Θαυμαστός καινούριος κόσμος, στο θέατρο Δίπυλον, του Aldous Huxley, σε σκηνοθεσία Αικατερίνης Παπαγεωργίου.
Παίζουν: Ισιδώρα Δωροπούλου, Αναστασία Ραφαέλα Κονίδη, Μάριος Κρητικόπουλος, Τάσος Λέκκας, Καλλιρόη Μυριαγκού, Βασίλης Μηλιώνης.
Το βιβλίο του Χάξλεϊ γράφτηκε το 1932. Διαβάζοντάς το τότε, θα έλεγε ο αναγνώστης «σιγά μη γίνουν ποτέ αυτά που γράφει ο συγγραφέας». Να όμως που έφτασε η στιγμή να νιώσουμε τα γραφόμεναά του τόσο οικεία προς εμάς.
Σε μια εποχή όπου όλοι τρέχουν να προλάβουν, κυνηγούν τον χρόνο και δεν τους φτάνει, θέλουν να αγαπήσουν και να αγαπηθούν, παλεύουν για να διατηρήσουν τις ισορροπίες σε όλους τους τομείς, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, αρρώστιες, λιμοί και καταποντισμοί μαστίζουν το σύμπαν...
Έρχεται ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος, όπου όλα είναι «τέλεια», η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν καταφέρει το αδύνατο, να εξαλείψουν τον πόνο, τη δυστυχία, προσφέροντας μόνο απόλαυση με ένα και μόνο χάπι (το σώμα). Όλα είναι τακτοποιημένα, καλά μελετημένα, λειτουργούν τέλεια και οι άνθρωποι ζουν μέσα στα «κουτάκια» που τους έχουν επιβάλει οι ανώτεροι. Δεν κυριαρχεί το συναίσθημα αλλά η επιφανειακή απόλαυση σε μια αναγκαστική ευτυχία, επιβαλλόμενη.
Ο Χάξλεϊ δίνει μια υπόσχεση για μια ζωή χωρίς πόνο και απογοήτευση μόνο που η εξουσία σε αποπροσανατολίζει τόσο που δεν μπορείς να διακρίνεις τι γίνεται γύρω σου.
Όταν όμως πας κόντρα στους κανόνες που σου έχουν επιβάλει ο «καταυλισμός» είναι η μόνη επιλογή.
Αυτή είναι η ζωή που προσφέρει ο θαυμαστός κόσμος. Εμείς, έχοντας την επιτακτική ανάγκη να πιαστούμε από κάπου, δίχως βούληση, κάνοντας βιαστικές κινήσεις, μπλέκουμε στα γρανάζια του δίχως να υπολογίζουμε αλλά και χωρίς να βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας.
Κακά τα ψέματα, όλοι μας θέλουμε να ζούμε μια άνετη ζωή, δίχως έγνοιες, χωρίς προβλήματα, να μη μας απασχολεί τίποτε άλλο παρά μόνο ο εαυτός μας, πράγμα που δεν συμβαίνει αφού είμαστε υποχρεωμένοι να δουλεύουμε για να ζήσουμε, να παλεύουμε καθημερινά για την επιβίωσή μας... Άρα αυτός ο υπέροχος, ονειρεμένος κόσμος είναι μια ουτοπία.
Πάρα πολύ καλοδουλεμένη παράσταση, με τα παιδιά να γεμίζουν τη σκηνή με τη σκηνική παρουσία τους αλλά, κυρίως, με την κίνηση τους. Έψαχνα συνεχώς με το βλέμμα μου να μην τους χάσω από τα μάτια μου γιατί δεν ήθελα να μου ξεφύγει ούτε ένα βήμα τους. Ακόμα και η πιο ανεπαίσθητη κίνησή τους μου τραβούσε την προσοχή.
Θεωρώ ότι κάποια στιγμή στο μέλλον –και δεν αργεί αυτή η στιγμή– κάπως έτσι θα λειτουργεί το σύμπαν, κάπως έτσι θα κινούμαστε κι εμείς, μηχανικά, με τη βοήθεια ενός χαπιού. Και τώρα το ίδιο δεν κάνουμε; Με τη μόνη διαφορά ότι πίνουμε χάπια αντικαταθλιπτικά για να αντέξουμε όλους αυτούς που δεν παίρνουν. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα είναι για καλό αφού, και πάλι, θα είμαστε έρμαιο στα χέρια των πιο ισχυρών.
Δείτε την παράσταση, σίγουρα θα νιώσετε ότι έγινε σωστή δουλειά αφού η σκηνοθεσία της Αικατερίνης Παπαγεωργίου κατάφερε να αποτυπώσει σε όλους εμάς αυτά που έπρεπε.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
