1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Παρακαλούνται οι συμμετέχοντες όπως ελέγχουν το ηλεκτρονικό τους ταχυδρομείο για επιβεβαίωση καταχώρησης του κειμένου τους, διευκρινήσεις ή ελλειπή στοιχεία. Ως ημερομηνία υποβολής μετράει η ημερομηνία αποστολής του πρώτου email ασχέτως αν η επιβεβαίωση καθυστερήσει κάποιες μέρες λόγω φόρτου εργασιών ή διευκρινήσεων όπου απαιτείται *** Αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Διαλέξτε εσείς τα δώρα σας! Μυθιστορήματα: Η τυχερή μέρα του Γκούντερ Νόιμαν * Αφιερωμένο στον γιο μου * Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: XL: Ιστορίες αγάπης * Ο φαροφύλακας της Λάκκας * Εναλλαγές * Η κερκόπορτα και άλλα διηγήματα * Η γυναίκα που αγάπησα * ΟνειΡεύματα * Ο Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί ** Ποίηση: Ανθρω-Ποινές * Εξελισσόμενη εφηβεία * Το φθαρμένο μολύβι ** Παιδικά: Το παραμύθι με τα παραμύθια * Τρία παραμύθια όλο τραγούδια * Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αμφιβάλλω, άρα υπάρχω * Αλφισμός

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2019

Καμπίνα 5

Τα χρόνια πέρασαν και η καλύβα ερήμωσε. Κανένα συναίσθημα κανένα όνειρο δεν κατοικούσε εκεί μέσα. Μόνο η ονειροπαγίδα κρεμόταν από το ταβάνι ακόμα σαν ένα τελευταίο οχυρό αναμνήσεων.
Το ξύλινο περίφραγμα της καλύβας δεν υπήρχε πλέον και τα χόρτα είχαν κατακλύσει το χώρο.
Οι τοίχοι είχαν γκρεμιστεί σε πολλά σημεία και ο αέρας και η βροχή εισχωρούσαν μέσα στον κενό χώρο. Το μόνο που απέμενε ήταν ένα άδειο χωράφι σαν κενό τοπίο των αναμνήσεων και των προσδοκιών που είχε η κοπέλα από τους ανθρώπους.
Κάποιες εποχές γέμιζε η καλύβα με αυτούς που ήθελαν να παίρνουν μόνο και τίποτα να μη δίνουν. Αφού πήραν τα πάντα από μέσα το μόνο που άφησαν ήταν τα όνειρά της.
Αυτά παγιδευμένα να αιωρούνται στο κενό, να τα παίρνει ο άνεμος και να τα κουνά αδέξια γύρω από το παλιό σκοινί.

Βγήκε από το δάσος αναζητώντας το παλιό της λημέρι και πέρασε από το τοπίο των παλιών αναμνήσεων. Αυτό που τώρα υπήρχε σαν ερείπιο μισογκρεμισμένο. Με την ονειροπαγίδα να κρέμεται από το σημείο που υπήρχε και παλιότερα.
Ο χρόνος γιατρεύει, σκέφτηκε, αλλά ακόμα έχει τις πληγές μέσα του. Πήρε την ονειροπαγίδα και την ξεκρέμασε από εκεί που ήταν. Ύστερα την έσπασε σε χίλια κομμάτια με μια απότομη κίνηση και τα όνειρά της ελευθερώθηκαν στον αέρα. Το σούρουπο θα την επισκεπτόντουσαν ξανά και τότε θα κατοικούσαν πάλι στο μυαλό της.
Θα μπορούσε να νοιώσει, να αγαπήσει και να την αγαπήσουν, να αφήσει τον αέρα να γεμίσει τα πνευμόνια της.
Θα μπορούσε να ανασάνει για ακόμα μια φορά.

Γύρισε την πλάτη της στην καμπίνα που κάποτε υπήρχε εκεί και ένοιωσε μια ρίγη καθώς κομμάτια που αποτελούσαν τον παλιό εαυτό της υπήρχαν ακόμα εκεί. Κείτονταν αδύναμα, έμεναν εκεί να υπενθυμίζουν μόνο την ασχήμια και την τοξικότητά τους.
Αλλά τώρα δεν την επηρέαζαν πια, τα αγνοούσε και τα είχε αφήσει να αργοπεθάνουν.

Κοίταξε για μια τελευταία φορά το μέρος και ένοιωσε τη φύση γύρω της να την κατακλύζει με τα αρώματα και τον αέρα να παρασέρνει τις αισθήσεις της μακρυά, σαν κόκκους από τα στάχυα που αρχίζουν ένα άλλο κύκλο ζωής.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και κατάλαβε ότι εκείνο το μέρος είχε και καλά στοιχεία. Ήταν κάτι καλύτερο από μια μικρή φυλακή αναμνήσεων και φόβων και κάτι όμορφο άρχισε να ξεπροβάλει στον ορίζοντα.

Χαμογελούσε και κυλούσε στο χρόνο όμορφα και για πρώτη φορά αφέθηκε τόσο που ένοιωθε να την παίρνει ο άνεμος και να την ταξιδεύει.
Ελεύθερη να ξαναζεί από την αρχή, δυναμική, να βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη της ψυχής της να αντανακλά το φως της. Είχε αφήσει το παλιό μέρος για πάντα και όσο απομακρυνόταν από αυτό, τόσο χανόντουσαν και τα στοιχειά. Το φως τα έδιωχνε μακρυά και της έδινε ελπίδα.
Προχώρησε στο κέντρο του Ήλιου και η ζέστη και το φως την κατέκλυσε. Η αψίδα που έκανε το φως πάνω από το κεφάλι της ήταν τώρα το καινούργιο της σπίτι.

Η καμπίνα σα μια ανάμνηση πλέον κείτονταν γκρεμισμένη, σκουριασμένη και διαλυμένη.
Με ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων της δεν άφησε τίποτα να περάσει στο μεσοδιάστημα που πήγε να κυριαρχήσει στο μικρό σκοτάδι που πήγε να παρουσιαστεί μπροστά της.
Περισσότερα από τον Πέτρο Βαζακόπουλο
Το διήγημα συνοδεύει εικόνα με λεπτομέρεια ψηφιακού έργου του ίδιου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Απ' το πυκνό δάσος στο πηγάδι της Γερακίνας, Γ.ΤηγανούριαΕξελισσόμενη εφηβεία, Ι.ΚόντοςΒιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίοΨίθυροι εραστώνΑφιερωμένο στον γιο μου, John EmmansΕναλλαγές, Απόστολος ΓκέτσοςΑμφιβάλλω, άρα υπάρχω, Δημήτρης Μουστάκας
Αλφισμός, Χ.ΒακιρτζήXL: Ιστορίες αγάπης, Στέλλα ΚαλλέΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΗ κερκόπορτα και άλλα διηγήματα, Μ.ΒλάχουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
ΟνειΡεύματα, Καποπούλου και ΠαπακώσταςΗ γυναίκα που αγάπησα, Μαρία Ιωάννου
Ανθρω-Ποινές, Νατάσα ΡεντήφΤο αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΤο φθαρμένο μολύβι, Ευγενία ΣιδέρηΟ Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί, Γ.ΔίγκαςΟ φαροφύλακας της Λάκκας, Χρ. Πατρώνου-Παπατέρπου