Νίκης Σιγάλα
Το κρύο ήταν τσουχτερό στην πόλη καθώς η μέρα είχε αρχίσει να χαράζει και περπατώντας –σχεδόν τρέχοντας– προς τον σταθμό του τρένου, τυλιγμένη στο μακρύ μαύρο παλτό μου. Υγρή η άσφαλτος από την υγρασία της νύχτας· μόνο τα βήματά μου ακούγονταν.
Έφτασα στην πλατεία που ήταν λίγο πριν τον σταθμό. Ήταν γεμάτη με φύλλα που λες και χόρευαν με τον αέρα. Αλλά και ένα σιγανό κλάμα... αναφιλητά... Κοντοστάθηκα, κοίταξα γύρω μου και σε μια γωνία στο πεζοδρόμιο η ματιά μου έπεσε σε μια κούκλα.
— Οχ! Εσύ κλαις;
— Ναι.
Ένα ναι τόσο παραπονιάρικο που μου σπάραξε η καρδιά. Έσκυψα πιο κοντά, την πήρα στα χέρια μου.
— Έλα, πες μου γιατί είσαι εδώ. Δεν φαίνεσαι χαλασμένη.
Το κλάμα έγινε πιο δυνατό.
— Έλα, πες μου, πώς σε λένε;
Με αναφιλητά μου είπε...
— Ο! Ενδιαφέρον! Τόσα ονόματα!
Την κράταγα στα χέρια μου μα ήταν μούσκεμα από την υγρασία.
— Τι να σε κάνω; Πρέπει να στεγνώσεις.
Κρατώ στα χέρια μου μια κούκλα. Πόσες φορές είχα ονειρευτεί αυτή την στιγμή να έχω μια κούκλα! Την έβαλα στην αγκαλιά μου κι ας ήταν βρεγμένη και ας την είχα βρει στον δρόμο.
— Τι, θα με πάρεις μαζί σου;
— Ε, ναι! Είσαι ωραία. αλλά πώς βρέθηκες εδώς
Ξαναέβαλε τα κλάματα.
— Περνάγαμε ωραία, ήμουν η αγαπημένη... Σε ένα κοριτσάκι που γιόρταζε είχαν έρθει αλλά δυο παιδάκια, παίζαμε καλά, με βάφτισαν, με ντύσανε, για πολλή ώρα ήταν τέλεια μέχρι που το ένα κοριτσάκι ήθελε να μου κόψει τα μαλλιά μου, να μου βγάλει το μάτι... Τσακώθηκαν, η μαμά του με πέταξε έξω, είπε πως έφταιγα εγώ κι έτσι βρέθηκα μες στην νύχτα έξω και μονή. Κάποια στιγμή πέρασε ένα σκύλος, με πήρε στο στόμα του και με έφερε εδώ. Είπα πως δεν θα ξεφύγω από τα δόντια του άλλα ευτυχώς κάτι του έδωσαν και έφαγε και με άφησε.
— Καλά, μην κλαις, θα σε πάρω εγώ.
Ξαναέβαλε τα κλάματα.
— Ε, τώρα γιατί κλαις;
— Θέλω να ξαναπάω στο σπίτι, στην μικρή αγκαλίτσα, το κοριτσάκι μου με αγαπούσε και έκλεγε, ήθελε να μην με χαλάσουν τα άλλα, για μένα τσακωθήκαν, να, κοιτά πώς με είχε στολίσει, τώρα θα είναι στενοχωρημένο.
— Ναι, αλλά δεν ξέρω πού είναι το σπίτι. Θα σε πάρω τώρα μαζί γιατί έχω αργήσει ήδη στη δουλειά μου και θα σκεφτούμε τι θα κάνουμε. Λοιπόν, τώρα θα σε βάλω μέσα στην τσάντα μου. Μην κλαις.
Για λίγη ώρα ήταν ήσυχη, έφτασα στο τρένο και πήγα στη δουλειά όπου είχα τελικά αργήσει.
Μα πάλι άρχισε να κλαίει.
— Α, εσύ δεν είσαι Ευτυχία-Αγάπη-Φιλία, εσύ είσαι μπελάς και μουρμούρα. Γιατί τέτοια μούτρα;
— Τώρα λυπάμαι, στεναχωριέμαι, το κοριτσάκι μου θα είναι πολύ λυπημένο, αυτή την ώρα με έπαιρνε αγκαλιά, με πρόσεχε...
— Ναι, αλλά τώρα εσύ είσαι μούσκεμα, πώς να σε πάρω αγκαλιά;
Κατσούφιασε και πάλι.
— Καλά, άντε, έλα... Έλα εδώ.
Και την κράτησα πιο καλά στα χέρια μου.
— Ε, λοιπόν, κάτι μου βγάζεις όμορφο. Άντε κάτσε να τελειώσω τη δουλειά και θα φύγουμε.
Τελείωσα κι επιστροφή...
— Λοιπόν, άκουσε τι θα κάνουμε. Θα πάμε εκεί που σε βρήκα και θα φωνάζουμε: Κούκλα κούκλα!
— Όχι, όχι! Ευτυχία, αγάπη, χαρά, καλύτερα.
— Ναι, καλά, θα με περάσουν για τρελή... αλλά άντε!
Κι έτσι έγινε. Για ώρες ατελείωτες, μέσα στο κρύο...
Η μέρα είχε φτάσει στο απόγευμα, είχα απογοητευτεί, πάνω κάτω στα στενά και να φωνάζω...
Ξαφνικά μια τρυφερή φωνούλα φώναξε: Η κούκλα μου, η Ευτυχία μου, η Αγάπη, η Φιλιά μου!
Εγώ πάγωσα λες και δεν ήθελα να βρεθεί και ας καθόμουν τόσες ώρα εκεί.
Δύο γαλανά ματάκια με κοίταζαν και δύο χεράκια απλωμένα για να πάρουν την κούκλα από τα δικά μου... Πόση χαρά έκανε! Κι εγώ έμεινα με τα χέρια απλωμένα... Έτσι είναι. Όμορφο να κρατάς μια κούκλα που πάντα ήθελες να σου είχαν κάνει δώρο αλλά και αυτή που βρήκα πάλι δεν μπόρεσε να γίνει δίκια μου, μα η χαρά που έβλεπα στα ματιά αυτής της μικρούλας ήταν όλη η ευτυχία, η αγάπη, η φιλία.
Ανοιγόκλεισε τα ματιά της η κούκλα, χαμογέλασε και ρόδισαν τα
μάγουλά της.
Της χαμογέλασα κι εγώ. Ναι, τώρα είσαι η ευτυχία, η αγάπη, η φιλία.
Η μικρούλα με αγκάλιασε και μου είπε: Κι εσύ είσαι η ευτυχία, η αγάπη, η φιλία!
Copyright © Νίκη Σιγαλά All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης της Φωτεινής Χαμιδιέλη
