koukidaki: Η λίμνη του Χάους

Μαρίας Καρυτινού

Έργο τέχνης Jocasta M., [Χωρίς τίτλο, ζωγραφική στον πάγο]

Σ' έναν κόσμο όπου προβάδισμα έχουν μόνο οι κάτοικοι του Χάους, η Άλισον στάθηκε φειδωλά μπροστά στην επιτροπή αξιολόγησης για τη μετάβασή της στο ανώτερο επίπεδο. Η λίμνη του Χάους διέθεται από μόνη της τρεις χιλιάδες σκαλοπάτια, εννέα χιλιάδες επίπεδα και σαράντα εννέα κλιμάκια ασφαλείας για όσους απειλούσαν την αυτοκρατορία. Η Άλισον ήταν έξυπνη, συνετή και παράξενα ώριμη για το νεαρό της ηλικίας της. Όσοι την γνώριζαν την συμπαθούσαν, αλλά το βλέμμα της εξέπεμπε κάτι παράδοξα ξένο για το Χάος. Κουβαλούσε ένα μυστικό από την ώρα της γέννησής της. Το μικρό μισοφέγγαρο ψηλά στο μηρό της τής χάριζε τη διόραση, μια ικανότητα που μόνο στον θάνατο θα την οδηγούσε, αν η αυτοκρατορία το γνώριζε.

Το 2500 μ.Χ. οι άνθρωποι επαναστάτησαν, αναζητώντας την απελευθέρωση από το Χάος που κατάπινε το σύμπαν με ταχύτητα. Ακόμη και τα ρομπότ είχαν πάρει μέρος στην επανάσταση, αλλά η αιχμαλωσία ήρθε γρήγορα και χωρίς επιστροφή για το ανθρώπινο είδος. Ο γαλαξιακός ρόμβος κατάπιε τη γη κι όσοι επέζησαν αιχμαλωτίστηκαν και υποτάχθηκαν στο Χάος.

Τα πρώτα χρόνια ήταν σκληρά για όλους, νικητές και νικημένους. Αργότερα, το Χάος ίδρυσε τη λίμνη με τα επίπεδα και τα κλιμάκια ασφαλείας, ώστε οι ελάχιστοι επιζήσαντες άνθρωποι να αποκτήσουν μια ζωή πιο υποφερτή αλλά χωρίς ελευθερία. Οι πρώτες γενιές των ανθρώπων είχαν μνήμες από το παρελθόν, αλλά ο γραπτός λόγος απαγορεύτηκε, ώστε η λήθη να κλέψει κάθε ανάμνηση της γης και των ανθρώπων της. Μόνο ελάχιστοι θυμούνταν όσα έζησαν και δεν τολμούσαν να μιλούν γι' αυτά, αφού η τιμωρία ήταν η πτώση στο «Χάος της ανυπαρξίας».

Η Άλισον γνώριζε τις αλήθειες από την προ-προ-προ γιαγιά της που με τα λόγια της άφησε το στίγμα της προτού δοθεί στον Σαθ, τον θεό της λήθης του σώματος. Το μισοφέγγαρο σμιλευόταν όμορφα από κόρη σε κόρη και από γενιά σε γενιά. Όσοι είχαν το μισοφέγγαρο δεν ξεχνούσαν ποτέ και δεν τους λησμονούσε κανείς. Το φεγγάρι συμβόλιζε τη γονιμότητα και την προκοπή όσων το διέθεταν. Το μισό συμβόλιζε την ανθρώπινη φύση που, λόγω της θνητότητας, θα οδηγούνταν όχι στη λησμονιά όπως πίστευαν οι πολλοί, αλλά σ' έναν κόσμο όπου η ψυχή θ' αναπαυόταν και θα ζούσε ευτυχισμένη μετά τον θάνατο. Το άλλο μισό συμβόλιζε το παρελθόν που καθρεφτιζόταν στα πρόσωπα των γεροντότερων που ήταν εξορισμένοι κοντά την πύλη του γαλαξιακού αστερισμού Σκότος. Όμως όλα αυτά ήταν γνωστά στους λίγους, στους εκλεκτούς, όπως έλεγε κάποτε και η γιαγιά της Άλισον.

Η αυτοκρατορία είχε χτίσει τον κόσμο της και τον προστάτευε μέσα σ' έναν γυάλινο θόλο απρόσβλητο από τους άλλους γαλαξίες. Κανείς δεν αναζητούσε το παρόν στη λίμνη του Χάους κι έτσι η ύπαρξη των ανθρώπων χάθηκε από τον έξω κόσμο. Το Χάος είχε πετύχει να επεκτείνει τα όρια του κάποτε πεπερασμένου σύμπαντος και το δόμησε στην κλίμακα του απείρου. Κανείς, όσο έμπειρος κι αν ήταν, δεν πέτυχε ν' ανέβει ποτέ όλα τα κλιμάκια και ν' αγγίξει το ανώτατο επίπεδο. Αντιθέτως, όσο πιο πολλοί διακινδύνευαν τη ζωή τους σε κάθε κλίμακα, τόσο πιο σκλάβοι του Χάους γίνονταν, χάνοντας κάθε τι το ανθρώπινο και το προσφιλές.

Η Άλισον ήταν μόλις είκοσι ετών όταν κατάφερε να φτάσει στο πέμπτο επίπεδο χάρη στη διορατικότητά της. Γι' αυτό κάθε χρόνο την ημέρα των γενεθλίων της, η επιτροπή της αυτοκρατορίας την καλούσε για να διανύσει το επόμενο επίπεδο.

Το προηγούμενο βράδυ δεν είχε κοιμηθεί καθόλου. Η όρασή της ήταν θολή και αιμορραγούσε κάθε φορά που σκεφτόταν το αύριο. Φοβόταν. Ήξερε πως κάτι δεν πήγαινε καλά εδώ και πολύ καιρό. Η αδελφή της τής είπε πως ίσως ήταν προσωρινό και πως εκείνη τη στιγμή θα ήξερε ποιο ήταν το σωστό, πώς θα μετέβαινε στο επόμενο σκαλοπάτι.

Η αίθουσα της επιτροπής ήταν ένας κρύος, γεωμετρικός χώρος από μαύρο οψιδιανό που έμοιαζε ν' απορροφά το ισχνό φως που εισχωρούσε κλεφτά από μακρινά αστέρια. Οι πέντε αξιολογητές, φιγούρες τυλιγμένες σε μανδύες που έρρεαν σαν υγρό σκοτάδι, την κοίταζαν με μάτια που δεν ανοιγόκλειναν, διχαλωτά φιδίσια μάτια που σκάναραν το κορίτσι, αναζητώντας ψεγάδια αποτυπωμένα στο διάφανο, νεανικό της πρόσωπο. Η Άλισον ένιωσε για μια στιγμή το μισοφέγγαρο στον μηρό της να καίει, μια βουβή προειδοποίηση που αντηχούσε σε κάθε κύτταρο του σώματός της.

«Άλισον του τρίτου τομέα», είπε μια φωνή που ακούστηκε περισσότερο σαν τριγμός μετάλλου παρά σαν ανθρώπινη ομιλία. «Η πρόοδός σου είναι ανωμαλία. Κανένας άνθρωπος δεν ανέβηκε πέντε επίπεδα σε πέντε χρόνια. Τι είναι αυτό που σε οδηγεί;»

Η Άλισον έσφιξε τις γροθιές της. Η διορατικότητα την πλημμύρισε ξαφνικά, μια βίαιη αναλαμπή που την έκανε να δει την αίθουσα όχι όπως ήταν αλλά όπως θα γινόταν σε λίγα δευτερόλεπτα. Είδε έναν από τους αξιολογητές να σηκώνεται. Είδε το χέρι του να δείχνει προς το μέρος της καθώς το παγωμένο του βλέμμα ξιφομαχούσε με τη ματωμένη ψυχή της, μια ψυχή που κανείς δεν γνώριζε πως ήταν γεμάτη οράματα ενός μέλλοντος που δεν είχε χρόνο παρά μόνο αρχή...

«Η επιθυμία μου να υπηρετήσω την τάξη του Χάους», απάντησε με σταθερή φωνή, ψευδόμενη με την άνεση που της χάριζαν χρόνια προπόνησης.

Όμως το μισοφέγγαρο άρχισε να πάλλεται πιο έντονα. Μέσα στο μυαλό της, η φωνή της προ-προ-προ γιαγιάς της ψιθύρισε: «Το Χάος δεν χτίζει, Άλισον. Το Χάος καταβροχθίζει.».

Ξαφνικά, η όρασή της χάθηκε, διακρίνοντας στο ένα επίπεδο την επιτροπή και στο άλλο το ανώτερο επίπεδο στο οποίο την καλούσαν να μεταβεί. Δεν ήταν ένας παράδεισος ελευθερίας. Ήταν μια τεράστια μηχανική δεξαμενή, όπου οι άνθρωποι που είχαν ανέλθει ήταν συνδεδεμένοι με χιλιάδες καλώδια, τροφοδοτώντας με τη βιολογική τους ενέργεια τον γυάλινο θόλο. Το Χάος δεν είχε νικήσει μόνο τη Γη, είχε μετατρέψει την ανθρωπότητα σε μια ζωντανή μπαταρία.

«Πέρασε στην κλίμακα έξι», διέταξε ο κεντρικός αξιολογητής. Μια πύλη άνοιξε πίσω τους, αποκαλύπτοντας μια σκάλα που έμοιαζε να αιωρείται στο κενό.

Η Άλισον έκανε ένα βήμα πίσω. Το αίμα που έτρεχε από τα μάτια της το προηγούμενο βράδυ δεν ήταν τυχαίο. Ήταν το σώμα της που απέρριπτε τη συχνότητα της αυτοκρατορίας. Αν ανέβαινε εκείνη τη σκάλα, το μισοφέγγαρο θα έσβηνε για πάντα. Η ψυχή της δεν θα αναπαυόταν ποτέ, θα ανακυκλωνόταν στη μηχανή του Σαθ.

«Κάτι δεν πάει καλά», ψιθύρισε ένας από τους αξιωματικούς ασφαλείας, παρατηρώντας την αμφιταλάντευσή της. Οι αισθητήρες του δωματίου άρχισαν να ουρλιάζουν. «Ανίχνευση βιολογικού παράσιτου. Το δείγμα... θυμάται».

Η λέξη «θυμάται» αντήχησε σαν βλασφημία. Στον κόσμο του 2500 μ.Χ., η μνήμη ήταν το απόλυτο έγκλημα.

«Τρέξε», ακούστηκε η φωνή της αδελφής της μέσα στο κεφάλι της, όχι ως ανάμνηση, αλλά ως τηλεπαθητική φωνή. Η Άλισον κατάλαβε τότε πως η αδελφή της είχε ήδη θυσιάσει τη δική της θέση, για να την προστατέψει.

Με μια κίνηση που δεν βασιζόταν στη δύναμη αλλά στην πρόβλεψη της κίνησης των αντιπάλων της, η Άλισον δεν έτρεξε προς την έξοδο. Έτρεξε προς τον κεντρικό πυλώνα του οψιδιανού. Ήξερε, από τη διόρασή της πως εκεί βρισκόταν ο κόμβος που κρατούσε τον τοπικό θόλο σε ισορροπία.

«Σταματήστε την!»

Οι φρουροί-ρομπότ κινήθηκαν με αστραπιαία ταχύτητα, αλλά η Άλισον ήταν ήδη εκεί που εκείνοι θα πήγαιναν. Ήταν σαν να χορεύει ανάμεσα σε σφαίρες και ηλεκτρικές εκκενώσεις. Όταν έφτασε στη βάση του πυλώνα, πίεσε το χέρι της στο κρύο μέταλλο. Το μισοφέγγαρο στον μηρό της έλαμψε τόσο έντονα που το φως πέρασε μέσα από το δέρμα και το ύφασμα, λευκό και καθαρό σαν το φως του παλιού ήλιου της Γης.

«Για όλους εκείνους που ξεχάστηκαν», είπε δυνατά.

Η επαφή της διορατικότητάς της με το κεντρικό δίκτυο του Χάους προκάλεσε ένα βραχυκύκλωμα αλήθειας. Για μια στιγμή, ο γυάλινος θόλος έγινε διάφανος. Όλοι οι κάτοικοι της Λίμνης, από το πρώτο μέχρι το ένατο επίπεδο είδαν τον ουρανό. Δεν είδαν το κενό του διαστήματος, αλλά τις εικόνες της παλιάς Γης που η αυτοκρατορία είχε προσπαθήσει να διαγράψει, αποθηκευμένες στον «σκληρό δίσκο» της συλλογικής τους συνείδησης.

Ο πανικός απλώθηκε στην αυτοκρατορία, αλλά για την Άλισον, η στιγμή ήταν γεμάτη γαλήνη. Είδε το μονοπάτι που οδηγούσε έξω από τη Λίμνη, μια κρυφή δίοδο που μόνο όσοι «έβλεπαν» μπορούσαν να διασχίσουν.

Η έκρηξη που ακολούθησε δεν ήταν από φωτιά, αλλά από πληροφορία. Ο γραπτός λόγος επέστρεψε στον νου των ανθρώπων σαν χείμαρρος. Λέξεις όπως «ελευθερία», «θάλασσα», «αγάπη» άρχισαν να ψιθυρίζονται ξανά στους διαδρόμους των κλιμακίων.

Η Άλισον βρέθηκε να τρέχει στις σκιές, με την επιτροπή να καταρρέει πίσω της. Ήξερε πως η επανάσταση του 2500 δεν είχε τελειώσει ποτέ, απλώς περίμενε κάποιον που δεν θα φοβόταν να ματώσει για να δει την αλήθεια. Καθώς χανόταν στα κατώτερα επίπεδα για να οργανώσει την αντίσταση, ένιωσε το σημάδι στον μηρό της να ηρεμεί. Δεν ήταν πια ένα μυστικό που την οδηγούσε στον θάνατο, αλλά ένας χάρτης για την επιστροφή στο σπίτι.

Ο κόσμος του Χάους ήταν ακόμα απέραντος, αλλά για πρώτη φορά μετά από αιώνες, το σκοτάδι του δεν ήταν απόλυτο. Κάπου στο βάθος της Λίμνης, ένα κορίτσι άρχισε να γράφει στη μνήμη της Γης την πρώτη λέξη μιας νέας ιστορίας.

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης από την Jocasta M., [Χωρίς τίτλο, ζωγραφική στον πάγο]