9
Σκουλήκι σέρνεται,
την πεταλούδα του με ροκανίδια,
διαβρωμένου απ' τα τρωκτικά
της πλήξης σώματος,
ταΐζει
μέσα στην μούχλα την
φτερουγίζει,
με καραμελωμένη αίσθηση
τα φτερά της ποτίζει
και με διαίσθηση ανυπάκουη
που χάσκουν
ανασύρει απ' την κόρη του
ματιού
αστείρευτου πηγαδιού
έναν παλιάτσο παπαγάλο που
λικνιστικά συνεχώς λέει:
«Στο χέρι σου
η ανάσα μου
στα μάτια μου
το φως σου
μα πιο πολύ
το χώμα που πατείς
δεν είναι δικό σου
μήτε δικό μου
είναι δικό του»
Είναι καλοκαίρι του 2000, είμαι μια δαιμονισμένη πληγή, ένας φαρμακωμένος δαίμονας στο Σαλώμη και ο Θηβαίος να τραγουδάει την Μικρή πατρίδα, ο Καρασούλος με τον Ανδρέου να χορεύουν αντικριστό πανδαιμόνιο των λέξεων με τις νότες και οι μελωδίες των συλλαβών να έχουν ανοίξει τις χαράδρες να μπει εκείνη με ολόκληρη την μικρή της πατρίδα, στην Βρετάνη η ολάνθιστη κοινότητα Ζεβινιέ, με την κατοικία της la repose και όλο το μυστήριο να ξεκινά από την παλίρροια και την άμπωτη του μοναστηριού Mont Saint Michel. Καθώς ενώνονταν τα χείλη μας με τη λαχτάρα της σάρκας να έχει κουρδίσει τις χορδές των κορμιών μας στην λάγνα αίσθηση της θαλασσινής πανσελήνου, εμείς, ένα σχηματισμένο πέλαγος, ένα βουνό να πελαγοδρομεί αφηνιασμένο από την υπέρβαση της ακινησίας του, πόσο ποιο δηλητηριώδη συνουσία να πετύχουμε για να βυθιστούμε στην κολασμένη δίνη του θανατοποινίτη έρωτα, που η συνωμοσία του σύμπαντος του έδωσε τη χάρη για τη ζωή μα και την χαριστική βολή του χωρισμού. Je sui malade διαβολικά εξαγνισμένο από το αλαλούμ πάνω στα φτερά του μπαγάσα. Την γλιτώσαμε φτηνά κι όμως δεν μου έφτανε το βίωμα του δόξα πατρί που αστόχησε και μας κράτησε στη ζωή, έπρεπε να συμβεί το deja vu και, πια, καλά προετοιμασμένος σε μια εντελώς άλλη παρόμοια κατάσταση να παίρνω τα ηνία της παλαβομάρας για να κατεβάσουμε το φεγγάρι στο ύψος των περιστάσεων, ως το μεγαλόπνοο φως στις παραπλανήσεις της σεξουλιάρικης σκοτοδίνης. Όταν κόβονται τα φτερά κι ανοίγουνε οι γκρεμοί με την άβυσσο γεμάτο περιβόλι καρποφόρας παράκρουσης ζούμε την απόλαυση της αυτοκαταστροφής ως πυξίδα σωτηρίας στο χάος της αποχαύνωσης και της νάρκωσης των αισθήσεων. Όλα λοιπόν ανήκουν σ' ένα τίποτα που αναπνέει. Γιατί μπορεί να γίνει τα πάντα, τα όποια δεν επιστρέφουν στο τίποτα αλλά καταλήγουν συντρίμμια. Να πώς μαζεύονται τα σκουπίδια, κι άντε να βγάλεις άκρη με τις αναμνήσεις.
Δεν υπάρχει τίποτα το ονειρικό σ' όλα αυτά. Το όνειρο είναι μήνυμα ενός παρελθοντικού μέλλοντος στο τώρα. Η οντολογική κατάσταση του ανθρώπου μπολιάζεται με μια προβολή επιθυμίας του ασυνείδητου των περασμένων στο υποσυνείδητο του επερχόμενου. Ναι, είναι τα σημάδια ενός βυθισμένου τετέλεσται στο άμεσο μέλλον. Η συνείδηση ενεργοποιείται πάντα στο παρόν και μόνο σαν μια στιγμιαία έκλαμψη του όλου στον κόσμο των ενδεχομένων. Όχι, εδώ γράφω για την ανάμνηση που σαν κοιμωμένη πριγκίπισσα τρέφει τη δημιουργία του λογοτεχνικού αφηγήματος της ίδιας της ζωής. Η αισθητική αυτού του υπνωτισμένου πλάσματος είναι η πηγή των ενεργειών της κάθε παρόρμησης συντονισμένης από το άγνωστο σχέδιο ενός σωματικού ιδεώδους. Η ομορφιά θα γεννηθεί εφόσον εναρμονιστούν οι πόθοι στα πεδία των ανθοφόρων κινήσεων. Όχι, δεν γράφω στο μεταμοντέρνο πλαίσιο, δεν είμαι γλωσσοπλάστης, μήτε και εκπέμπω μια εμμονική διάθεση για ευφάνταστα κειμενικά τερτίπια. Η ουσία ξεκινά από το προσωπικό σώμα και την ομαδική κορμοστασιά, αλλά όταν ο συλλογικός σωματότυπος χάνει την ευκρίνειά του εντός περιβάλλοντος και παραμορφώνεται σε μια ακανόνιστη μάζα παχύρρευστη και απαθής τότε καλά κάνουμε να φροντίζουμε την προσωπική υπόστασή μας πάνω από όλους τους μέσους όρους, διότι η παρακμή είναι ένας αλεστικός μηχανισμός με όλες τις ψευδαισθήσεις της ακαταμάχητης βεβαιότητας του ρεαλιστικού αυτοπροσδιορισμού.
Δεν είχε κανένα αναγνωστικό ενδιαφέρον για ποίηση ούτε καν για μυθιστόρημα Άρλεκιν, άλλα ήταν η ίδια παράδειγμα ποιητικότητας της εποχής του ανούσιου χρηματιστηριακού ανεμοστρόβιλου και της υποδούλωσης των εξαγορασμένων αξιών. Εξού και η ιδεολογική της εμμονή στον λεπενισμό, μια παγίδα που είχε καλά φυλακίσει καμπόσους με αγροτική ιδιοκτησία, μικροαστικό ή αστικό τρόπο ζωής και πίστη στο ένδοξο γαλλικό παρελθόν των επαναστάσεων με κατεύθυνση την αντεπανάσταση της αποστέωσης. Παγιδευμένη σε μια σαθρή φιλαυτία φλέρταρε με την αυτοκαταστροφικότητα εντελώς φυσικά σαν να είναι μια καθημερινότητα πεζή. Ένα παρορμητικό πλάσμα με επαρχιακή αισθαντικότητα, απλοϊκό τρόπο σκέψης, περίπλοκο, αλλόκοτο ψυχισμό και μια σεξουαλική λυρικότητα σαν τη θάλασσα με τον ουρανό δίχως έκταση, μια ακινησία ταραχώδη και μια εκρηκτικότητα λάγνα, φαντασμαγορική και ουσιαστική, ώστε στην αναμέτρηση με τον θάνατο να διαθέτει ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα την μετωπική ειλικρίνεια στο πεπρωμένο.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 28 Σεπτεμβρίου.
