Εδώ δεν πενθούν

Εδώ δεν πενθούν, στο θέατρο 104, της Μένιας Κιοσσέ, σε σκηνοθεσία Θάνου Καπρέλη από την ομάδα LUMA.

Το πένθος και τη διαχείρισή του πραγματεύεται αυτή η πολύ ενδιαφέρουσα παράσταση.

Πέντε στάδια πένθους περνάει αυτός που πενθεί: Άρνηση, θυμό, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή.

Δύσκολα πολύ και τα πέντε.

Τα ερωτήματα που γεννιούνται πολλά.

Γιατί να συνεχίζει το ρολόι να λειτουργεί κανονικά, να πρέπει να σηκωθώ να πάω στη δουλειά μου, να κάνω τα ψώνια μου, να αναπνέω, να υπάρχω από τη στιγμή που ο δικός μου άνθρωπος δεν είναι πλέον στη ζωή;

Όταν κάποιος χάνει ένα πολύ δικό του πρόσωπο, στην κυριολεξία χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια του. Βιώνει όλες τις διακυμάνσεις συναισθημάτων που ανέφερα και παραπάνω. Του είναι δύσκολο να διαχειριστεί την απώλεια. Το πιο δύσκολο, όμως, όλων είναι το να συνεχίσει να ζει χωρίς το αγαπημένο του πρόσωπο. Ακόμα πιο δύσκολο είναι το να αποδεχτεί την τραγικότητα της κατάστασης και να πετάξει από πάνω του το βάρος της συνείδησής του. Ενοχές, αμέτρητα γιατί, τύψεις, αναπάντητα ερωτήματα τον βασανίζουν βυθίζοντάς τον ολοένα και πιο βαθιά στη μοναξιά της ψυχής του.

Μελαγχολική παράσταση, βαθιά συγκινητική, με τους δύο πρωταγωνιστές να σκίζουν τις σάρκες τους από πόνο για τις απώλειές τους. Μας άγγιξαν βαθιά οι ιστορίες τους, γίναμε μάρτυρες στο ξεγύμνωμα της ψυχής τους, κλάψαμε, συμμεριστήκαμε τον πόνο τους.

Ο χρόνος είναι γιατρός, λένε, και ίσως να έχουν δίκιο όσοι είναι απλοί παρατηρητές. Μόνο αυτός που ζει εκ των έσω το δράμα του, μόνο αυτός ξέρει τι περνάει, αυτό έχω να πω εγώ.

Νατάσα Ανωγειανάκη

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου