Ακριβοί μας γονείς, στο θέατρο Εμπορικόν, των Armelle και Emmanuel Patron, σε σκηνοθεσία Προμηθέα Αλειφερόπουλου.
Παίζουν: Χρήστος Χατζηπαναγιώτου, Ελένη Κούρκουλα, Κώστας Βασαρδάνης, Άλκης Μπακογιάννης, Άννα Λουιζίδη.
Προσεγμένη, απολαυστική και τόσο ρεαλιστική, καλοδουλεμένη, ευφάνταστη και τόσο καίρια παράσταση που πραγματικά την απόλαυσα στο έπακρο.
Όλα όσα βιώνει ο γονιός μεγαλώνοντας τα παιδιά του πέρασαν μπροστά μας σε φλας μπακ. Άγχη, αγωνίες, τρέξιμο, δουλειά, σπίτι, οικογένεια. Ένας καθημερινός αγώνας για την επιβίωση, μια καθημερινή μάχη για τη σωστή δόμηση της οικογενειακής εστίας.
Κι έρχεται η ώρα που τα παιδιά δεν μας έχουν ανάγκη· υποθετικά, γιατί ο σωστός γονιός στέκεται πάντα, βράχος ακλόνητος δίπλα τους. Είναι η ώρα του γονέα να ζήσει λιγάκι ανέμελα τα τελευταία χρόνια της ζωής του με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Ταξίδια, εκδρομές, αγορές που στο παρελθόν δεν είχε την οικονομική δυνατότητα να πραγματοποιήσει...
Έλα όμως που τα βλαστάρια μας θέλουν την αποκλειστικότητά μας κι όχι μόνο. Τα θέλουν όλα, υλικά αγαθά και μη.
Κι εκεί αρχίζει η πάλη με το μέσα μας, τα υπαρξιακά ερωτήματα: Ήμουν σωστός γονιός; Μήπως έδωσα περισσότερα από αυτά που έπρεπε; Τι λάθος έκανα με αυτά τα παιδιά;
Ο Προμηθέας Αλειφερόπουλος πήρε το έργο και το απογείωσε με τη σκηνοθεσία του τονίζοντας τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας και όχι μόνο, εμπλουτίζοντας τις σκηνές με έξυπνες δόσεις χιούμορ καρφώνοντας το μαχαίρι στο κόκκαλο όταν έπρεπε.
Πραγματικά μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσει κανείς – ειδικά όσοι έχουν παιδιά· το τονίζω αυτό. Πλούταρχε, Στέλλα (τα βλαστάρια μου), μην σας μπαίνουν ιδέες. Δεν θα ήθελα να πληρώσω ακριβά όπως το ζευγάρι συνταξιούχων καθηγητών στην παράσταση την αδυναμία που σας έχω.
Θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον κύριο Αντώνη Κοκολάκη για το κάλεσμα. Περάσαμε υπέροχα και χαρήκαμε που τα είπαμε από κοντά.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
