Στο σημερινό μας άρθρο φιλοξενούμε την ηθοποιό Νατάσα Αγγελοπούλου σε μια απολαυστική συνέντευξη!
Ελάτε να γνωρίσουμε όμως πρώτα μερικά στοιχεία για την ίδια από το καλλιτεχνικό της βιογραφικό:
Σπούδασα θέατρο και υποκριτική στο θέατρο Παράθλαση, ένα από τα ιστορικότερα θεατρικά εργαστήρια της Θεσσαλονίκης. Εκεί είχα την τύχη να μαθητεύσω δίπλα σε σημαντικούς δασκάλους, όπως η Μόνα Κιτσοπούλου, ο Γιώργος Γκασνάκης, ο Κώστας Ταρπατζής και ο Πάνος Δεληνικόπουλος, άνθρωποι που με έκαναν να αγαπήσω ακόμα περισσότερο τη σκηνή και την τέχνη της υποκριτικής. Έχω συμμετάσχει σε παραστάσεις του θιάσου της Παράθλασης, αλλά και σε συνεργασίες με άλλες θεατρικές ομάδες και εργαστήρια της πόλης, έχοντας την ευκαιρία να δουλέψω με εξαιρετικούς σκηνοθέτες και δημιουργούς. Μέσα από το θέατρο έμαθα την αξία της υπομονής, της πειθαρχίας και της ομαδικότητας, στοιχεία που σε φέρνουν πιο κοντά τόσο στον εαυτό σου όσο και στους άλλους. Παράλληλα, παρακολουθώ συστηματικά σεμινάρια, γιατί πιστεύω πως η διαρκής εκπαίδευση αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της καλλιτεχνικής εξέλιξης. Τα τελευταία χρόνια συνεχίζω την πορεία μου στο θεατρικό εργαστήρι Thespians, έναν ζωντανό και εξωστρεφή πυρήνα θεατρικής δημιουργίας στην πολιτιστική ζωή της πόλης, με οδηγούς τους εξαιρετικούς δασκάλους Βαρβάρα Δουμανίδου και Δημήτρη Βασιλειάδη. Νιώθω πως παραμένω μια αιώνια μαθήτρια του θεάτρου, κι αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο κομμάτι αυτής της διαδρομής.
Ηθοποιός σημαίνει…
Νατάσα Αγγελοπούλου: Να βυθίζεσαι ολοκληρωτικά στο «εδώ και τώρα», αφήνοντας τα συναισθήματα να οδηγούν τη στιγμή.
Ποια ήταν η αφορμή για να ξεκινήσετε την ενασχόλησή σας με τον χώρο του θεάτρου;
Ν.Α.: Η αφορμή για να ξεκινήσω την ενασχόλησή μου με το θέατρο ήταν ένα αγαπημένο πρόσωπο από το οικογενειακό μου περιβάλλον, το οποίο με παρότρυνε να παρακολουθήσω ένα θεατρικό εργαστήρι. Από εκεί ξεκίνησε μια σχέση ζωής με το θέατρο σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Από το 2010 έως σήμερα, παραμένω όπως συνηθίζω να λέω, μια «επαγγελματίας χομπίστας» του χώρου. Για μένα, το θέατρο είναι ένας ζωντανός οργανισμός που απαιτεί συνεχή αφοσίωση, αναζήτηση και, πάνω απ' όλα, αγάπη για τη διαδικασία.
Γιατί πιστεύετε πως πρέπει κάποιος να είναι ηθοποιός;
Ν.Α.: Δεν πιστεύω πως «πρέπει» κάποιος να γίνει ηθοποιός. Είναι κάτι που πηγάζει από μέσα σου. Μια εσωτερική ανάγκη για έκφραση και δημιουργία.
Τι αγαπάτε και ποια πράγματα θεωρείτε πως πρέπει να αλλάξουν στον χώρο του θεάτρου;
Ν.Α.: Αγαπώ τη δύναμη που έχει το θέατρο να ενώνει ανθρώπους μέσα από τη συνεργασία, να γεννά συναισθήματα και να σε βοηθά να γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου μέσα από τη διαδικασία των προβών και των αυτοσχεδιασμών. Γι' αυτό θεωρώ πως, πολλές φορές, λειτουργεί και σαν μια μορφή ψυχοθεραπείας.
Αυτό που θεωρώ πολύ σημαντικό είναι να διατηρείται πάντα ο σεβασμός, η συνεργασία και η αλληλεγγύη μέσα στον θεατρικό χώρο, γιατί το θέατρο είναι πάνω απ' όλα μια συλλογική τέχνη.
Η ομορφότερη στιγμή σας στο θέατρο;
Ν.Α.: Δεν μπορώ να ξεχωρίσω μία μόνο στιγμή, γιατί το θέατρο μου έχει χαρίσει πολλές όμορφες εμπειρίες. Κάθε παράσταση που ολοκληρώνεται και βλέπω το κοινό να συγκινείται ή να χαμογελά, είναι μια ξεχωριστή στιγμή για μένα. Ακόμα περισσότερο όταν ανάμεσα στο κοινό βρίσκονται αγαπημένα μου πρόσωπα.
Με ποιο κριτήριο επιλέγετε το έργο που θα παίξετε σε παράσταση;
Ν.Α.: Δεν επιλέγω εγώ το έργο, καθώς η επιλογή γίνεται από τον σκηνοθέτη με γνώμονα τη δυναμική της ομάδας. Για μένα είναι σημαντικό, όταν μου δίνεται ένας ρόλος, να μπορώ να συνδεθώ ουσιαστικά με το έργο και να εμπιστεύομαι τη διαδικασία της σκηνοθετικής καθοδήγησης. Πρόκειται για μια δημιουργική και συλλογική διαδικασία, η οποία με εξελίσσει και μου δίνει τη δυνατότητα για συνεχή ανακάλυψη.
Σε ποιο θεατρικό είδος θεωρείτε πως είστε καλύτερη;
Ν.Α.: Με ενδιαφέρει να εξερευνώ διαφορετικά θεατρικά είδη, χωρίς να περιορίζομαι σε ένα συγκεκριμένο. Αυτό που έχει σημασία για μένα είναι η ουσία του ρόλου και η δημιουργική διαδικασία που προκύπτει κάθε φορά.
Ποια/ποιον ηθοποιό θαυμάζετε και έχετε ως πρότυπο;
Ν.Α.: Θαυμάζω πολλούς ηθοποιούς Έλληνες και ξένους από διαφορετικές σχολές και προσεγγίσεις, καθώς ο καθένας έχει κάτι μοναδικό να προσφέρει. Θα αναφέρω δύο Έλληνες ηθοποιούς: την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη, από τις πιο σημαντικές γυναικείες παρουσίες του ελληνικού θεάτρου και κινηματογράφου, με έντονη θεατρική παιδεία και μεγάλες ερμηνείες, και τον Χάρη Φραγκούλη που με εντυπωσιάζει για την απίστευτη κινησιολογία του, τη δυνατή σκηνική του παρουσία και τις ιδιαίτερες ερμηνείες του στο σύγχρονο θέατρο.
Ένα όνειρο που θα θέλατε να γίνει πραγματικότητα;
Ν.Α.: Στόχος και όνειρό μου είναι να συμμετέχω σε καλλιτεχνικές παραγωγές που θα συμβάλλουν ουσιαστικά στην υποκριτική μου εξέλιξη. Επιθυμώ να βρίσκομαι σε δημιουργικά περιβάλλοντα που με εμπνέουν και με βοηθούν να εξελίσσομαι διαρκώς.
Η δυσκολότερη στιγμή που αντιμετωπίσατε ως ηθοποιός;
Ν.Α.: Δύσκολες στιγμές για μένα ήταν οι περίοδοι απώλειας αγαπημένων προσώπων, γιατί με επηρέασαν βαθιά συναισθηματικά. Παρ' όλα αυτά, το θέατρο λειτούργησε πολλές φορές σαν διέξοδος και τρόπος έκφρασης αυτών των συναισθημάτων.
Τα άμεσα, καλλιτεχνικά σας σχέδια;
Ν.Α.: Αυτή την περίοδο παρακολουθώ ένα σεμινάριο υποκριτικής με την Άννα Αδριανού, ενώ παράλληλα συμμετέχω σε πρόβες του εργαστηρίου Thespians για μια παράσταση που θα παρουσιαστεί τον Ιούνιο του 2026. Επίσης, συμμετέχω περιστασιακά σε γυρίσματα για διαδικτυακή μίνι σειρά. Το φθινόπωρο του 2026 συνεχίζω πρόβες με τον σκηνοθέτη Ηρακλή Δούκα για μια νέα θεατρική παραγωγή.
Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πολύ και να κλείσουμε την συνέντευξη με τις δικές σας ευχές προς το θεατρόφιλο κοινό.
Ν.Α.: Εύχομαι στο θεατρόφιλο κοινό να συνεχίσει να παρακολουθεί και να στηρίζει το θέατρο, γιατί πιστεύω ότι ο θεατής δεν είναι απλός παρατηρητής αλλά ουσιαστικά συμμετέχει στην ίδια την παράσταση.
Ευχαριστώ πολύ για την όμορφη, καλλιτεχνική μας συζήτηση! Εύχομαι από καρδιάς πάντα επιτυχίες!
Eκ μέρους της πολιτιστικής ιστοσελίδας koukidaki,
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
