Όταν η τέχνη συναντά τη ζωή και το αντίθετο, τότε βλέπουμε έργα ψυχής που αφήνουν βαθιά μέσα μας το αποτύπωμα.
Η Ελπίδα Αμίτση αφιέρωσε τη ζωή της στην τέχνη. Στον χορό, την σκηνοθεσία, την ηθοποιία... δημιουργώντας έναν χώρο τέχνης για πολλά είδη έκφρασης φιλοξενώντας καλλιτέχνες που γράψανε μέσα από την ψυχή τους. Εάν κάποιος πάει απλώς στο θέατρο ΕΝ-Α θα διαπιστώσει με τα μάτια του πόσο διαφορετικό είναι από ό,τι άλλο έχει δει μέχρι στιγμής. Η τέχνη αναδύεται από παντού σε έναν χώρο όπου παντού βλέπεις πίνακες, γλυπτά, όλα τα είδη έκφρασης και όλες τις κουλτούρες. Εκεί, ο πάντως καιρού ακούραστος εργάτης, η Ελπίδα, σκέφτεται την επόμενή της κίνηση είτε ένα θεατρικό είτε μια νέα ταινία είτε μια συναυλία.
Αυτή τη φορά παρακολούθησα έναν μονόλογο αφιερωμένο στον πρόσφατα εκλιπών Αλέξανδρο Αδαμόπουλο, έναν αγαπημένο της συγγραφέα που έχει προσφέρει ποιοτικό θέατρο με τις γραφές του και η Ελπίδα πολλές φορές τις έχει μεταφέρει στην θεατρική σκηνή.
Όμως αυτή τη φορά είναι κάτι διαφορετικό.
Η Ελπίδα σκηνοθετεί, ερμηνεύει και διασκευάζει από το έργο του Αδαμόπουλου Δώδεκα και ένα ψέματα το κομμάτι για την Μονίκ που είναι και ξεχωριστό βιβλίο, ένα μικρό αριστούργημα με τον τίτλο Η Μονίκ: Φιλέλλην ή μήπως το αντίθετο; Ένας φόρος τιμής της Ελπίδας στον Έλληνα συγγραφέα και για πρώτη της φορά χωρίς την καθοδήγησή του, αλλά με το πνεύμα του ζωντανό μέσα της.
Η Βελγίδα Monique μετά τον χαμό του Έλληνα συζύγου της Κίμωνα, επιχειρηματία και φανατικό συλλέκτη αρχαίων ελληνικών έργων, πηγαίνει στο πατρογονικό του σπίτι και εκεί αντικρίζει όλη την ομορφιά της ελληνικής τέχνης με τα αντικείμενα που έχει ο χώρος. Η δυναμική αυτής της ομορφιάς την μπερδεύει όσο και την γοητεύει και βρίσκεται σε ένα δίλημμα αποδοχής ή όχι της ανωτερότητας της αρχαίας ελληνικής δημιουργίας απέναντι στη Δύση.
Ο ψυχισμός της Monique διαταράσσεται από την ομορφιά που βλέπει και νιώθει ενώ η ζήλια την κάνει να αρχίζει να φθονεί ό,τι αγαπά περισσότερο αναλογιζόμενη ότι η Δύση και οι δημιουργίες της πάντα θα έρχονται δεύτερες. Αυτή τη μάχη που γίνεται μέσα της μας εξομολογείται και με το φινάλε που δίνει και τις απαντήσεις σε όλες μας τις απορίες.
Φιλέλλην εν τέλει ή όχι;
Είναι ο έρωτας πιο δυνατός από τη ζήλια;
Μια εξαιρετική Ελπίδα Αμίτση, μας δίνει ακόμα έναν εξαιρετικό μονόλογο με το δυνατό κείμενο του Αδαμόπουλου, σε μια αφιέρωση που τιμά τον μεγάλο Έλληνα συγγραφέα όπως δεν το έκανε –δυστυχώς– κανένας άλλος φορέας ούτε με μια απλή ανάρτηση. Ιδανικό κλείσιμο μιας αξίας πορείας του Αλέξανδρου Αδαμόπουλου με ένα πολύ καλό έργο από την Ελπίδα, λάτρης της ελληνικής τέχνης. Η καρδιά του Αδαμόπουλου σήμερα χτύπησε και πάλι συντονισμένη με την καρδιά της Ελπίδας που δεν τον ξέχασε και τον τίμησε όσο κάνεις άλλος.
Μια ερμηνεία από τα βάθη της ψυχής της Αμίτση που συγκίνησε με τη δύναμη, την τόλμη και τον εκπληκτικό μονόλογο με ένα πάθος που δεν είναι εύκολο να βρεις σε έναν ηθοποιό.
Θαυμάσιο έργο με την μουσική επιμέλεια του Δημήτρη Παριανού ο οποίος έγραψε μουσική αποκλειστικά για αυτό το έργο. Σκηνοθετικά άψογο και η παύση που χρησιμοποίησε με το σβήσιμο των φώτων και την μετακίνησή της σε άλλα σημεία, είναι εξαιρετική.
Το θέατρο έχει ανάγκη από τους Έλληνες συγγραφείς μας, που δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους αντίστοιχους ξένους. Ίσως μόνο ότι οι ξένοι κάνουν περισσότερο θόρυβο από τους δικούς μας λόγω, κυρίως, των τρόπων προβολής. Όμως η ιστορία μας γράφεται από εμάς και εάν την απαρνηθούμε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Εάν ο θάνατος ενός τραγουδιστή γεμίζει με εκατοντάδες στήλες τηλεόραση, ραδιόφωνο και ίντερνετ και ο θάνατος ενός Αδαμόπουλου αναφέρεται σε ένα μόνο site, αυτό δείχνει πολλά και σημαίνει ακόμα πιο πολλά. Είναι εδώ που τα λέμε ντράπηκε και η ντροπή με όλο αυτό.
Ίσως είναι καιρός να μάθουμε περισσότερα για το μεγαλείο μιας Ελλάδας που πεθαίνει από δικές μας επιλογές.
Αφήστε, λοιπόν, τις μεγάλες παραγωγές και τα μεγάλα θέατρα και διαβάστε τις προσπάθειες των μικρών θεάτρων που φιλοξενούν ποιότητα, χαρακτήρα, αγάπη για την Ελλάδα και που πρέπει να στηρίξουμε επιτέλους. Και σίγουρα το θέατρο ΕΝ-Α είναι ένας χώρος που αντιπροσωπεύει ακριβώς αυτό το είδος, με την Ελπίδα Αμίτση –που υπερασπίζεται την ελληνική μας τέχνη, τους Έλληνες συγγραφείς, την ιστορία μας– να αξίζει όσο κάνεις να την στηρίξουμε.
Προτείνεται ανεπιφύλακτα για τους νοήμονες λάτρεις του θεάτρου που επιβάλλεται να μην την χάσουν.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
