Υπάρχουν βιβλία που γεννιούνται από μια ιδέα, όμως ετούτο το βιβλίο γεννήθηκε από μια ανάγκη, ο εσωτερικός ψίθυρος να γίνει σταδιακά φωνή έκφρασης, επικοινωνίας, διεκδίκησης.
Για καιρό η γραφή μου ήταν προσωπική υπόθεση. Σαν να κρατούσα το ημερολόγιο μιας αόρατης διαδρομής. Επιχειρούσα να αποδυναμώσω τον φόβο, τη μοναξιά, να δηλώσω την άρνησή μου να ζούμε εγκλωβισμένοι σε ρόλους, προσδοκίες και όνειρα που μας φορούν οι άλλοι τείνοντας να μας ορίσουν πριν καν προλάβουμε να ορίσουμε εμείς τον εαυτό μας. Η ποίηση, για εμένα, είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να αφαιρέσεις τέτοια αγκάθια.
Κοιτάζοντας μέσα μου, επιχειρώ να τα αναγνωρίσω, όταν τα μετουσιώνω σε ποίημα νιώθω ότι έχω αφαιρέσει κι ένα αγκάθι. Ευγνώμων, λοιπόν, για τις πληγές μου... διαμόρφωσαν την ποίησή μου, τον εαυτό μου, την κοσμοθεωρία μου!
Η ποίηση ήταν ανέκαθεν ο προσωπικός μου χώρος, το σπίτι μου· εκεί όπου μπορώ να υπάρχω αληθινή. Το άλλο μου καταφύγιο ήταν πάντα η σχολική τάξη. Με τα παιδιά μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, γίνεσαι κι εσύ παιδί. Ζητούν λίγα και ταυτόχρονα τα πιο ουσιαστικά: αγάπη, αποδοχή, εμπιστοσύνη. Τα λαμβάνεις κι εσύ απλόχερα! Και το κυριότερο σε βλέπουν πραγματικά. Μέσα από αυτή τη σύνδεση, με τα χρόνια, διέκρινα κοινά μοτίβα ανατροφής, αναμνήσεις, τραύματα, κοινωνικές επιρροές... γι' αυτό και πολλά ποιήματα επιχειρούν να ανατρέψουν την τάση της κοινωνίας να πατρονάρει τα όνειρα των παιδιών, να τα στοιβάζει σαν τετράδια και γραπτές δοκιμασίες απομακρύνοντάς τα από τις κλίσεις και τα συναισθήματά τους. Ένα από αυτά τα παιδιά ήμουν κι εγώ. Σε αυτή τη διαδρομή σημαντικά εφόδια στάθηκαν οι μεταπτυχιακές μου σπουδές στις νευροεπιστήμες, την εκπαιδευτική ψυχολογία αλλά και η στροφή στη φιλοσοφία.
Το Ζητείται φωνή ήταν αρχικά ένα προσωπικό αίτημα. Μια ανάγκη να βρω τη δική μου φωνή. Πώς θα μπορούσα να ζητήσω από τα παιδιά μου και τους μαθητές μου να καλλιεργήσουν, να επιβάλλουν, χωρίς φόβο, τη δική τους φωνή αν εγώ η ίδια αποφεύγω να ακουστεί η δική μου... δεν αρκεί να την ακούω μόνο εγώ. Απαραίτητο και πρωταρχικό ζήτημα αλλά όχι αρκετό... Αυτό το εγχείρημα είναι ο προσωπικός μου αγώνας να υπάρξει χώρος για να έχει ο καθένας τη δική του φωνή.
Είναι ζήτημα σιωπής και θανάτου.Ατομικής και συλλογικής μάλιστα σιωπής.Θα επιβιώσουν οι αρνητές της.
Κάθε ποίημα της συλλογής είναι ένα σκαλί πλησιέστερο στη μετάβαση από την αναγνώριση της εσωτερικής φωνής στην εξωτερίκευσή της. Κάθε βήμα, μια μικρή απόπειρα να σπάσει η σιωπή. Κάποια από τα στάδια είναι το δικαίωμα στο πένθος, η διεκδίκηση προσωπικού χρόνου, η αφαίρεση της κοινωνικής μάσκας που σου ματώνει τα χείλη, η διαχείριση φόβου σύνδεσης, η εσωτερική σύγκρουση ώστε να αποδομήσεις τους ρόλους που σου ζητούν να παίξεις ώστε να αγκαλιάζεις με δυο χέρια ελεύθερα!
Η ροή των ποιημάτων είναι τεχνηέντως μια ανοδική πορεία προς το φως. Τα ποιήματα έχουν τοποθετηθεί με αυτήν τη φιλοσοφία ζωής! Και στα πιο σκοτεινά ποιήματα αφήνω πάντα μια μικρή ρωγμή φωτός, η οποία όσο κινείσαι στη συλλογή μεγαλώνει. Η ζωή είναι ένας διαρκής αγώνας κίνησης και εξέλιξης. Από όποιο πρίσμα κι αν κοιτάξεις, φιλοσοφικό, θεολογικό, κοινωνιολογικό, βιολογικό, ο δρόμος οδηγεί στην εξέλιξη, την αυτοπραγμάτωση, το φως... γραμμικά αλλά όχι ανεμπόδιστα. Μέσα από κάθε ταλάντευση εξελισσόμαστε.
Και κάπως έτσι, αυτή η συλλογή ολοκληρώνεται όπως ακριβώς ξεκίνησε: με ένα ακόμη Ζητείται φωνή ΙΙ. Μόνο που αυτή τη φορά ο ειδικός στον οποίο απευθύνεται ο πρωταγωνιστής καταθέτει μια πιο ελπιδοφόρα διάγνωση: Δεν αναγνωρίζεται η έως τώρα λαλιά εγνωσμένη ως φωνή σου γιατί μια άλλη φωνή ευρέθη! Φωνή που ταιριάζει πιότερο μ’ εκείνη της ψυχής σου!
Άννα Σιμιτσοπούλου
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η ποιητική συλλογή της Άννας Σιμιτσοπούλου Ζητείται φωνή κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Διαβάστε εδώ πώς βίωσα προσωπικά την ανάγνωσή της
