Μοναδικό βιβλίο. Αν ψάχνετε κι εσείς ιδιαίτερες γραφές, που κινούνται έξω από τα καθιερωμένα με απελευθερωμένη ματιά, χωρίς ν' ακολουθούν κάποια νόρμα, είδος, «συνταγή» ή ό,τι άλλο, τότε αυτό το ποιητικό βιβλίο από τον Άρη Γεράρδη Εριέττα: Η αγία των τρελών, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Γράφημα, σας ενδιαφέρει και μπορεί να σας κερδίσει αυτοστιγμεί.
Πρόκειται για υβριδικό λογοτέχνημα που χαρακτηρίζεται ως σκηνικό ποίημα –από τον ίδιο τον δημιουργό και τον εκδότη– και που ουσιαστικά είναι ένα μόρφωμα ανάμεσα σε θέατρο και ποίηση το οποίο «ακουμπά» και στα δύο, διαθέτει ισχυρά στοιχεία και από τα δύο χωρίς όμως να ανήκει εξολοκλήρου σε κανένα εκ των δύο.
Στο έργο αυτό υπάρχουν τρεις χαρακτήρες: η Εριέττα, ο Κομπέρ και ο Αφηγητής ενώ, και μόνο από το άκουσμα των προσώπων, διαφαίνεται η σημαίνουσα Εριέττα αφού τα άλλα πρόσωπα παραμένουν ανώνυμα έτσι όπως προσφωνούνται βάσει ιδιότητας. Το οποίο και σημαίνει πως ο κύριος Γεράρδης από την αρχή εστιάζει επάνω της και το ίδιο επιδιώκει και για εμάς.
Δομικά, οι τρεις τους έχουν τον λόγο εναλλάξ για δεκάδες μέρη και μόνο στο τέλος συγκλίνουν, πρώτα οι δύο «ανώνυμοι» Κομπέρ και Αφηγητής και λίγο μετά και οι τρεις μαζί στο μοναδικό διαλογικό κομμάτι, τελικά.
Στα μάτια μου –το τονίζω αυτό καθώς η ποιητική φύση του έργου ενδέχεται να προκαλέσει διάφορες οπτικές στους φιλαναγνώστες με αποτέλεσμα να μην εισπράξουμε όλοι το ίδιο κοινό βίωμα– ο Κομπέρ δίνει το προφανές, αυτό που φαίνεται, αυτό που συμβαίνει, ο Αφηγητής δίνει εκείνο που εισπράττει από τη συνθήκη [με την Εριέττα] και η Εριέττα είναι ο μόνος χαρακτήρας που μιλάει για την ίδια, έχοντας φωνή κι απευθυνόμενη προς εμάς. Αναλογίζομαι τους ήρωες αυτούς βάσει ιδιότητας και δεν μπορώ παρά να σημειώσω ότι ένας κομπέρ, ως παρουσιαστής, παρουσιάζει γεγονότα, πρόσωπα κ.ο.κ., ένας αφηγητής περιγράφει πρόσωπα, ιστορίες κ.ο.κ. και η Εριέττα μιλάει μόνο για τον εαυτό της και για λογαριασμό δικό της και υπό αυτό το πρίσμα διαβάζω τα κείμενα.
Ναι, ο έρωτας έχει ειδικό βάρος και πολλά είναι εκείνα που σχετίζονται μαζί του, όπως και η μοναξιά, η μνήμη [που είναι βασική αξία στην περίπτωση της Εριέττας καθώς είναι μια μεγάλη σε ηλικία γυναίκα]...
Θα 'βρισκες άραγε τη δύναμη ποτέ / να με συγ...χωρήσεις;
Αν, τώρα, αναρωτιέστε γιατί αγία των τρελών, αυτή την απάντηση την δίνει η ίδια η ηρωίδα και δεν θα σας μιλήσω καθόλου περί αυτού.
Πάντως, εγώ είδα στην Εριέττα και την ηρωίδα του Ρίτσου από τη Σονάτα του σεληνόφωτος αν και είναι άδικο να συγκριθεί μαζί της.
Δεν μπορείς να φωτίσεις τον κόσμο μ' ένα σπίρτο. Μόνο να τον πυρπολήσεις.
Ο Άρης Γεράρδης, στο έβδομο βιβλίο του, είναι και πιο ώριμος συγγραφικά από ποτέ, και πιο δημιουργικός, και πιο ευφάνταστος αλλά και περισσότερο κατασταλαγμένος. Κι επειδή σε αυτόν εδώ τον ιστότοπο έχουμε αναφερθεί ποικιλοτρόπως στην εργογραφία του [παρουσιάσεις, συνεντεύξεις, κριτικογραφίες...] αφήνω μια μικρή λίστα αναρτήσεων για τα προηγούμενα βιβλία του για να γνωρίσετε καλύτερα αυτόν τον δημιουργό: Γυάλινες μέρες, Ο τρυφερός παλαιστής, Το πειραγμένο κοντέρ, Η κουρελού, Η σημασία μιας άχρωμης μέρας, Ο αειθαλής αποθηκάριος είναι μια μικρή αλλά περιεκτική γεύση.
Προσωπικά, πάντως, πέρασα πολύ όμορφα, μου έμεινε ένας αισθαντικός αντίκτυπος στο τέλος, πλήθος ηχοχρωμάτων και εντάσεων, απόδειξη ότι εγγράφτηκε εντός μου το πόνημα. Και, φυσικά, κράτησα άπειρες φράσεις, στίχους, εικόνες που κυριολεκτικά με μάγεψαν.
Εις το επανιδείν.
Δημοσιεύσεις έργων του ίδιου στο koukidaki.gr:
