.gif)
Δεν ξέρω αν το Μαρόκο είναι η πιο όμορφη χώρα του κόσμου κατά το βιβλίο του Ταχάρ Μπεν Ζελούν, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gema, όμως, διαβάζοντας τις ιστορίες που περιέχονται, καταλαβαίνω απόλυτα πόσο λατρεύει εκείνος τη χώρα του.
Συγκεκριμένα, το εν λόγω βιβλίο, που αποτελεί μια συλλογή πολύ όμορφων διηγημάτων, αναδεικνύει αυτή τη χώρα μέσα από τα μάτια και την ψυχή του Γαλλομαροκινού του συγγραφέα, εξάπτει τη φαντασία σου –ειδικότερα αν δεν το έχεις επισκεφθεί ποτέ, όπως εγώ–, σε γοητεύει και σε προ(σ)καλεί να το εξερευνήσεις.
Το εξωτικό, για τα δικά μας στερεότυπα, Μαρόκο αναδεικνύεται με την θελκτική ατμόσφαιρα των αφηγήσεων οι οποίες χωρούν ακόμα και ολόκληρες ζωές η κάθε μία. Οι ιστορήσεις αφορούν ανθρώπινα δράματα και επικεντρώνονται στις σχέσεις σε όλες τους τις εκδοχές: έρωτες, ζευγάρια, γάμοι, συναισθηματικοί δεσμοί, οικογένειες... και μια ηθογραφία που μπορεί να απέχει από τη δική μας αλλά, που κατά βάση, μας θυμίζει πόσο μοιάζουμε τελικά όλοι οι άνθρωποι μεταξύ μας, ανεξαρτήτως θρησκείας, ηθών, εθιμάτων, κουλτούρας, κοινωνικών συμβάσεων κ.ο.κ.
Φες, Καζαμπλάνκα και Ταγγέρη πρωτοστατούν με διαφορά. Τρεις πόλεις, που είναι γνωστές σε όλο τον πλανήτη, λίγο πολύ, γίνονται οι τόποι όπου εξελίσσονται ποικίλες συνθήκες: πανούργοι τύποι, μπλεξίματα, νεανικοί έρωτες, αδιέξοδα, υποκρισία, δίψα... ενώ οι σημειώσεις της μεταφράστρια στο τέλος του βιβλίου είναι κατατοπιστικότατες και χρησιμότατες αφού χωρίς αυτές πολλά πράγματα θα έπρεπε είτε να τα ψάξω κατά μόνας είτε να μείνουν θολά και συγκεχυμένα μέσα μου. Είναι ιδανικό που υπάρχουν αυτές οι διευκρινήσεις και λύνουν κάποια στοιχεία που εμφανίζονται στα κείμενα και διάφορες απορίες.
Τι κι αν άλλοι, όπως η Βιρτζίνια Γουλφ, είπαν ότι η Ελλάδα είναι η πιο όμορφη χώρα του κόσμου· εξάλλου, αυτά είναι και υποκειμενικά πράγματα. Ο συγγραφέας βάζει μεράκι εδώ και το κάνει με τόσο γλυκό και όμορφο τρόπο, παράλληλα με τις αναφορές του σε θέατρο, κινηματογράφο, μεγάλους συγγραφείς κ.ο.κ. που πραγματώνει ένα πόνημα αξιόλογο και σίγουρα ωφέλιμο. Αν έπρεπε να συμπυκνώσω το αποτύπωμά του σε μία φράση, θα διάλεγα ένα απόσπασμα από τη σελίδα 208 όπου λέει: Είναι τελικά ωραία να ζεις στο Μαρόκο!
Κύριε Ζελούν, δεν θα διαφωνήσουμε.
