Πώς και γιατί...
Ένα γιατί που παραμένει αναπάντητο...
Μια ιστορία από το παρελθόν που αποκαλύφτηκε πίσω από τόσες άλλες που δεν μάθαμε ποτέ.
Τον Αύγουστο του 1955 μπήκε στο νοσοκομείο ένα κοριτσάκι 12 χρόνων σε τραγική κατάσταση αφού τα αφεντικά της θεώρησαν σωστό να την σιδερώσουν αφού πίστευαν ότι τους έκλεψε 50 δολάρια.
Ένα ακόμα παιδί που στάλθηκε για καλύτερο μέλλον από τους γονείς του στην Αθήνα και η ατυχία της την έστειλε σε ένα ζευγάρι τεράτων που την κακοποιούσε και εξευτέλιζε για δύο χρόνια μέχρι τη βάναυση κακοποίησή της.
Αλλά η μεγαλύτερη κακοποίηση που μένει ανεξίτηλη είναι η ψυχική.
Ο άνθρωπος είναι το μόνο και μοναδικό τέρας της ιστορίας του κόσμου... Διότι κανένα ζώο δεν έχει την συνείδηση να μπορεί να αναγνωρίσει το καλό από το κακό. Αυτή την ιδιότητα την έχει μόνο ο άνθρωπος. Ο καρχαρίας, οι δεινόσαυροι, τα φίδια, το λιοντάρι, ο κροκόδειλος δεν σκοτώνουν συνειδητά. Μόνο επειδή απειλούνται ή πεινάνε ενώ εμείς για όλους τους λόγους.
Η Σπυριδούλα είναι ένα σκληρό έργο που όμως πρέπει να ειπωθεί για να θυμούνται οι παλαιότεροι και να μαθαίνουν οι νεότεροι.
Συμβαίνει και θα συμβαίνει όσο η κοινωνία αδιαφορεί.
Η Στέβη Λύτρα, θέλοντας να ενημερώσει το κοινό για την κακοποίηση, την οικογενειακή βία και την εκμετάλλευση των αδύνατων από τους δυνατούς –και κυρίως τα παιδιά– έγραψε την Σπυριδούλα που φιλοξενείται από το θέατρο Αλκμήνη, ένα ιδανικό και φιλόξενο θέατρο για παραστάσεις με προσωπικότητα.
Η κυρία Λύτρα έχει αναλάβει και την σκηνοθεσία αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας που άφησε έκπληκτο το τότε κοινό που την παρακολούθησε αλλά δυστυχώς συνεχίζουν να υπάρχουν, σε όλο τον κόσμο, και άλλες Σπυριδούλες που ίσως δεν θα μάθουμε ποτέ την ιστορία τους.
Οι τέσσερις ηθοποιοί που ερμηνεύουν αυτό το δράμα είναι πολύ καλοί όπως και το κείμενο της συγγραφέως Η μεγάλη πρωταγωνίστρια της ιστορίας, η Ρούλα Πεντεζίδου, μας μεταφέρει άψογα την ψυχολογία ενός μικρού παιδιού που κακοποιείται. Αλλά και ο Μιχάλης Μιχαλάκος, η Βασιλεία Βλάχου και ο Νικόλας Στυλιανός Χανακούλας είναι πολύ καλοί επίσης· καταφέρνουν να τους αντιπαθήσουμε και αυτό δείχνει ότι έχουν πετύχει σε αυτό που ερμηνεύουν.
Για 60 λεπτά μας μεταφέρουν σε ένα άλλο σύμπαν όπου ο άνθρωπος είναι σκουπίδι, δούλος, χωρίς κανένα δικαίωμα. Πονά και ντροπιάζεται χωρίς να μιλά... ένα μικρό παιδάκι που επιζητούσε μια καλύτερη τύχη. Δεν χρειαζόταν περισσότερο· ο χρόνος ήταν αρκετός για να μας δείξει τι μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σε κάποιον άλλον.
Δεν βρήκα κενά σημεία σε αυτή την παράσταση.
Έχει δημιουργηθεί με έναν τρόπο που διαχειρίζεται τον χώρο, τον φωτισμό και την κίνηση των ηθοποιών σωστά.
Πολύ σημαντικό επίσης είναι ότι έχει βρεθεί η χημεία των τεσσάρων πάνω στην σκηνή πάρα το άγχος της πρεμιέρας.
Διαφωνώ ότι πρέπει ν' απευθύνεται σε άνω των 15 μόνο, αφού η Σπυριδούλα ήταν 12 χρόνων. Όταν η τηλεόραση και το ίντερνετ προβάλουν καθημερινά τη βία, το θέατρο απλά δείχνει το αληθινό και σκληρό πρόσωπο και αυτή η παράσταση θα έπρεπε να ήταν ανοικτή σε όλους.
Γνώμη μου, φυσικά.
Θέλω να ευχαριστήσω ιδιαιτέρως την Άντζυ Νομικού, υπεύθυνη επικοινωνίας, για τις προσκλήσεις που μου διέθεσε και να πω συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές γι' αυτό που μας πρόσφεραν.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
