ΔΩΡΟ ΔΙΠΛΕΣ ΠΡΟΣΚΛΗΣΕΙΣ για τις παιδικές παραστάσεις του θεάτρου 104 *** ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 50% για όλες τις παραστάσεις του Πολυχώρου Αυλαία στον Πειραιά *** Ο 1ος Λογοτεχνικός Διαγωνισμός koukidaki.gr είναι γεγονός! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Από 1η Ιανουαρίου 2020 αλλάζουν οι όροι στις δωροθεσίες. Διαβάστε τους νέους όρους εδώ.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το καλοκαίρι του αιγόκερου * Η αγάπη μπορεί * Ένγκαρ Χέβενσκαρ, Η επανάσταση * Η κατάρα του φεγγαριού * Άρωμα βροχής * Λίγες και μία νύχτες * Ροδάνθη * Ένας φάρος στην ψυχή μου * Το αγκάθινο στέμμα * Ισμήνη * 7 Καταραμένες ιστορίες * Τα διαμάντια της Δόμνας * Το εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Το τίμημα * Η θλίψη του αιώνιου στοχασμού * Σε περίμενα... ** Νουβέλα: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Η αγριόπαπια, Η γιορτή στο Σούλχαουγκ, Καταλίνας και Ο τάφος του πολεμιστή ** Διηγήματα: Εξ απροόπτου έρωτες * Πόσες είναι οι εποχές; * Με τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο * Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες * Μια στάλα λόγος * Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας...* Γράμματα ανεπίδοτα ** Πεζοποίηση: Σημειώσεις ενός αυτόχειρα ** Παιδικά: Μάρα Μαντάρα, μια μάγισσα κάπως ξεχασιάρα ** Ποίηση: 2ος Νόμος * Η γυναίκα του κόσμου * Πέρασε καιρός * Δαίμων εαυτού * Αποσιωπητικά ** Βιωματικά: Σκόρπιες μνήμες

Σάββατο, 5 Οκτωβρίου 2019

Καμπίνα 5

Τα χρόνια πέρασαν και η καλύβα ερήμωσε. Κανένα συναίσθημα κανένα όνειρο δεν κατοικούσε εκεί μέσα. Μόνο η ονειροπαγίδα κρεμόταν από το ταβάνι ακόμα σαν ένα τελευταίο οχυρό αναμνήσεων.
Το ξύλινο περίφραγμα της καλύβας δεν υπήρχε πλέον και τα χόρτα είχαν κατακλύσει το χώρο.
Οι τοίχοι είχαν γκρεμιστεί σε πολλά σημεία και ο αέρας και η βροχή εισχωρούσαν μέσα στον κενό χώρο. Το μόνο που απέμενε ήταν ένα άδειο χωράφι σαν κενό τοπίο των αναμνήσεων και των προσδοκιών που είχε η κοπέλα από τους ανθρώπους.
Κάποιες εποχές γέμιζε η καλύβα με αυτούς που ήθελαν να παίρνουν μόνο και τίποτα να μη δίνουν. Αφού πήραν τα πάντα από μέσα το μόνο που άφησαν ήταν τα όνειρά της.
Αυτά παγιδευμένα να αιωρούνται στο κενό, να τα παίρνει ο άνεμος και να τα κουνά αδέξια γύρω από το παλιό σκοινί.

Βγήκε από το δάσος αναζητώντας το παλιό της λημέρι και πέρασε από το τοπίο των παλιών αναμνήσεων. Αυτό που τώρα υπήρχε σαν ερείπιο μισογκρεμισμένο. Με την ονειροπαγίδα να κρέμεται από το σημείο που υπήρχε και παλιότερα.
Ο χρόνος γιατρεύει, σκέφτηκε, αλλά ακόμα έχει τις πληγές μέσα του. Πήρε την ονειροπαγίδα και την ξεκρέμασε από εκεί που ήταν. Ύστερα την έσπασε σε χίλια κομμάτια με μια απότομη κίνηση και τα όνειρά της ελευθερώθηκαν στον αέρα. Το σούρουπο θα την επισκεπτόντουσαν ξανά και τότε θα κατοικούσαν πάλι στο μυαλό της.
Θα μπορούσε να νοιώσει, να αγαπήσει και να την αγαπήσουν, να αφήσει τον αέρα να γεμίσει τα πνευμόνια της.
Θα μπορούσε να ανασάνει για ακόμα μια φορά.

Γύρισε την πλάτη της στην καμπίνα που κάποτε υπήρχε εκεί και ένοιωσε μια ρίγη καθώς κομμάτια που αποτελούσαν τον παλιό εαυτό της υπήρχαν ακόμα εκεί. Κείτονταν αδύναμα, έμεναν εκεί να υπενθυμίζουν μόνο την ασχήμια και την τοξικότητά τους.
Αλλά τώρα δεν την επηρέαζαν πια, τα αγνοούσε και τα είχε αφήσει να αργοπεθάνουν.

Κοίταξε για μια τελευταία φορά το μέρος και ένοιωσε τη φύση γύρω της να την κατακλύζει με τα αρώματα και τον αέρα να παρασέρνει τις αισθήσεις της μακρυά, σαν κόκκους από τα στάχυα που αρχίζουν ένα άλλο κύκλο ζωής.
Πήρε μια βαθιά ανάσα και κατάλαβε ότι εκείνο το μέρος είχε και καλά στοιχεία. Ήταν κάτι καλύτερο από μια μικρή φυλακή αναμνήσεων και φόβων και κάτι όμορφο άρχισε να ξεπροβάλει στον ορίζοντα.

Χαμογελούσε και κυλούσε στο χρόνο όμορφα και για πρώτη φορά αφέθηκε τόσο που ένοιωθε να την παίρνει ο άνεμος και να την ταξιδεύει.
Ελεύθερη να ξαναζεί από την αρχή, δυναμική, να βλέπει τον εαυτό της στον καθρέφτη της ψυχής της να αντανακλά το φως της. Είχε αφήσει το παλιό μέρος για πάντα και όσο απομακρυνόταν από αυτό, τόσο χανόντουσαν και τα στοιχειά. Το φως τα έδιωχνε μακρυά και της έδινε ελπίδα.
Προχώρησε στο κέντρο του Ήλιου και η ζέστη και το φως την κατέκλυσε. Η αψίδα που έκανε το φως πάνω από το κεφάλι της ήταν τώρα το καινούργιο της σπίτι.

Η καμπίνα σα μια ανάμνηση πλέον κείτονταν γκρεμισμένη, σκουριασμένη και διαλυμένη.
Με ένα ανοιγόκλειμα των βλεφάρων της δεν άφησε τίποτα να περάσει στο μεσοδιάστημα που πήγε να κυριαρχήσει στο μικρό σκοτάδι που πήγε να παρουσιαστεί μπροστά της.
Περισσότερα από τον Πέτρο Βαζακόπουλο
Το διήγημα συνοδεύει εικόνα με λεπτομέρεια ψηφιακού έργου του ίδιου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Γράμματα ανεπίδοτα, Συλλογικό έργοΈνας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας..., ΣυλλογικόΤα διαμάντια της Δόμνας, Σ.ΠοιμενίδουΆρωμα βροχής, Τ. ΚοντοπούλουΜια στάλα λόγος, Γεωργία ΓιαννιούΣκόρπιες μνήμες, Περικλής Λεύκας7 Καταραμένες ιστορίες, Ε. Ιωσηφίδης
Ισμήνη, Μαρία ΛιβυκούΗ θλίψη του αιώνιου στοχασμού, Μ.ΚιβιδιώτουΤο εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου, Φ.ΚοσσυβάκηςΑποσιωπητικά, Γ.Μίχας-Νεονάκης (Dave)Ένας φάρος στην ψυχή μου, Β. ΜακαρίουΡοδάνθη, Μ. ΠαπαπαναγιώτουΨευδάνθρακας και άλλες ιστορίες, Ε.Μακαριάδη
Πόσες είναι οι εποχές; Σ.Λειβαδιώτου2ος Νόμος, Αργύρης ΧριστομάγνοςΣημειώσεις ενός αυτόχειρα, Γ. ΡόγγαςΜε τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο, F,AmbrosoΜάρα Μαντάρα, μια μάγισσα κάπως ξεχασιάρα, Ε.Μ.Τσουκάλη
Η κατάρα του φεγγαριού, Β. ΚοτλίτσαΓια μια σταγόνα ευτυχίας, Β. Προβίδα
4 χρόνια Παραμυθένιες σκέψειςΣε περίμενα..., Πόλυ Μίλτου
Το αγκάθινο στέμμα, Θ. ΓιαννόπουλοςΔαίμων εαυτού, Μ. ΠαπαδημητρίουΤέσσερις τίτλοι του Ερρίκου ΊψενΛίγες και μία νύχτες, Ι, ΖουργόςΟ γρίφος της Θεσσαλονίκης, Ε. Αντωνίου