Μετά τη συλλογή του Σκίτσα σε έκλειψη ηλίου, που διάβασα το 2024 αν θυμάμαι καλά, έφτασε στα χέρια μου και ο Ακροβάτης σε μπλε τεντωμένο του Έλενου Χαβάτζα, που επίσης κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Για να πω την αλήθεια μου, περισσότερο μου άρεσε αυτή η συλλογή και ειλικρινά βρήκα ποιοτικότερες υφές [αν και αυτό είναι πάντα περισσότερο υποκειμενικό παρά αντικειμενικό], μεστότερα νοήματα και πιο ώριμο στίχο.
Ο ακροβάτης του τίτλου δεν είναι τυχαία επιλογή, ούτε χάριν αυθορμητισμού. Ειδικά στο πρώτο μέρος του βιβλίου [η συλλογή χωρίζεται σε δύο μέρη], αλλά και γενικότερα, διαφαίνονται οι λόγοι που ξεχωρίζει η σημειολογία αυτής της φιγούρας.
Αρχικά, ένα ολόκληρο τσίρκο μάς υποδέχεται από το πρώτο κείμενο, χωρίς ποτέ να μας λείπουν στοιχεία του που, τελικά, τα συναντάμε ως το τέλος με διάφορους τρόπους: σημειολογικά, μεταφορικά, ιδεολογικά, εικονοπλαστικά...
Προσέχω κάποια θέματα όσο διαβάζω... κι ένα από αυτά τα σχήματα που επικρατούν, επαναλαμβάνονται και διαρκούν κατά την ανάγνωση είναι οι τίγρεις. Οι τίγρεις εδώ σηματοδοτούν πλήθος πραγμάτων, σχηματοποιούνται για να αποδώσουν νοήματα και συναισθήματα και γίνονται ακόμα και μέρες-τίγρεις. Παραδίπλα, τα ερπετά και φίδια αποτελούν τον συμπληρωματικό λίθο και όλοι μαζί, μαζί με τους ακροβάτες, τους κλόουν κ.ο.κ, συμπληρώνουν την εικόνα.
Ο ποιητής είναι αλληγορικός και μεταφορικός, φυσικά, και ανοιχτός σε πολλαπλές αναγνώσεις/θεάσεις.
Ο δημιουργός είναι πρώτα καταστροφέας διαβάζω στο Τριβή της επανάληψης με αραιούς σπινθήρες του ιερού μέσα στην ιστορία και παρακάτω υπογραμμίζω και τα στιχοειδή αποσπάσματα: πόσο / λίγοι ήταν πάντα εκείνοι [...] όσοι έμαθαν να αφήνουν τα βράδια / ξεκλείδωτη / την πίσω πόρτα από παραμύθια // χωρίς να τρέμουν πια λύκους.
Εκ παραλλήλου, διάφορες μνείες και αναφορές γίνονται σε γνωστούς δημιουργούς και στα έργα τους – κάποιες ολοφάνερες, κάποιες πιο υποδόριες. Μπουκόφσκι, Πικάσο, Γκόγια, Σεφέρης, Βαν Γκογκ, Όμηρος... μαζί με μυθολογικά πλάσματα, οντότητες και πρόσωπα όπως ο Μινώταυρος και ο Σίσυφος... όλοι μαζί «χτίζουν» ένα πανόραμα για τα μάτια του αναγνώστη.
Από το πρώτο μέρος σημείωσα μια ακολουθία που αφορά στο ποίημα Τα μπλουζ του ερημίτη. Εδώ, που λέτε, η έρημος οδηγεί στην ερημιά, εκείνη στη μοναξιά, τη μοναχικότητα, για να γίνει μοναδικότητα, δηλαδή μονάδα και να καταλήξει μονάς => κατά μόνας => μόνος.
Στο δεύτερο μέρος, ενώ ισχύουν όλα τα παραπάνω, αισθάνομαι να με μεταφέρει σε ένα πιο γνώριμο αστικό πλαίσιο όπου καταγράφει μια μέρα [όπως στο Indian Summer], κάποιες μέρες, κάποιες στιγμές... Παρατηρώ ότι στολίζει τα πάντα με πολύ κόκκινο παρά τις «υποσχέσεις» του για άπειρο μπλε – αλλά μπορεί να έχει εκείνος δίκιο. Πάντως προσφέρει πολυεπίπεδο κόκκινο ως βάση όπου δομεί ιδέες, αισθήσεις, παρατηρήσεις, θύμησες, καταγραφές...
Α, και το καλοκαίρι! Μεγάλη η συμβολή του στα έργα, στοιχείο που τα «δένει» με την εποχή που διανύουμε.
μετά / καθένας μέσα στο δικό του ποίημα / θα βρίσκει καλά διπλωμένο / ένα καλοκαίρι να περιμένει
Ωραίος δημιουργός.
Δεν είμαι σίγουρη αν τον αποκωδικοποίησα σωστά όμως ξέρω πως τον κατάλαβα απόλυτα.
