Μια εκδήλωση που διανύει την 16η χρονιά της και γίνεται σταθμός αφού κάθε χρόνο γίνεται καλύτερη, έτσι και φέτος, το Micro μ Festival έρχεται για πέντε μέρες, σε εννέα πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού ταυτόχρονα, για μα φέρει κοντά δημιουργούς και κοινό προσφέροντας εξαιρετικές ταινίες μικρού μήκους, ελληνικές και ξένες, που έχουν ήδη ξεχωρίσει και διαγωνίζονται σε κάτι σαν the best of the best ώστε να επιλέγουν οι καλύτερες.
Πολλές ταινίες φέτος, βλέπω, αν και μπόρεσα να παρακολουθήσω, στο εξαιρετικό θέατρο Ελληνικός Κόσμος, μόνο τις ξένες ταινίες μικρού μήκους –δώδεκα στον αριθμό– για να διαπιστώσω από κοντά ότι το ποιοτικό σινεμά υπάρχει και εξελίσσεται ως οφείλει.
Η εξαιρετική υπεύθυνη επικοινωνίας, του ποιοτικού θέατρου και όχι μόνο, Μαρίκα Αρβανιτοπούλου προσθέτει την προσωπική της πινελιά δίνοντας το βάθος και το νόημα αυτής της προσπάθειας και στηρίζοντας πραγματικά τις προσπάθειες των δημιουργών να προσφέρουν σινεμά με νόημα και ουσία απέναντι στη λογική του σινεμά χωρίς ουσία· προβολές που δείχνουν βία, τρόμο, σεξ... διατηρώντας την πολεμική του εντυπωσιακού σινεμά που δεν αφήνει κανένα νόημα στους θεατές. Την ευχαριστώ ιδιαιτέρως για τις προσκλήσεις.
Οι ταινίες που είδα αυτές τις πέντε σχεδόν ώρες, που διήρκησε η προβολή τους, ήταν όλες ξεχωριστές αλλά ξεχώρισα τρεις που μου άρεσαν περισσότερο όπως το ζητά και το διαγωνιστικό κομμάτι του διαγωνισμού.
Αυτές ήταν για εμένα:
Το Βόλτες χωρίς λουρί, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Αστέριου Τζιόλα, με την εξαιρετική Μαριάττη Βλάχου που είναι υπέροχη μαζί με την όμορφη Σάμερ, που δεν είναι πια στη ζωή,
Το Wingclipper της Ιωάννας Τσιλιλή, ένα πολύ εμπνευσμένο και ιδιαίτερο αφήγημα με την πολύ καλή Αδελαΐδα Κατσίδε που εκτός από μια όμορφη παρουσία έχει πολύ συναίσθημα στο παίξιμό της,
Και το Heat me που ξεχωρίζει για τον τρόπο που αντιμετωπίζουν οι διαφορετικές γενιές μια κρίση.
Οι τρεις γυναίκες είναι πολύ καλές και έχουν καλή χημεία και το χιούμορ αποσυμφορίζει την επιβαρυμένη ατμόσφαιρα. Καλή σκηνοθεσία από την Κέλλυ Σαρή αλλά και το σενάριο από την Μάτα Κούρτη.
Οφείλω να ξεχωρίσω άλλες δύο που δεν ψήφισα αλλά ξεχώρισαν:
Το Ίχνος και το Μην με φας. Μου άρεσαν αρκετά και τις βάζω σίγουρα στην πεντάδα.
Εάν πρέπει να ξεχωρίσω κάποιο ιδιαιτέρως αυτό θα ήταν το Βόλτες χωρίς λουρί που με άγγιξε περισσότερο από όλα.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
