Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Χαμένες ημέρες μιας μαύρης ηπείρου * Πάροδος * Μέτοικοι καιροί * Στην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις * Η ανταλλαγή * Ντέστινι * Η ζωή αλλιώς * Η αλήθεια μου... η μισή * Μαθήματα εμπιστοσύνης ** Ποίηση: Cyborg Sapiens * Αβινιόν * Ευτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες ** Διηγήματα: Βραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες * Ξιπασμένες νοικοκυρές ** Άλλα: Ψίθυροι από μια άλλη ζωή * Μπίτερ λοβ & μαύρες γάτες * Συνοικία Αγία Φωτεινή * Έξι τίτλοι των εκδόσεων Εκλυστής * Οδηγός βικτωριανής απόλαυσης ** Νουβέλες: Η μέρα του καρναβαλιού * Οι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα) * Διαμέρισμα με αριθμό 7 * Τα κόκκινα παπούτσια

Σάββατο 5 Οκτωβρίου 2019

Καμπίνα 5


Τα χρόνια πέρασαν και η καλύβα ερήμωσε. Κανένα συναίσθημα κανένα όνειρο δεν κατοικούσε εκεί μέσα. Μόνο η ονειροπαγίδα κρεμόταν από το ταβάνι ακόμα σαν ένα τελευταίο οχυρό αναμνήσεων.
Το ξύλινο περίφραγμα της καλύβας δεν υπήρχε πλέον και τα χόρτα είχαν κατακλύσει το χώρο.
Οι τοίχοι είχαν γκρεμιστεί σε πολλά σημεία και ο αέρας και η βροχή εισχωρούσαν μέσα στον κενό χώρο. Το μόνο που απέμενε ήταν ένα άδειο χωράφι σαν κενό τοπίο των αναμνήσεων και των προσδοκιών που είχε η κοπέλα από τους ανθρώπους.
Κάποιες εποχές γέμιζε η καλύβα με αυτούς που ήθελαν να παίρνουν μόνο και τίποτα να μη δίνουν. Αφού πήραν τα πάντα από μέσα το μόνο που άφησαν ήταν τα όνειρά της.
Αυτά παγιδευμένα να αιωρούνται στο κενό, να τα παίρνει ο άνεμος και να τα κουνά αδέξια γύρω από το παλιό σκοινί.

Βγήκε από το δάσος αναζητώντας το παλιό της λημέρι και πέρασε από το τοπίο των παλιών αναμνήσεων. Αυτό που τώρα υπήρχε σαν ερείπιο μισογκρεμισμένο. Με την ονειροπαγίδα να κρέμεται από το σημείο που υπήρχε και παλιότερα.
Ο χρόνος γιατρεύει, σκέφτηκε, αλλά ακόμα έχει τις πληγές μέσα του. Πήρε την ονειροπαγίδα και την ξεκρέμασε από εκεί που ήταν. Ύστερα την έσπασε σε χίλια κομμάτια με μια απότομη κίνηση και τα όνειρά της ελευθερώθηκαν στον αέρα. Το σούρουπο θα την επισκεπτόντουσαν ξανά και τότε θα κατοικούσαν πάλι στο μυαλό της.
Θα μπορούσε να νοιώσει, να αγαπήσει και να την αγαπήσουν, να αφήσει τον αέρα να γεμίσει τα πνευμόνια της.
Θα μπορούσε να ανασάνει για ακόμα μια φορά.

Γύρισε την πλάτη της στην καμπίνα που κάποτε υπήρχε εκεί και ένοιωσε μια ρίγη καθώς κομμάτια που αποτελούσαν τον παλιό εαυτό της υπήρχαν ακόμα εκεί. Κείτονταν αδύναμα, έμεναν εκεί να υπενθυμίζουν μόνο την ασχήμια και την τοξικότητά τους.
Αλλά τώρα δεν την επηρέαζαν πια, τα αγνοούσε και τα είχε αφήσει να αργοπεθάνουν.

Κοίταξε για μια τελευταία φορά το μέρος και ένοιωσε τη φύση γύρω της να την κατακλύζει με τα αρώματα και τον αέρα να παρασέρνει τις αισθήσεις της μακρυά, σαν κόκκους από τα στάχυα που αρχίζουν ένα άλλο κύκλο ζωής.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και κατάλαβε ότι εκείνο το μέρος είχε και καλά στοιχεία. Ήταν κάτι καλύτερο από μια μικρή φυλακή αναμνήσεων και φόβων και κάτι όμορφο άρχισε να ξεπροβάλει στον ορίζοντα.

Χαμογελούσε και κυλούσε στο χρόνο όμορφα και για πρώτη φορά αφέθηκε τόσο που ένοιωθε να την παίρνει ο άνεμος και να την ταξιδεύει.
Ελεύθερη να ξαναζεί από την αρχή, δυναμική, να βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη της ψυχής της να αντανακλά το φως της. Είχε αφήσει το παλιό μέρος για πάντα και όσο απομακρυνόταν από αυτό, τόσο χανόντουσαν και τα στοιχειά. Το φως τα έδιωχνε μακρυά και της έδινε ελπίδα.
Προχώρησε στο κέντρο του Ήλιου και η ζέστη και το φως την κατέκλυσε. Η αψίδα που έκανε το φως πάνω από το κεφάλι της ήταν τώρα το καινούργιο της σπίτι.

Η καμπίνα σα μια ανάμνηση πλέον κείτονταν γκρεμισμένη, σκουριασμένη και διαλυμένη.
Με ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων της δεν άφησε τίποτα να περάσει στο μεσοδιάστημα που πήγε να κυριαρχήσει στο μικρό σκοτάδι που πήγε να παρουσιαστεί μπροστά της.


Πέτρος Βαζακόπουλος
Το διήγημα συνοδεύει εικόνα με λεπτομέρεια ψηφιακού έργου του ίδιου.

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Η ανταλλαγή, Νίκου ΤσουρλάκηΑβινιόν, Χρυσής ΓιάντσιουΣτην Ύδρα αέναα θα επιστρέφεις, Νέλλης ΣπαθάρηΈξι τίτλοι από τις εκδόσεις ΕλκυστήςCyborg Sapiens, Δημήτρη ΟρφανίδηΒραχέα ρήματα: Επτά μικρές ιστορίες, Παναγιώτη ΚωνσταντόπουλουΜέτοικοι καιροί, Νίκου Σκορίνη
Τα κόκκινα παπούτσια, Μαρίνας Ξένου-ΚασσιανούΟδηγός βικτωριανής απόλαυσηςΗ μέρα του καρναβαλιού, Μαριλένας ΠαππάΜπίτερ λοβ & μαύρες γάτες, Γεωργίας ΣύκαΣυνοικία Αγία Φωτεινή, Κωνσταντίνου ΓρηγοριάδηΟι πυγολαμπίδες θα λάμπουν στο σκοτάδι (για πάντα), Θεόδωρου ΟρφανίδηΞιπασμένες νοικοκυρές, Έφης Καραμπά
Πάροδος, Βάσως ΒεκρήΗ αλήθεια μου... η μισή, Έλλη ΞυρούΕυτελή τιμαλφή: Σονάτες και καντάτες, Γιώργου ΚαριώτηΨίθυροι από μια άλλη ζωή, Αθανάσιου ΔαββέταΗ ζωη αλλιώς, Αναστασίας Ξενοφώντος-ΓαϊτάνουΔιαμέρισμα με αριθμό 7, Καίτης ΔροσίνηΜαθήματα εμπιστοσύνης, Φίλιππου Πισσαλίδη