ΑΛΚΟΟΛΟΥΧΑ ΕΡΩΤΟΤΡΟΠΙΑ
Την Σιμόν γνώρισα στο μαγαζί. Ήταν η μόνη τουρίστρια με την οποία σύναψα ερωτική σχέση. Σε μια πόλη όπου η σεξουαλική απελευθέρωση εκδηλωνόταν με τον όρο καμάκι, κάμακας, καμακώνω, μιας και ήταν παλιό ψαροχώρι με παράδοση στο ψαροντούφεκο, εγώ προσωπικά ήμουν εντελώς εκτός κλίματος του συγκεκριμένου σπoρ. Ναι, το αντιμετώπιζε ο τοπικός πληθυσμός και κυρίως ο ανδρικός στη δεκαετία του ογδόντα σαν άθλημα, επικερδές, απολαυστικό, καταξίωσης και επιμορφωτικό. Πήδηξα τόσες, κοίτα τι σενιάρισα από την μαντάμ, δείχνοντας επιδεικτικά αλυσίδες, δαχτυλίδια, ρουφήγματα, δαγκώματα. Γίναμε και τηλεοπτικό θέαμα της πασοκικής αυριανιστικής ιδεολογίας, το οποίο σύμφωνα με τα ρεπορτάζ διέκοψε η Μαργαρίτα, όχι η Μαργαρώ του Μίκη, αλλά του Ανδρέα. Η φαλλοκρατία στο φιλελεύθερό της υπερβαίνοντας το πατερναλιστικό της. Ο άντρας ο πολλά βαρύς φιγουράρει στις ευρωπαϊκές πίστες με ανοιχτά πουκάμισα διαφημίζοντας το ρωμαλέο τριχωτό στήθος του και με συμπληρωματικό ένδυμα μια φανταχτερή πολύχρωμη κουβανέζικη προδιαγραφών βερμούδα για να την κατεβάζει κι ανεβάζει ταχέως εις κάθε ενδεχόμενη περίπτωση σεξουλιάρικου αναβρασμού εν παραλίας, τουαλέτας, σκοτεινής γωνίας της ντίσκο. Το δασύτριχο μουσκλιάρικο αρρενωπό δέρμα γίνεται το σήμα κατατεθέν της πόλεως στας ευρωπαϊκάς σαλόνια. Saint Nikolas und Greek kamakas, τα αγγλοελληνικά σ' άλλη διάσταση. Καμία σχέση μ' όλα αυτά εγώ προσωπικά. Άλλωστε, break dance, heavy metal και σκυλάδικα μου προκαλούσαν αδιαφορία έστω κι αν ακολουθούσα την έκαστη παρέα στον ανάλογο «ναό» των ξεσαλωμάτων.
Έτσι και η Σιμόν, κλασική Γαλλίδα ήταν, κολλημένη με Jack Brell, Dalida, Aznavour και τ' αγγλικά που μίλαγε κουτσουρεμένα όπως η πλειονότητα των Γάλλων, από το ερωτικό τυχαίο που έγινε μοιραίο με πλεύρισε, την προσκάλεσα και στο Σαλώμη με τη ζωντανή φωνή του Θηβαίου στο άσμα μικρή πατρίδα – ενώ της το μετέφραζα αγγλιστί, μου έδωσε το πρώτο φιλί. Σαν να είχαμε γίνει ανδρόγυνος, κυριολεκτικά ως ο πρώτος άνθρωπος που μισούσε ο Δίας, κατευθυνθήκαμε στην παραλία και μετά στο δωμάτιό της, όπου την μύησα στον στοματικό έρωτα. Διότι έως τότε είχε άγνοια περί της πεολειχίας την οποία απαξίωνε ως ξεδιάντροπη ερωτική πράξη, έτσι ώστε ενώ εγώ είχα βουτήξει κυριολεκτικά στο λεπτεπίλεπτο ξυρισμένο αιδοίο της, πραγματοποιώντας στοματική κατάδυση στα άδυτά του, εκείνη είχε γραπώσει τον στητό φαλλό μου κι αντί να τον αντιμετωπίσει ως φλάουτο αρχικά του συμπεριφέρθηκε σαν να ήταν μπαγκέτα μαέστρου προς την αστρική ορχήστρα του νυχτόβιου θέρους. Κατόπιν ενέδωσε και η διεσωματική έκρηξη έλαβε διαστάσεις κοσμικής έκστασης. Πράγματι ήμασταν ως ζευγάρι μια βλασφημία στην σεξουαλπορνοκατάσταση του τυχάρπαστου της τουριστικής κερδοσκοπίας. Αλλά ακόμη και ο Ζεύς, παρά τα νεύρα του για την ερωτική απερισκεψία και ματαιοδοξία μας, το ασυγκράτητο πάθος και τις εκρηκτικές σκηνογραφίες μας, μας φέρθηκε καλότυχα έστω κι αν αναπόφευκτα οδηγούμασταν στον χωρισμό. Πάντως η βάση της συνουσίας μας ήταν το φαγοπότι και ο μελοδραματισμός, με την Dalida και τον Άσιμο να στροβιλίζονται σε ένα φρενήρες βαλς με τον μπαγάσα να ψιθυρίζει je sui malade.
Η σημασία αυτής της γυναίκας στη ζωή μου με το πέρασμα του χρόνου τονίζεται όλο και περισσότερο, βαθαίνει μέσα μου σαν μια ρίζα, αυλακώνει το σκοτάδι μου μεταμορφώνοντάς το σε γόνιμο πεδίο, μοιάζει σαν μια πόρτα στον ευρωπαϊκό κόσμο. Πράγματι, εξαιτίας της, στα τριάντα μου, αρκετά μεγάλος δηλαδή, ταξίδεψα στο εξωτερικό για πρώτη φορά, διέσχισα την Ευρώπη με το τρένο από την Αθήνα ξεκινώντας με κατάληξη την πόλη του Πεσσόα στην Λισαβώνα. Λόγω της διαφοράς ηλικίας μας, αυτό το πλάσμα εκπλήρωνε συνειδητά τα ασυνείδητα ταξίδια της σωματικής μου αύρας στις αγκαλιές των μεγαλύτερων ξαδέλφων μου. Και ήταν πράγματι όλες τους όμορφες, αισθησιακές, γοητευτικές μ' ένα πολύ λαϊκό και απτό τρόπο. Η Σιμόν τις εκπλήρωνε όλες μαζί και τις ξεπερνούσε στην εξεγερσιακή γυναικεία διάθεση κι ας ήταν συντηρητική, έσπαγε το ένα μετά το άλλο τα οικογενειακά και κοινωνικά δεσμά δοσμένη κυριολεκτικά στον έρωτα σαν μια μετωπική συνάντηση-σύγκρουση με την παραμόρφωση του εαυτού, σαν ένα τολμηρό σμίξιμο με τον ίδιο μας το υπαρξιακό είναι, ως μια διαμόρφωση ταυτότητας με την ετερότητα την σαγηνευτική και απελευθερωτική. Μαζί το τερματίσαμε και αναδειχθήκαμε νικητές αντιμετωπίζοντας τις προκλήσεις της βολεμένης επιθανάτιας σύμβασης.
Ναι, καλά, υπερβολές. Και όλα είναι σχετικά, όπως η μοναξιά την οποιά βιώνουμε όχι απαραιτήτως όταν είμαστε μόνοι αλλά κι όταν βρισκόμαστε με άλλους ανθρώπους. Όσο για τις ιδιοτροπίες μου, δεν ενοχλούν κανένα, είναι δημιουργικές και σε τελική ανάλυση έχω κάθε δικαίωμα να αναζητώ εκλεκτικές σχέσεις στη ζωή μου. Ναι είναι περίεργος ο τρόπος μου, άλλα ποτέ, μα ποτέ, δεν θα κάνω το μοιραίο λάθος, ενώ αυτός που βαδίζει σύμφωνα με τις κοινωνικές νόρμες θα το κάνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, και επίσης σου λέω πως δεν θα μείνω μόνος μου, θα βρω τους ανθρώπους που μου ταιριάζουν. Μπορεί να χάνομαι, μπορεί ν' αφήνομαι στην κοσμάρα μου, μπορεί να παραδέρνω με τις εκλάμψεις μου, μπορεί να βρίσκομαι στην ερημιά και στην θαλασσοταραχή, εγώ ο ίδιος να είμαι ερημίτης, ναυαγός κι αντάρτης μαζί, μα το κάνω για ένα και μόνο λόγο: Να βρω τους ανθρώπους που θα εναρμονιστώ. Και να το ξέρεις πως πρωτίστως είμαι ένας επαναστάτης που ναυαγεί και για να σωθεί, κρύβεται στη μοναξιά με σκοπό να επανέλθει και επιτύχει τελικά. Μεγάλα λόγια κούφια και υπερβολές, είσαι ένας κοινός άνθρωπος όπως όλοι και δεν έχει τίποτα να δείξεις ως τώρα που να σε κάνει μια εξαίρεση. Μονάχα αποτυχημένες μισοτελειωμένες απόπειρες σε όλα τα επίπεδα. Δεν μου λες κάτι, όλοι οι άνθρωποι, λίγο πολύ, το ίδιο κάνουν και αν κάποιοι ξεχωρίζουν είναι γιατί απλά συλλαμβάνουν νωρίτερα από τους άλλους μια αλήθεια που σώζει. Ας είμαι ο πιο αποτυχημένος από όλους αρκεί να προσεγγίσω αυτή την νέα αλήθεια που θα βγάλει την ανθρωπότητα ολόκληρη από αυτό το σκατόλακκο τον οποίο μόνη της έφτιαξε και έπεσε. Όσο για την ωραιότητα και την ευμορφία θα την ψάχνω διαρκώς, μέσα μου και έξω από μένα, εντός και εκτός κοινωνίας και φύσης, σ' αυτή τη ζωή και πέρα αυτής με την λογική και το παράλογο, με συναίσθημα κι ένστικτο, διαίσθηση και διαλογισμό, κορμί και νου, με ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει. Και τι είναι αυτό που δεν υπάρχει, μπορεί να μου εξηγήσεις σε παρακαλώ; Γιατί είμαι και ολίγον βλάκας. Είναι ό,τι δεν έχουμε βρει ακόμα και το ψάχνουμε. Γιατί όλα υπάρχουν με κάποιο τρόπο, κι εμείς οι άνθρωποι νομίζουμε πως δεν υπάρχουν μέχρι να τα βρούμε. Η γνώση είναι μια αποκάλυψη αποκλειστικά ανθρώπινη. Μισό, μισό λεπτό γιατί σε βρίσκω ακραίο τώρα. Λες ότι όλα είναι υπαρκτά και αρκεί μονάχα να τα ψάξουμε; Σωστά; Eεεε... Περίπου κάτι τέτοιο. Μμμ.. Και η εξέλιξη, πού είναι η εξέλιξη; Το νέο πού βρίσκεται; Η καινοτομία; Κοίτα η ιστορία προς το παρόν είναι ένα σπιράλ σε πολύ στενά γνωστά πεδία και αυτό έχει να κάνει με τη βία. Όσο ο άνθρωπος παραμένει βάναυσος και καταστροφικός δεν υπάρχει καμία πρόοδος. Όσο η επανάσταση δεν είναι ειρηνική αλλά βίαιη δεν αλλάζει τίποτα. Είναι σαν να κάνει η ανθρωπότητα το ίδιο δρομολόγιο δίχως προοπτική. Η φύση και το σύμπαν δεν είναι βίαια, οι ζωντανοί οργανισμοί είναι διότι δεν έχουν εκπαιδευτεί τη ζωτικότητά τους να χρησιμοποιούν, ώστε μέσα από τον αυτοπροσδιορισμό και την αυτονομία να ζούνε. Αλλά μέσα από την επιβολή. Η ιστορία και η φιλοσοφία δεν έχουν κανένα νόημα για το σύμπαν αλλά μόνο για μας. Η φύση πολύ απλά αν δεν ακολουθήσουμε την ρότα της, αν δεν εναρμονιστούμε μαζί της θα μας δείξει κόκκινη κάρτα και θα μας αφανίσει. Το ερώτημα γιατί υπάρχουμε ως είδος δεν έχει να κάνει με τη φύση, παρά με μας τους ίδιους. Εμείς οι ίδιοι οφείλουμε σε μας να βρούμε την προσωρινή απάντηση για να προχωρήσουμε. Η ζωή απλά με τις χημικές αλχημείες της μας ξεπέταξε. Κι από κει και πέρα, εμείς ως ένα είδος από τα πολλά με τον ειδολογικό εαυτό μας, οφείλουμε να τα βγάλουμε πέρα. Βρισκόμαστε σε πρώιμο στάδιο της διαμόρφωσης ταυτότητας. Είμαστε πολύ νήπια για να προσσεγγίσουμε τη φύση. Προσωρινά μπορούμε ν' αρκέστούμε στις γνώσεις που διαθέτουμε ώστε να αλλάξουμε τρόπο αναπνοής. Ενώ στο παρελθόν είχαμε τη δικαιολογία ότι στο ζωικό βασίλειο επικρατεί ο νόμος του ισχυρού και ο άνθρωπος κινδυνεύει από τα άλλα ζώα διαρκώς, σήμερα είναι δεδομένο και ξεκάθαρο ότι η απειλή είμαστε εμείς οι ίδιοι για μας. Η μόνη αλλαγή που έχει συντελεστεί είναι η μεταβίβαση και συγκέντρωση της βίας του ζωικού βασιλείου στο ανθρώπινο είδος.
Τα πιο εντυπωσιακά ντοκιμαντέρ της φύσης είναι αυτά που δείχνουν μάχες, σφαγές και πολέμους μεταξύ ζώων και αυτό είναι ανθρώπινο έργο. Ο άνθρωπος επικεντρώνεται στα φονικά ένστικτα και όπλα της αυτοσυντήρησης, της επιβίωσης, γι' αυτό και τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα έχουν βαναυσότητα. Ουσιαστικά η ανθρωπότητα δεν έχει ακόμη διαβιώσει· όσο πολεμά κατά των άλλων ειδών και του εαυτού της άλλο τόσο θα προοδεύει θανατηφόρα. Ο αντιδραστικός μοντερνισμός των φασιστών και ρατσιστών επικράτησε τον 20ό αιώνα οδηγώντας σε δύο παγκόσμιους πολέμους και σε διαγωνισμό στρατιωτικών εξοπλισμών που προλειαίνει την αυτοκαταστροφή. Ο κομμουνισμός του υπαρκτού σοσιαλισμού κατάντησε μια γραφειοκρατική ολιγαρχία γιατί εσκεμμένα οι ταγοί της επανάστασης ξέχασαν τη δημοκρατία στο ασυνείδητό τους προτιμώντας την συγκέντρωση ισχύος. Όμως καμία εξουσία δεν είναι σοφή αν δεν διαθέτει καθολική δυναμική και τούτο σημαίνει καθολική ίση συμμετοχή των κοινωνών. Ισότητα στο δικαίωμα ώστε να γίνεται σεβαστή η διαφορετικότητα και κατά συνέπεια η καταλληλότητα. Ο Στάλιν ήταν ένας Ναπολέοντας Ροβεσπέριος και ο αμερικάνικος ρατσισμός εξάγεται ως πόλεμος για τη δημοκρατία. Όλα αυτά καταλήγουν στον αυταρχισμό και την ανακύκλωση του αίματος των αδικοχαμένων για νέο κύκλο μίσους. Ειρήνη δεν έχει υπάρξει ποτέ διότι η επιστήμη είναι στενά συνυφασμένη με την πολεμική τεχνολογία. Πάντα πρώτα ο άνθρωπος σκέφτεται τον πόλεμο και ως πορεία προς την ειρήνη. Εεε, όσο ισχύει αυτό δεν θα έχουμε ειρήνη παρά μόνο ανακωχή μέχρι τον επόμενο πόλεμο και τον τελικό αφανισμό.
Γιάννης: Ποποπό, τι όμορφο σπίτι έχεις. Βρίσκεται μες στους αγρούς και στα δάση, σαν να είναι το σπιτάκι του παραμυθιού. Το οίκημα της αρχόντισσας των αγρών και του δάσους. Μη μου πεις ότι έχει και λιμνούλα, βλέπω συστοιχίες δένδρων κυκλικές και πολλές αγριόπαπιες να πετούν και να ανεβοκατεβαίνουν.
Σιμόν: Ναι πιο κάτω υπάρχει ένας φυσικός υδροβιότοπος που οι κυνηγετικοί σύλλογοι τον έχουν γεμίσει με άγρια πουλιά, κυρίως αγριόπαπιες, κι αγριόχηνες, αλλά υπάρχουν επίσης αγριόχοιροι 200 κιλών και βάλε, ελάφια, ζαρκάδια και αλεπούδες.
Γιάννης: Εσύ πάντως, Σιμόν, μοιάζεις με ελαφίνα, μια πανέμορφη σφιχτοζουμερή καφετιά ελαφίνα, με δύο τεράστια μάτια σαν δυο κεντημένες φωλιές χελιδονιών, που μέσα τους αναπαύεται το γυμνό κορμί μου και με σεργιανίζουν στις κορυφές των δέντρων. Και μόνο που σε κοιτώ κατάματα έχω ήδη χαθεί και μόλις αγγίζω τα σφιχτά σου μπούτια έχω λιώσει σε κρέμα περιποίησης του δέρματος με γεύση αμύγδαλου.
Σιμόν: Μην μου σηκώνεις τη φούστα μπορεί να περάσει κανένας! Απέναντί μας καλλιεργούνε καλαμπόκια για ζωοτροφές. Μπορεί να δουλεύουνε μέχρι τώρα. Μη, σου λέω, σταμάτα... Αχ ναι, ναι... εκεί να με φιλάς, πάντα εκεί. Θα σου κατεβάσω κι εγώ το φερμουάρ να δεις. Αν είναι να μας τσακώσουν εγώ θα είμαι με τα βρακιά κατεβασμένα και συ με το πουλί στο αέρα να πεταρίζει σαν ολομόναχος ηλιανθός.
Γιάννης: Έλα, σου λέω, καυλώνω, ποποπό πόσο σε θέλω εδώ και τώρα να σε πάρω, καυλιάρα μου, και που κάνεις ένα βήμα ζαλίζομαι από το κούνημά σου και θέλω να χώσω το μούτρο μου στα κωλομέρια σου, την κωλοτρυπίδα σου, να γλείφω και να μου πίνεις το σπέρμα μέχρι να μεθύσουμε και ουρλιάζουμε.
Σιμόν: Σκάσε, πάψε να μιλάς, έλα δω, ξάπλωσε εκεί στην καστανιά, δεν μας βλέπουν, μπορούμε να κρυφτούμε, μείνε ακίνητος, είμαι πολύ υγρή και θα σε πάρω μέσα μου τώρα. Τα χείλια σου, ναι, τα χείλια σου. Αχ, αχ, αχ, αχ, μμμ, ναι ναι...
...
Σιμόν: Τελικά έχεις πολύ θράσος πιτσιρίκο. Θα έπρεπε να είσαι πιο φρόνιμος γιατί εδώ με ξέρουν, δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι στην Κρήτη, γυμνισμό και σεξ φόρα παρτίδα σε παραλίες και γαλαζοπράσινα ή ροζοκαφετιά νερά. Πρέπει να είσαι λίγο μαζεμένος εδώ. Είμαι μία κυρία από παλιά οικογένεια της περιοχής.
Γιάννης: Μα τι λες Σιμόν! Σου έχω πει πως δεν κάνουμε σεξ εμείς. Έρωτα θα λες –με ακούς;– έρωτα. Πηδιόμαστε σαν δύο ερωτευμένα λαγουδάκια, ασταμάτητα· πότε θα κάνουμε παιδάκια αγάπη μου; Σιμόν: Φόρα έχεις πάρει και αρχίζεις να με εκνευρίζεις. Μην βιάζεσαι, σου έχω πει. Ένα ένα μικρούλη. Και όσο για τον έρωτα που μου λες, πως είναι η άλογη έλξη των αντιθέτων που σε βυθίζει στο πάθος και στην ηδονή, για μας τους Γάλλους ερωτίκ σημαίνει ελαφρύ πορνό,
Γιάννης: Όχι, Σιμόν, είναι κάτι πολύ παραπάνω. Είναι επιθυμία μέσω μιας αλλόκοτης ορμής να θέλεις να φας τον άλλο από ηδονή. Δίχως να υπάρχει λογική.. να εμείς δεν έχουμε κανένα κοινό σημείο μονάχα την αγάπη μας για το φαγητό.
Σιμόν: Και αυτό δεν σου αρκεί μεσιέ Γιάννη; Πρέπει να συμφωνούμε σε όλα για να είμαστε ζευγάρι;
Γιάννης: Ακριβώς αυτό σου λέω μανάρι μου, σε βλέπω σαν ξερολούκουμο, σαν μπακλαβά, σαν ένα τσαμπί σταφύλι.
Σιμόν: Σαν τσαμπί σταφύλι, μου αρέσει, σαν μπακλαβάς, όχι δεν μου αρέσει, αυτό το γλυκό είναι ανθυγιεινό έχει πολλή ζάχαρη και κινδυνεύω από ζάχαρο. Τι είναι ξερολούκουμο;
Γιάννης: Ααα πού να σου εξηγώ τώρα. Ωραία δεν σου αρέσουν τα συροπιαστά, τότε σε βλέπω σαν προφιτερόλ –υπάρχει και μια ωραία ελληνική ταινία που ένας τύπος περιγράφει το πάθος του για το προφιτερόλ με χειρονομίες, θα σου την δείξω κάποια στιγμή– ή σαν πανακότα όπως και σαν τιραμισού με άρωμα παλιού κονιάκ. Πάντως, Σιμόν, ο έρωτάς μας χτίζεται πάνω στο παράλογο της ακατανίκητης δύναμης που ενώνει δύο κορμιά σε ένα.
Σιμόν: Αυτό μου αρέσει Γιάννη. Ωραία τα λες.. Πεινάς; Διψάς; Γουργουρίζει το στομάχι μου, έχω καταναλώσει πολλές θερμίδες στα παιχνίδια μας σήμερα και θέλω να μασουλίσω κάτι.
Γιάννης: Ναι και βέβαια. Τρώω ένα ολόκληρο ταψί αγριογούρουνο... Εεεε, να σε ρωτήσω κάτι...
Σιμόν: Ρώτα, γιατί δεν ρωτάς αλλά σιώπησες;
Γιάννης: Έλα μωρέ να, πιστεύεις πως... θα έρθει ο τύπος εδώ, ή όχι;
Σιμόν: Έλα ησύχασε, δεν νομίζω, τον έχω προειδοποιήσει πως αν τολμήσει να πλησιάσει θα του μπουμπουνίσω με το όπλο.
Γιάννης: Πλάκα μου κάνεις; Τι λες τώρα; Έγκλημα πάθους στην Βρετάνη. Η παθιασμένη ερωμένη έριξε στο δόξα πατρί του πρώην συντρόφου της ο οποίος χαιρέτησε τους γαλλικούς αγρούς, με μόνη ελπίδα τη θεραπεία των πληγών του κερατώματος στην αγκάλη του κυρίου. Ο εραστής της τον έθαψε κάτω από μια κερασιά, αλλά ο τοπικός ντετέκτιβ Κλουζό διαθέτοντας όσφρηση λαμπραντόρ κατάφερε και εντόπισε το πτώμα.
Σιμόν: Ναι κάνε πλάκα, αλλά εδώ ολομόναχη έχω ένα μονόκαννο από τον πατέρα μου για ώρα ανάγκης. Μες στη ερημιά, μια γυναίκα μόνη μπορεί να είναι εύκολος στόχος για κάποιους. Αλλά όχι εγώ. Ζήτησα από την αστυνομία να τον προειδοποιήσει.
Γιάννης: Ναι αλλά πες ότι έρχεται κι εσύ λείπεις, εγώ τι κάνω;
Σιμόν: Τίποτα. Δεν απαντάς σε κανένα. Ούτως ή άλλως από την μπαλκονόπορτα ελέγχεις τον δρόμο. Αν δεις να έρχεται μια μερσεντές γκρι δεν κάνεις καμία κίνηση. Παραμένεις ήσυχος. Σε περίπτωση που χτυπήσουν το κουδούνι δεν απαντάς. Φυσικά έχεις σβήσει όλα τα φώτα. Καλύτερα θα είναι να χρησιμοποιείς το πορτατίφ όταν διαβάζεις. Σε φάση έκτακτης ανάγκης τηλεφωνείς στον Ζορζ.
Γιάννης: Ποιος είναι αυτός;
Σιμόν: Ο γείτονάς μας, παλιός οικογενειακός φίλος και εργάτης του πατέρα μου στις αγελάδες. Πολύ δυνατός τύπος και παρά την ηλικία του μπορεί να σε πιάσει και να σε κάνει φιόγκο.
Γιάννης: Και αν δεν είναι στο σπίτι, μένει κάποιος άλλος μαζί του; Έχει οικογένεια;
Σιμόν: Εντάξει μην κάνεις έτσι. Δεν κινδυνεύεις κιόλας. Θα πρέπει να είσαι μόνο προσεκτικός... Όχι, δεν μένει άλλος μαζί του και θα πρέπει να του τηλεφωνήσεις στο κινητό του. Δίπλα στην συσκευή του τηλεφώνου είναι ένα καρνέ με τα τηλέφωνα που χρειάζεσαι, πάντα μένει εκεί για να μην χαθεί.
Γιάννης: Και πώς και είναι μόνος του; Δεν έχει οικογένεια;
Σιμόν: Ξέρεις ότι δεν ξέρω αν είναι ομοφυλόφιλος ή ετεροφυλόφιλος; Πάντως έχει μια αδελφή που είναι παντρεμένη, χωρισμένη και έχει δύο παιδιά τα οποία τον επισκέπτονται πολύ συχνά.
Γιάννης: Μανάρι μου η κωλάρα σου. Έλα για έναν ακόμη γύρο, τώρα που έχει σουρουπώσει κι ο ουρανός είναι κατακόκκινος θα ήθελα να βουτήξω στο κόκκινο χρώμα του αιδοίου σου και να κολυμπάω ανάμεσα στα χείλη και την κλειτορίδα του, σαν να νιώθω ότι κάνω μακροβούτια μέσα σε απογευματινό ήλιο μέχρι να με παρασύρει ο ποταμός σου στα δάχτυλα των ποδιών σου που εκεί θα εκσπερματώσω θυσία στην θεσπέσια ομορφιά του μουνιού και των μπουτιών σου. Καυλώνω Σιμόν! ΚΑΥΛΩΝΩ!
Σιμόν: Ατιμούλη, έφαγες και πήρες δυνάμεις, για να συνεχίσουμε θα πιεις το Σαβινιόν από εκεί, εεε, εκεί έλα μικρούλη Γιάννη να μεθύσεις με τον αλκοολούχο χυμό της πηγής μου.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 18 Αυγούστου!
