1
Σπορά εκζήτησης μ' εξέπεμψε
σε πλησμονή χάους
και βρέθηκα αγκιστρωμένος
στα ύφαλα κυανής εκτροπής
σε σάρκα σαλεμένης εμμονής
να πιπιλίζω τα όνειρά μου
Σε ρωτάω γιατί γεννηθήκαμε; Εεε; Για να κάνουμε μια μικροαστούλικη ζωούλα με τα κουτσούβελά και τη γυναικούλα μας στο βολικό μας τριαράκι, εκτελώντας μια υπαλληλική εργασία στο δημόσιο, απολαμβάνοντας την σαββατιάτικη νυχτερινή έξοδο και την κυριακάτικη εκδρομή σε ένα χωριό με εξαιρετική χασαποταβέρνα και θεσπέσιο κρασί όπου θα τρώμε και θα πίνουμε συζητώντας για τη μόλυνση του περιβάλλοντος ενώ έχουμε αγοράσει ένα νέο πετρελαιοκίνητο αυτοκίνητο με εξελιγμένο κινητήρα συμβατό στις νέες μπουρδοπροδιαγραφές προστασίας του περιβάλλοντος;
Πολύ ωραία, εεε; Ζωή να σου πετύχει! Και να φανταστείς πως ακόμη ζούνε οι γενιές του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, του Εμφυλίου, της μετανάστευσης και της δικτατορίας. Κι εμείς, η γενιά του '80 όλα στο πιάτο και να κουρδιζόμαστε για τα επιτεύγματά μας στον επαγγελματικό στίβο, να μιλάμε για καριέρα λες και είμαστε οι σύγχρονοι Καραθεοδωρήδες, Ωνάσηδες, Νιάρχοι, Παπανικολάου, Πουλαντζάδες, Καστοριάδηδες κτλ. σαν μια χωριάτικη σαλάτα που την φτιάξαμε με καρκινογόνα οπωροκηπευτικά και να την βαφτίζουμε υγιεινή διατροφή αφού σήμερα δεν θα φάμε κρέας. Σπουδαιολογούμε περί του βολέματός μας και της κοντόθωρης ματιά μας βαφτίζοντάς τα αντίστοιχα επιτυχημένη επαγγελματική πορεία και σκεπτικισμό· και θες αυτό να το δεχτώ; Τι λες ρε, άιντε από δω.
— Κάτσε ρε φίλε, ποιος είσαι εσύ που κρίνεις τους άλλους; Τι έχεις κάνει εσύ για να τα χώνεις έτσι;
— Ακριβώς επειδή ζω στην εξωραϊσμένη και καθιαγιασμένη απραξία του βολεψάκια δεν σημαίνει πως θα την αποδεχτώ. Δεν σημαίνει πως θα πανηγυρίσω κιόλας. Νιώθω ενοχή μέχρι να κάνω ό,τι οφείλω για να αλλάξω αυτή την κατάσταση κι όσο είμαι αναποτελεσματικός, αμφιταλαντευόμενος και κρυφομοιρολάτρης άλλο τόσο θα με κατηγορώ και θα γίνομαι αυστηρότερος με μένα. Ζούμε σε μια περίοδο αρρωστημένης ευημερίας που σαν τα γουρούνια πριν την σφαγή καταβροχθίζουμε ό,τι μας πασάρουν για να ικανοποιούμε την μπάκα μας.
— Καλά, δεν πας στα καλά σου. Εσύ έχεις ξεφύγει εντελώς. Βλέπεις παντού να προετοιμάζεται και μια καταστροφή. Μαζοχίζεσαι παιδάκι μου. Κατά πεποίθηση μαζόχας και δίχως εξωτερικό εξαναγκασμό, μια έκτακτη κατάσταση, έστω κάτι... πρώτη φορά βλέπω.
— Ούτε μια στιγμή δεν μένω ήσυχος. Οι σπουδές μου από την μια και η δυσπροσαρμοστικότητά μου από την άλλη διαμορφώνουν διαρκώς ένα πλαίσιο ανησυχία κι αναζήτησης μέχρι εξαντλήσεως. Η εποχή που γεννήθηκα δεν μου αρέσει. Ήδη από τη δεκαετία της γέννησής μου οι άνθρωποι δεν ήταν πια άνθρωποι, μα παμφάγες μηχανές. Από την μία με πήγαιναν μικρό παιδάκι στην εκκλησία και σταυροκοπιόμασταν όλοι μαζί, ακούγαμε το θεόπνευστο κήρυγμα του ιερέα στη λειτουργία και μετά τη διδασκαλία του στο κατηχητικό κι αφού μπανιαρίζαμε και σενιάραμε την ψυχούλα μου ώστε να ξεβρομίσει από τις αμαρτίες της εβδομάδας, επιστρέφαμε στον καταναλωτισμό, στον ανταγωνισμό και στη μαλαγανιά για να λερωθούμε ως το μεδούλι μέχρι το επόμενο κυριακάτικο εξαγνιστικό αφρόλουτρο. Ναι, άλλα στο τέλος καταντάει την σκατούλα κι αν την πλένεις στο σκατό θα σε γεμίσει, γιατί πάντα ένας κώλος διαρκώς θα σε χέζει, και η πλάκα είναι πως ηθελημένα ξεχνάνε οι ιεροκήρυκες και πιστοί ότι έχουν κώλο αλλά ασχολούνται επισταμένως, διεξοδικώς και μανιωδώς με την παραγωγικότητα των κώλων των άλλων, δηλαδή δεν ίσχυε μόνο η αρχή δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις αλλά και κάψε το σπίτι του γείτονα επειδή είναι ανήθικος κι έτσι ξέχνα τα δικά σου μικροεγκλήματα, παρανομίες κι ανηθικότητες ή πρόλαβε να κρίνεις κατακρίνοντας τους άλλους πριν το κάνουν αυτοί για σένα. Και τελικά από την άλλη, όλοι επιδίωκαν μόνο το βόλεμα και οι ισχνές μειονότητες ή τα λαμπρά παραδείγματα ήταν απλά εξαιρέσεις στον κανόνα. Λάτρεψα την συναναστροφή μου με τους κομμουνιστές αντάρτες της Κατοχής και του Εμφυλίου τον Λευτερογιάννη, τον Μποτώρη, τον Σταυρουλομανώλη, τον Σήφη παλιό πρόεδρο του συνεταιρισμού, τον Κουρίνο, με τον αεροπόρο Μανιαδάκη που αυτομόλησε καβαλικεύοντας το αεροπλάνο του για να γλιτώσει από τη δικτατορία,.. γιατί είχαν ξεκάθαρο στο είναι τους το νόημα της ελευθερίας. Αυτοί οι συγκεκριμένοι άνθρωποι μπροστά στα διλλήματα είχαν μια σαφή στάση και κατά συνέπεια υπέρβασή τους. Κράτησαν ζωντανή τη ζωή στην εποχή τους κοροϊδεύοντας τον θάνατο, ζούσαν για την αλήθεια τους, μπόλιαζαν τη ζωή με αυτή κι ας πέθαιναν. Στην δική μου εποχή με έμαθαν να ζω περιμένοντας τον θάνατο, μου δίδασκαν να πετάω τις καυτές πατάτες ή να τις αφήνω με παγαποντιά στα χέρια των άλλων. Μου έλεγαν πως μιας και είμαστε περαστικοί από αυτόν τον άδικο ντουνιά, μέχρι να πεθάνω, πρέπει να περνάω καλά και να μην πολυσκοτίζομαι με ζόρικα ζητήματα κι ερωτήματα, αλλά μονάχα να καταναλώνω, όπως τα ζώα που είναι κλεισμένα στις μαζικές κτηνοτροφικές μονάδες, δίχως να έχουν επαφή με το φυσικό περιβάλλον. Και ξανά στα κωλοαποφθέγματα επιστρέφω, ό,τι φάει κι αρπάξει ο κώλος μας κι απόλαυσέ το χέζοντάς τα όλα, αυτό ήταν το επικρατών ρητό της εποχής. Ταχύρρυθμη ωρίμανση με όρους πολτοποίησης.
Είμαστε ό,τι κάνουμε στα ζώα. Κι ενώ αυτά προορίζονται για τα υπερσύγχρονα μαζικά σφαγεία, εμείς δεν έχουμε καν ιδέα ότι από τη γέννησή μας ήδη μας έχουν σφάξει. Η οπισθοδρόμηση της ανθρωπότητας γίνεται απτή με την στροφή των ανθρώπων από την κοσμικότητα και τα επήεια στις θρησκείες του θανάτου και του μαρτυρίου. Η κυνικότητα των κυρίαρχων ελίτ ενδύεται τα μεταξωτά άμφια των μονοθεϊστικών θρησκειών για να ολοκληρώσει το έργο της πολτοποίησης που ξεκίνησαν οι φασίστες και οι ναζιστές. Αντί για την ιεραρχία των φυλών, υιοθετήθηκε η θρησκευτική ιεραρχία, μιας και ήταν πιο βολική, αφού τα δίκτυα εξουσίας της ναι μεν είχαν ατονήσει λόγω του κομμουνισμού αλλά δεν είχαν ξηλωθεί. Και έτσι γεννάται το παράδοξο, οι νικητές του ρατσισμού να προλειαίνουν το έδαφος για την επιστροφή στον νέο μεσαίωνα. Και ο διαφωτισμός πάει περίπατο. Οι παλαιές θρησκείες ανακάμπτουν, το ποίμνιο αντί να διαφωτίζεται για τις δυνατότητες τις προόδου μέσω της γνώσης και των πανανθρώπινων αξιών που αναπόφευκτα αναδεικνύουν τον σοσιαλισμό, κομμουνισμό και δημοκρατία σε νέες εξελιγμένες μορφές και πλαίσιο και κατά συνέπεια την κατάργηση των απάνθρωπων ισχυουσών σχέσεων κυριαρχίας και την ανάδειξη μιας εξευγενισμένης ειρηνικής πανανθρώπινης εξουσίας, βυθίζεται βαθιά στη μακαριότητα της ανικανότητας απέναντι στις άγνωστες βουλές του κυρίου, που δεν είναι παρά οι αποφάσεις της παγκοσμιοποιημένης ελίτ με ένδυμα παραλλαγής την ηττοπαθή μεταφυσική του μεταμοντέρνου.
Καταργούνται τα κριτήρια αντικειμενικότητας στη βάση των επιστημών, τα επιστημονικά έργα δεν είναι παρά κείμενα, όχι έκφρασης της αλήθειας που αναδεικνύεται μέσω του πειράματος, της παρατήρησης και της διαδικασίας επαλήθευσης και διάψευσης, αλλά αυτονών που είναι ισχυρότεροι και καθορίζουν το περιεχόμενο των κειμένων. Οπότε όλα είναι σχετικά με την πάλη της κυριαρχίας που διεξάγεται ανάμεσα στις ελίτ για τον έλεγχο της παγκόσμιας οικονομίας στην οποία οι λαοί και τα μαζικά κινήματα δεν έχουν καμιά θέση, αφού κανένας απλός άνθρωπος δεν μπορεί με ένα κουμπί να καταστρέψει μια ήπειρο. Μπορεί μονάχα να διαλέγει από αυτά που του προσφέρονται, είτε είναι προϊόντα ή πολιτικές προτάσεις. Έτσι διαμορφώνεται η ανθρώπινη αδυναμία μέσα στην σύγχρονη κοινωνία του 21ου αιώνα και για να παγιωθεί επιστρατεύεται η θρησκευτική μακαριότητα και το δόγμα ζούμε για να πεθάνουμε. Το κριτικό πνεύμα ενώ ανέκαμψε μετά τον Δεύτερο Πόλεμο, έστω περιχαρακωμένο στο πλαίσιο του Ψυχρού πολέμου, ουσιαστικά δεν ήταν τίποτα άλλο παρά το πρώτο βήμα για την εξάλειψή του, το δεύτερο έρχεται το '90 με το τέλος του υπαρκτού σοσιαλισμού που οι ίδιοι οι υθίνοντες του καθεστώτος τον έκαναν εσκεμμένα φύλλο και φτερό χωρίς ν' ανοίξει μύτη. Η λαϊκή δημοκρατία ήταν το επικάλυμμα της προλεταριακής δικτατορίας της εργατικής ελίτ που προέκυψε από την Οκτωβριανή Επανάσταση και αφού δεν υπήρχε καμιά παράδοση δημοκρατική στις χώρες όπου επικράτησε, αυτές οι ελίτ δεν θέλησαν να κοπιάσουν στην οικοδόμηση μιας πραγματικής σοσιαλιστικής δημοκρατίας, αφού κινδύνευαν οι ίδιοι να γκρεμοτσακιστούν την επόμενη στιγμή. Το δίλλημα δεν είναι ποιος ήταν ο καλύτερος ηγέτης ανάμεσα σε Λένιν, Στάλιν, Τρόσκι, Χρουτσόφ, Μπρέζνιεφ ή Γκορμπατσόφ, αλλά σοσιαλισμός με ή χωρίς δημοκρατία και όλοι οι σοβιετικοί ηγέτες επέλεξαν το δεύτερο, γι' αυτό και η προλεταριακή δικτατορία του υπαρκτού σοσιαλισμού κατέληξε σε κρατικομονοπωλειακό καπιταλισμό με προλεταριακή ολιγαρχία. Αλλιώς, ο Πούτιν δεν θα έκανε πάρτι σήμερα μετά από είκοσι και χρόνια εξουσίας. Γιατί η καθολική και άμεση δημοκρατία που προετοίμαζε η σοσιαλιστική επανάσταση ουσιαστικά μεταβίβαζε την πολιτική εξουσία στον λαό και καμία ελίτ δεν θα μπορούσε να στεριώσει παρά μονάχα με δικτατορία και έλεγχο της στρατιωτικής δύναμης. Βέβαια εδώ τίθεται και ζήτημα περί πυραμιδικής οργάνωσης των κομμουνιστικών κομμάτων και της λειτουργικής αποτελεσματικότητας του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού. Ζόρικη κουβέντα, γιατί ποιος της έχασε τη δημοκρατία για να την βρουν οι κομμουνιστές και δε εκείνοι της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης!; Δεν συζητώ για την Κίνα· εκεί δεν χάθηκε ποτέ αφού δεν υπήρξε ποτέ, οπότε τι να ψάξουν και τι να βρούνε οι κινέζοι κομμουνιστές;
Από την μια ο ωμός φυλετικός εθνικισμός και από την άλλη ο πολιτιστικός εθνικισμός του δυτικού καπιταλισμού σε συμμαχία με τον άσπονδο εχθρό του την προλεταριακή δικτατορία. Η νίκη επιτεύχθηκε στο όνομα της ελευθερίας, της ειρήνης, της δημοκρατίας και επικράτησε ένα ψεύδος που ονομάστηκε σχέδιο Μάρσαλ και ΝΑΤΟ από την μια πλευρά και σύμφωνο της Βαρσοβίας από την άλλη. Οι λαοί αγωνίστηκαν για ελευθερία και δημοκρατία και τους επιβλήθηκε μια νέα ολιγαρχία. Η Ελλάδα είναι το καλύτερο παράδειγμα αφού αν ο κόκκινος στρατός έμπαινε από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα στην Θράκη και στην Μακεδονία πολύ πιθανό θα επικρατούσε το ελληνικό κομμουνιστικό κόμμα αλλά ταυτόχρονα θα είχαμε μια Κορέα πριν την Κορέα ή την έναρξη του 3ου Π.Π. μιας και η ελληνική επικράτεια έχει πολύ μεγαλύτερη γεωστρατηγική σημασία από ό,τι η Κορέα το '45. Τι μένει για όλους αυτούς τους νεκρούς του 2ου Π.Π.; Μια μνήμη ορφανή, που δεν βρίσκει ανταπόκριση, που θα πρέπει να θαφτεί, με τον αμερικάνικο ή τον σοβιετικό τρόπο παραχάραξης της αλήθειας. Οι λαοί πια τρομαγμένοι σαν το ελάφι μες στο δάσος που παλεύει μάταια να κρυφτεί, αφού καταστρέφεται η φύση από την απληστία των κερδοσκόπων που επενδύουν στον ξεπερασμένο βιομηχανικό τρόπο παραγωγής, οι λαοί που μπορούν και ορίζουν την ομορφιά με τον πολιτισμό τους (και γι' αυτό και έχουν συνείδηση που θα πρέπει να εξαλειφτεί από τα επίσημα κέντρα πολτοποιητικής καλλιτεχνικής δημιουργίας με μητροπολιτικό κέντρο το Χόλιγουντ,) δεν έχουν παρά να κρύψουν την αλήθεια τους βαθιά, σε όστρακα του ασυνείδητου, δηλαδή σε νέους μύθους με αλληγορικό νόημα και υπαινιγμούς, εκεί που θα μείνει αυθεντική και ανέγγιχτη μέχρι το κρυφό συρτάρι του είναι τους, δηλαδή το μαύρο κουτί της διαίσθησης, να εξεγερθεί στην κατάλληλη στιγμή. Και αυτή η αλήθεια βρίσκεται στην σχέση κοσμικότητας - νέας θρησκευτικότητας ή αλλιώς στην πλήρη εκκοσμίκευση του θρησκευτικού συναισθήματος, γιατί πολύ απλά ζωή και θάνατος δεν είναι χώρια, άλλα είναι ένα. Γιατί ο θάνατος είναι μονάχα μια στιγμή της ζωής και μόνο η γέννηση είναι η αρχή της ζωής ενώ ο θάνατος δεν είναι το τέλος της, αλλά η πόρτα στο άγνωστο ταξίδι που η επιστήμη οφείλει να εξερευνήσει για να πάψει να το χρησιμοποιεί ο κάθε κυρίαρχος με στόχο την ποδηγέτηση του λαού και την υποβάθμισή του σε μάζα, μόνο και μόνο επειδή μας έμαθαν να κλάνουμε πατάτες μπρος στον Δρακουμέλ με την μαύρη κουκούλα και τα οστεώδη χέρια σαν τσουγκράνες. Και ήδη τα πρώτα επιστημονικά βήματα έχουν γίνει προς αυτή την κατεύθυνση. Μόνο έτσι θα πάμε από την πίστη στον Θεό στην ουσιαστική πίστη στον άνθρωπο, με βασική προϋπόθεση να πιστέψουμε σε μας πρώτα ώστε να σπάσουμε τα δεσμά της τυραννίας μας, δηλαδή τη βιαιότητα που είναι η παιδική ασθένειά μας. Η βία είναι ένα αποκλειστικά ζωικό χαρακτηριστικό των ζωντανών σε αυτό την πλανήτη και το πιο βίαιο ον είναι η αφεντιά μας. Μέχρι σήμερα τα πάντα τα ερμηνεύουμε και τα περιγράφουμε με όρους του πιο αποτελεσματικού και ωμού εργαλείου που διαθέτουμε, την εγκεφαλική βία, διότι βία δεν γεννά ένα κορμί με μπράτσα σαν μπουλντόζες ή με τένοντες λάστιχο και αρθρώσεις Τιραμόλα, άλλα η σκέψη μας η οποία εκπηγάζει από τον φόβο. Και η σκέψη πρωτίστως προετοιμάζει το έδαφος για έμμεση βία μέσω λεκτικών εκφράσεων, σαφών και ασαφών δηλώσεων, στάση του σώματος, τρόπο του βλέμματος και ανάλογη χρήση της σιωπής ως δεικτική της επιθετικότητας· η άμεση βία έρχεται στο τέλος ως το ύστατο μέσο της αντιμετώπισης του φόβου. Και ο βασικός φόβος προέρχεται από την ασχετοσύνη μας για το περιβάλλον, τη φύση, οπότε και ερμηνεύσαμε τα φυσικά φαινόμενα με όρους βίας. Το ηφαίστειο εκρύγνυται, ξερνάει λάβα, ενώ θα μπορούσαμε να πούμε ότι φταρνίζεται αν είχαμε τον τρόπο να μην μας απειλεί και ενοχλεί ή αν είμαστε ο πυρήνας της γης. Ή ένας ανεμοστρόβιλος χαρακτηρίζεται ισοπεδωτικός, καταστροφικός, αλλά αν ήμασταν φλοιός της γης αντί για δίποδα θα λέγαμε αχ ωραία με έτριψε στην πλάτη και έφυγαν πολλά από τα περιττά πράγματα που κουβαλούσα και ξανάνιωσα ή ναι χρειαζόμουν ένα ξυσιματάκι. Ή αν ήμουν έρημος σε ανεμοθύελλα θα χαιρόμουν γιατί ένα μέρος της άμμου μου θα ταξίδευε μακριά και θα γνώριζε νέους τόπους. Οπότε επειδή νιώθαμε το φυσικό περιβάλλον ως αφιλόξενο το χαρακτηρίσαμε βίαιο και επειδή τα πιο πολλά ζώα ήταν πιο δυνατά από μας και απειλούσαν να μας κάνουν μια μπουκιά τα χαρακτηρίσαμε θηρία άγρια σαρκοβόρα και την αρχή του ισχυρότερου την περάσαμε και στην κοινωνική οργάνωση αφού αυτός πάντα επιβιώνει – έτσι πιστεύαμε. Βέβαια με το πέρασμα των χιλιετηρίδων αναπτύχθηκε ο εγκέφαλός μας, οι επιστήμες προόδευαν συνεχώς, εξελίξαμε παράλληλα με τις πολεμικές τέχνες και τις ειρηνικές τέχνες, με τις πολιτισμικές επαναστάσεις επικρατήσαμε στη Γη έναντι των άλλων ειδών και φτάσαμε σήμερα στο σημείο να πρέπει να διαλέξουμε ανάμεσα σε βία και ειρήνη διότι για πρώτη φορά γίνεται απόλυτα κατανοητό ότι η ειδολογική κυριαρχία μπορεί να εξασφάλισε την πληθυσμιακή εξάπλωσή μας αλλά ταυτόχρονα καταστρέφουμε τον χώρο όπου ζούμε αρά κινδυνεύουμε από τον δικό μας τρόπο και όχι της φύσης. Εννοώ πως από τον φόβο προέκυψε η βία και από τη βία η ανθρώπινη επικράτηση αλλά αυτός δεν είναι καθολικός φυσικός τρόπος αλλά αποκλειστικά ζωικά ανθρώπινα ένας από τους πολλούς φυσικούς τρόπους. Παράλληλα, αναπτύχθηκε και ο φιλήσυχος δημιουργικός τρόπος που πια έχει τη δυνατότητα να γίνει αποκλειστικός και να παραμερίσει την πολεμόχαρή μας μανία εφόσον θέλουμε να συνεχίσουμε να ζούμε. Διότι απλούστατα πια η κατακτητική μας εμμονή με όρους επιβολής έχει στραφεί εναντίον μας, αφού τα κατακτήσαμε όλα ας κατακτήσουμε και τον εαυτό μας δηλαδή να του φερθούμε όπως φερόμαστε στη φυσή και στα ζώα, με τον ίδιο βίαιο τρόπο, άρα αυτομαστίγωμα, χαρακίρι και αυτοπυροβολισμός. Τι ωραία, μες στην τρελή χαρά, η επιτυχημένη ζωή του κυρίαρχου είδους στον πλανήτη Γη. Η επιστημονική μας γνώση και τεχνολογία έχει τα συστατικα για μια νέα προσσέγιση του φυσικού μας περιβάλλοντος και των ειδών του αρκεί να αλλάξουμε κοσμοθεωρία και συνεπώς απαιτείται μια νέα φιλοσοφία και άρα μια νεα ηθική και ηθική σημαίνει θρησκευτικότητα, δηλαδή έναν νέο τρόπο αυτοορισμού μου. Πρέπει εμείς οι ίδιοι να ορίσουμε τους εαυτούς μας ξανά από την αρχή, σαν να είμαστε οι πρωτόγονοι που περνούν το κατώφλι του πολιτισμού, γιατί τώρα θα ξεκινήσει ο πολιτισμός και η ιστορία αν γίνουμε φιλήσυχοι άνθρωποι, όλοι ανεξαρτήτως δύναμης, πλούτου, ικανοτήτων, εθνοτήτων, ιδεολογιών κτλ.
Άνθρωπος και βία σημαίνει ζώο, κι άρα ένστικτο της επιβίωσης· ο άνθρωπος είναι το πιο βίαιο πλάσμα και στην σύγχρονη εποχή, τα φαινόμενα ανθρώπινης βίας πλησιάζουν στην κορύφωσή τους. Οπότε με τη βία οδηγούμαστε στην αυτοκαταστροφή μας και με την ειρήνη στην αυτοσυνείδηση, στον αυτοκαθορισμό και στην ελευθερία. Ο Θεός υπάρχει είναι μέσα μας και είναι δικός μας. Τον ορίζουμε για να μας ορίζει, τον πλάθουμε για να μας πλάθει και τον αγαπάμε και μισούμε για να μας επιβραβεύει και τιμωρεί. Ο Θεός δεν είναι απλά κατασκεύασμα αλλά είναι η εσωτερική μας ύπαρξη που εμείς με το είναι μας πλάθουμε ώστε να ενεργούμε στον χωροχρόνο. Ο πλάστης δεν είναι εκεί πέρα έξω, αλλά εμείς οι ίδιοι. Και μόνο που γεννηθήκαμε, λαμβάνοντας υπόψιν το άπειρο των πιθανοτήτων στο σύνολο των πιθανών γονιμοποιήσεων ωαρίων από σπέρμα, είναι μια θεογονία. Με τη γέννησή μας γεννιέται ένας θεός που διαμορφώνεται σύμφωνα με τη θέλησή μας και ζει όσο ζούμε, εμείς οι ίδιοι ενιαίοι με τον θεό μας ή και χώρια όπως κάνουμε και με τον εαυτό μας, δηλαδή την συνείδησή μας. Με τον θάνατό μας χάνονται και τα δύο διότι ο θεός μας πλάστηκε σύμφωνα με την σύλληψή μας από τους γεννήτορές μας η οποία και ολοκληρώνεται. Και αφού το σπέρμα και το ωάριο είναι συμπυκνωμένη ύλη όπως το σύμπαν στο μεγάλο μπαμ έτσι και ο Θεός είναι η άυλη διάσταση αυτής της υλικής δημιουργίας. Και όποιος μου αντιτείνει ότι η θεϊκή βούληση είναι άγνωστη διότι είναι τέλεια, θα του ζητήσω να μου δείξει τον θεό και αν μου δείξει μόνο τα δημιουργήματά του θα του αντιτείνω πως αυτά είναι συμπαντικά όντα, και αν με αντιρωτήσει ποιος έπλασε το σύμπαν θα του αντιτάξω πως το σύμπαν είναι αυτοδημιούργητο και αυτόβουλο άρα αυθύπαρκτο και άρα κατανοήσιμο στην ανθρώπινη σκέψη που διέπεται από τις ίδιες αρχές. Συνεπώς, με την επιστήμη θα διερευνούμε και κατανοούμε το σύμπαν και δεν θα βαρεθούμε ποτέ διότι είναι άπειρο, άρα με την επιστημονική λογική μας δεν απομαγεύουμε τον κόσμο αντιθέτως συλλαμβάνουμε την απεραντοσύνη της μαγείας του και μαγευόμαστε κι εμείς οι ίδιοι. Οι βουλές του Κυρίου είναι πάντα υπό διερεύνηση και γίνονται πάντα γνωστές γιατί όλα είναι γνωσιολογικά και γνωστικά θέματα. Ο Θεός είναι η ιδεατή ύπαρξη της ύπαρξής μας, η ηθική μας, δηλαδή εμείς και όποια αντίφαση κι αναίρεση προκύπτει στην πράξη εκφράζεται στις ιδέες μας. Η ιδεολογία μας και οι ιδεολογικές μας αναζητήσεις δεν αντιτίθενται στην υλική μας υπόσταση αλλά σχηματίζονται και εξελίσσονται σύμφωνα με αυτήν. Το ψέμα δεν είναι λέω το άσπρο και πράττω το μαύρο –αυτό όταν ισχύει εύκολα αποκαλύπτεται– αλλά ότι δίνω λανθασμένες εντυπώσεις ώστε μια αποτρόπαια πράξη να φαίνεται φυσιολογική και να προκαλώ την συνενοχή τής όσο γίνεται πιο πλατιάς πλειονότητας. Γι' αυτό και απαιτείται μια ανθρωποκεντρική και επιστημονική θρησκεία η οποία οφείλει να δοξάζει τον ειρηνικό δημιουργικό άνθρωπο, σε αρμονική σχέση με τη φύση και το σύμπαν, να ιεροποιεί το νερό, το οξυγόνο, το χώμα, τον ουρανό, το φως, να δοξολογεί την αρχή της βαρύτητας, την ταχύτητα, την έλξη των πλανητών, τις συμπαντικές διαστάσεις, να είναι στενά συνδεδεμένη με τις επιστήμες και να έχει ως κύριες θεότητες την αμφιβολία, την αναζήτηση, τη διάψευση κι επαλήθευση, την αλήθεια και την σχετικότητα, την αέναη πρόοδο. Ξέρω κάτι που αύριο θα διαψεύσω ώστε να βελτιωθώ, γι' αυτό και ψάχνω διαρκώς και είμαι διαρκώς ταπεινός απέναντι στο σύμπαν, γιατί είναι η πόλη του ανθρώπου όπως η γη το σπίτι του και το σώμα ο ναός του. Να δοξάζω μόνο τις αρχές, τους νόμους, τα θεωρήματα των επιστημών και να εορτάζω φιλόσοφους, στοχαστές και επιστήμονες που συνέβαλαν στην ανθρώπινη πρόοδο. Μιλάω για μια θρησκεία του αυτεξούσιου της αυτοσυνείδησης και του αυτοπροσδιορισμού.
Εντούτοις αυτό που ισχύει σήμερα είναι η αρχή του ετεροπροσδιορισμού δηλαδή οι θεϊκές εκδοχές και θρησκευτικές ερμηνείες των κυρίαρχων ελίτ επικρατούν μέσω της κάθε πολιτικής εξουσίας με μια απλή αντιστροφή: ο Θεός δεν γεννάται μέσα μας αλλά έρχεται από έξω μας, όχι από το σύμπαν αλλά πέρα από το σύμπαν, είναι η δύναμη που έπλασε το σύμπαν και γι' αυτό γίνεται ο απόλυτος κυρίαρχος και άρα ορίζει όλα τα υποδεέστερα όντα, δηλαδή με αυτό τον τρόπο η θρησκεία είναι απολυταρχία. Αφού το απόλυτο πνεύμα βρίσκεται έξω από το σύμπαν, μπορεί να διατηρεί άγνωστες της επιθυμίες του και τις πρακτικές του και να νομιμοποιείται η αυθαιρεσία του. «Ποιος είσαι εσύ ρε κακομοίρη που τολμάς να επιτεθείς στον Θεό επειδή σου έφερε την καταιγίδα και καταστράφηκε η παραγωγή σου ή γέμισε νερά το σπίτι σου;» θα σου πει ο παπάς της γειτονιάς σου και θα συμπληρώσει άγνωστε αι βουλαί του Κυρίου κι έτσι θα ξεχάσουμε ότι αν είχαμε σωστά έργα υποδομής μπορεί να σωζόταν η παραγωγή, ή αν είχαμε έναν ισχυρό κρατικό μηχανισμό να αναλάμβανε την πλήρη αποκατάσταση της ζημιάς ή να είχε προβλέψει προδιαγραφές και εξασφαλίσει κατασκευές οικοδομών που θα έκαναν ασφαλή τη ζωή των ανθρώπων εν ώρα καταιγίδας. Αλλά αυτοί λένε όχι. Όπως και ο Πούτιν που τον ρωτάνε πώς γίνεται μετά την πτώση του υπαρκτού σοσιαλισμού οι Ρώσσοι να στρέφονται στον χριστιανισμό και αυτός να απαντά επειδή οι Ρώσσοι το επιθυμούν αντί να αναλάβει τις ευθύνες του και να πει επειδή εγώ και η κρατικοδίαιτη μαφία μου θέλουμε να γίνουμε από πλούσιοι πλουσιότεροι και από ισχυροί ισχυρότεροι οπότε ωθούμε τους Ρώσσους στην απελπισία και αγραμματοσύνη – όταν κάποιος πεινάει δεν γυρεύει γνώση. Κι έτσι οι σημερινοί Ρώσσοι αν και έχουν χαμηλότερο προσδόκιμο ζωής απ' ό,τι την σοσιαλιστική περίοδο, συνεχίζουν και ψηφίζουν Πούτιν, σκεπτόμενοι άγνωσται και προπαντός απάνθρωπες οι βουλές του άρχοντα Κυρίου· δεν πρέπει να τον αμφισβητούμε γιατί τότε εκνευρίζεται και είναι ικανός να εφεύρει νέα Σιβηρία κάτω από την γη ή τη θάλασσα για τους αντιφρονούντες.
Μαύρα, κατάμαυρα μεσάνυχτα σαν καλιακούδα. Πήραν το πρώτο κινούν ακίνητο του Αριστοτέλη και το εφάρμοσαν στην ανθρώπινη κοινωνία για να επιβάλλουν την κυριαρχία του ενός. Πήραν την λαϊκή αυτοοργάνωση αντίστασης των πρώτων χριστιανών κατά της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, η οποία τίναξε τα πέταλα του πολιτικοστρατιωτικού οικοδομήματος της Ρώμης και με τις κατάλληλες παραχαράξεις και προσαρμογές στην κυρίαρχη ιδεολογία της εξουσίας του αυτοκράτορα πέτυχαν να θεμελιώσουν τις βάσεις της κάθε αυτοκρατορίας στο διηνεκές. Και αυτή η παράδοση μεταφέρθηκε από την ανατολή ξανά στη δύση με το παπικό κράτος και μετά στην ρωσική ανατολή με τον Ιβάν τον τρομερό... την εκμοντέρνισαν και οι Οθωμανοί αφομοιώνοντάς την στην ανεξίθρησκη και πολυπολιτισμική έκδοσή της και καλά βαστεί ο χορός της αιώνιας αυτοκρατορίας, βαράνε παλαμάκια στις Βρυξέλες, τρίβουν τα χεράκια οι κινέζοι κομμουνιστές, μεγάλοι τιμονιέρηδες της πάσης φύσεως απολυταρχίας, ζητωκραυγάζουν και οι Βορειοαμερικάνοι υποστηρίζοντας ότι έφτιαξαν ένα αυταρχικό χαρμάνι ρατσισμού, δημοκρατίας και ολιγαρχίας με δεισιδαιμονικά καρυκεύματα όλο μούρλια. Και την θεοκρατική απολυταρχική πατέντα την εφεύραν οι ίδιοι οι ειδωλολάτρες αυτοκρατορικοί γιατί πολύ απλά αυτό που μετρούσε σε αυτούς ήταν η επιβολή της θέλησης ανθρώπου σε άνθρωπο και όχι η ειρηνική αυτοοργάνωση που δίδασκε ο κάθε Χριστός. Πώς φτιάχνουνε πυραμιδική οργάνωση κοινωνίας που να μην σαλεύει, αναρωτιόντουσαν, και αφού κατέληξαν πως στην ατμόσφαιρα της αλληλοσφαγής που είχαν οι ίδιοι επιβάλλει υπάρχουν και κάμποσοι φευγάτοι που αφού δεν έβρισκαν στον ήλιο μοίρα επί της γης την κατασκεύασαν στο μυαλό τους κι αφού γέννηση και νεκρώσιμη ακολουθία ταυτίζονταν στα ρωμαϊκά χρόνια, αποφάσισαν να δηλώσουν εξαρχής νεκροί. Μιας και είναι μαρτύριο η γέννα, μαρτύριο η ζωή, δήλωσαν και οι ίδιοι μάρτυρες, αγίασαν και πέρασαν στην αιωνιότητα. Πήραν λοιπόν χαμπάρι πως όλοι αυτοί οι νέοι πιστοί θέλουν να μοιάζουν με τον Χριστό και κανένας με τον Θεό ως άπιαστο πουλί. Χα! Τι ωραία, τι καλά! Θα στείλουμε τους εκπροσώπους αυτού του αόρατου πανταχού παρόντος και πάσας μορφής φευγάτου οντός και έτσι βαφτίστηκαν οι αυτοκράτορες χριστιανοί θεόσταλτοι εκφραστές της θείας βούλησης και οι αριστοκράτες οι φύλακες άγγελοι των θεοσεβούμενων ηγετών. Και ο μαζοχισμός με τον σαδισμό ενοποιήθηκαν, αγιοποιήθηκαν και ζήσανε το αρχοντολόι καλά και οι υπήκοοι αγιοστεφανωμένα σφαχτάρια. Η έλευση Μαζόχ και Ντε Σαντ ήταν επικυρωτική και επιβραβευτική του αιώνιου ακαταμάχητου απόλυτου νου: αμ πώς θα δικαιολογούνταν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι εκατοντάδων εκατομμυρίων θυμάτων και πως θα προλειαίνουν τον τρίτο για να χτυπήσουν το νέο ρεκόρ των δις; Διαστρέβλωσαν την πρωτοχριστιανική ελευθερία σε θεοκρατική κυριαρχία των εκπροσώπων του Θεού επί της γης, οι όποιοι διέδιδαν τη διδασκαλία του Χριστού όχι σαν τρόπο αναζήτησης και απόκτησης της ελευθερίας αλλά σαν επικυρωτικό τρόπο του μαρτυρικού –ούτως ή άλλως– βίου των λαών. Ο Χριστός για τους φτωχούς και ο Θεός για τους άρχοντες, αυτός ήταν ο πρώτος καταμερισμός ρόλων και εργασίας για την νέα εποχή. Κάπως έτσι ξεκινάει και ο πρόδρομος του καπιταλισμού: εγώ θα σκέφτομαι, θα τρώω και θα κυβερνώ ενώ εσείς οι άλλοι όλοι θα δουλεύετε μέχρι να γίνετε άγιοι μιας και ως άνθρωποι είστε αμαρτωλοί, αφού κατάγεστε από τον αγαθιάρη βλαμμένο Αδάμ και την διαβολική Εύα, ενώ εγώ –να! κοιτάτε!– έχω το χρίσμα.. δείχνοντας το σπαθί του με τον σταυρό του και τον στρατό του ολοκληρώνοντας με την ευλογία από τον Θεό την κοσμική απολυταρχία του.
Και η σημερινή σύγκρουση πολιτισμών δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα στημένο παιχνίδι που κρύβει μια πολύ επικίνδυνη παγίδα. Τη καθολικοποίηση του ρατσισμού σε πολιτισμικό επίπεδο. Ο ισλαμισμός είναι η θρησκεία της πλειονότητας των φτωχών και εξαθλιωμένων, στις κοινωνίες του οποίου οι δυτικές ιδέες του σοσιαλισμού, κομμουνισμού και δημοκρατίας κυνηγήθηκαν από τους ίδιους του ισλαμιστές ιερείς λυσσαλέα. Αν είχαν έστω ριζώσει θα είχαμε σήμερα ένα πολύ καλύτερο κόσμο, άκρως επικίνδυνο για τα συμφέροντα του δυτικού καπιταλισμού. Συνειδητοποιημένοι εργάτες είναι απείρως επικίνδυνοι συγκριτικά με τους πλέον φανατικούς ισλαμιστές για τους κεφαλαιοκράτες. Έτσι σήμερα οι υποβαθμισμένοι μουσουλμάνοι έχουν μόνο μία διέξοδο, να ταμπουρωθούν πίσω από τις ισλαμιστικές παραδόσεις για να αυτοπροσδιοριστούν αφού η δύση τους φτύνει κατάμουτρα όπως κάνουν μέχρι σήμερα οι Βορειοαμερικάνοι με τους μαύρους και Λατίνοαμερικάνους και ταυτόχρονα στις δυτικές κοινωνίες ισχυροποιούνται ξανά οι χριστιανικές θρησκείες έναντι των κοσμικών ιδεολογιών λόγω της αποτυχίας του υπαρκτού σοσιαλισμού. Τι μένει; Ένας υπερτροφικός φόβος και έχθρα για τον διπλανό, που μονάχα η αστυνόμευση και η στρατιωτικοποίηση υποτίθεται μπορούν να ελέγξουν. Πιστεύετε, λοιπόν, στις κατασταλτικές μεθόδους και μην ερευνάτε· και να οι αγιαστούρες στα κανόνια, τους πυραύλους και τα έξυπνα υπερόπλα. Τα ευλογεί όλα ο καλός θεούλης. Παπάδες, καρδηνάλιοι, βασιλείς, τσάροι, ολιγάρχες, στρατηγοί ξανά στο προσκήνιο και φανερά να καθοδηγούν τις μάζες για τον μεγάλο γύρο και το τελικό, τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Για την καταστροφικότητα αυτού του δρόμου μονάχα ένας μας προειδοποιεί. Η φύση. Και η επερχόμενη πείνα που θα κάνει αδύναμα τα χέρια που κρατούν τα όπλα και θα μείνουν μονάχα οι λίγοι χορτάτοι με το κουμπί στο χέρι για την τελική λύση. Πόσο λιγότερο φασίστες, ναζιστές και ρατσιστές να είναι άραγες οι σημερινές ελίτ απ' ό,τι οι Χίτλερ, Μουσολίνι και Φράνκο; Μήπως οι τελευταίοι θα κριθούν τελικά ως ρομαντικοί υποστηρικτές του φυλετισμού μετά από λίγες δεκαετίες; Και ένα ακόμη ερώτημα, ήξεραν αυτοί που κατέρρεαν με συστηματικό τρόπο τον σοσιαλισμό μετά τον 2ο Π.Π. πως έβαζαν ταφόπλακα στον διαφωτισμό και πως επέστρεφαν στον τσαρισμό;
Κρυμμένος σε ένα δωμάτιο στη χώρα της Ευρώπης με τις μεγαλύτερες αντιφάσεις και την πιο αυτοκαταστροφική μεγαλομανία, στην Γερμανία, γράφω μπας και με κάποιες στοιχειώδεις διαισθητικές απαντήσεις μπορέσω να βρω τον δρόμο μου. Μέσα στη βαθιά μοναξιά προσπαθώ να συλλάβω πώς από την Ρόζα Λούξεμπουργκ πήγαμε στην Άννα Φρανκ και καταλήξαμε στην Μέρκελ και πώς από τον Κολοκοτρώνη στον Βελουχιώτη και εν τέλει στον Τσίπρα. Ταυτόχρονα παλεύω να υπερβώ την δική μου βαθιά εσωτερική αντίφαση που ενώ θα ήθελα να αλωνίζω και να αλλάζω τον κόσμο, βρίσκομαι απομονωμένος να γράφω. Μπρος σ' αυτή την αδυναμία, ο αυτοσαρκασμός αποτελεί το όπλο για να κρατήσω ζωντανή την συνείδησή μου. Βιώνω την πιο σκληρή αντίφαση που μου αξίζει, εγώ που συναναστρεφόμουν με κόσμο και κοσμάκη, που ζούσα από τις ανθρώπινες μυρωδιές και γεύσεις, βρίσκομαι χωμένος σε ένα δωματιάκι 17 τετραγωνικών, εσκεμμένα απομακρυσμένος από τους ανθρώπους και γράφω για αυτούς αναπολώντας και απορρίπτοντας την προηγούμενη ζωή μου και τους κοινωνικούς περίγυρους που περιλάμβανε. Διαρκώς να κουβαλώ μια εσωτερική αντικρουόμενη κατάσταση, να θέλω να δίνομαι και να αφήνομαι στα συναισθήματά μου για τους συνανθρώπους μου αλλά και να μην τους αντέχω, να τους βαριέμαι, να με πληγώνουν και να τους πληγώνω. Σύμπτωμα κατάθλιψης, μια βαθιά εσωτερική σύγχυση ανάμεσα στην εκτίμηση κι απαξίωση των δικών μου ανθρώπων, ένας φαύλος κύκλος που με στράγγιξε σε σημείο να θέλω να εξαφανιστώ από αυτόν τον κόσμο. Η παροιμία από μακριά κι αγαπημένοι είναι τόσο βαθιά ειρωνική και ταιριάζει πλήρως σε μένα. Γράφω μήπως και πετύχω την αποδέσμευση από αυτή την εσωτερική φυλακή, μήπως πάψω να είμαι στην κρυψώνα μου τρώγοντας πανακότες, σοκολάτες και τάρτες για να αναπληρώσω το έλλειμα ανθρώπινης γλυκύτητας, και παρακολουθώντας διαρκώς αθλητικές συναντήσεις, ενημερωτικές εκπομπές και ντοκιμαντέρ για να καλύψω την έλλειψη της φιλικής καθημερινής παρεΐστικης κουβέντας που πια ο ίδιος έχω απορρίψει ως χαζή και περιττή. Ευελπιστώ η τύχη να μου προσφέρει τη δυνατότητα να επιστρέψω στο πεδίο της συλλογικής επαναστατικής δράσης και να μην επαναλάβω τις σπασμωδικές παραληρηματικές εξάρσεις απέναντι στην παρακμή που βίωσα στο παρελθόν.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Σημ. επιμ.: Ο Τιραμόλα είναι χαρακτήρας graphic novel που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1952 στην Ιταλία ενώ κυκλοφόρησε και στη χώρα μας. Μία ανθρωπόμορφη φιγούρα, σχεδιασμένη με πολύ απλές γραμμές που χαρακτηρίζεται από το ευλύγιστο, εύπλαστο κορμί με τα άκρα που σαν λάστιχα μπορούν να επεκταθούν πάρα πολύ.
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 23 Αυγούστου!
