ΕΙΔΙΚΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ 50% για όλες τις παραστάσεις του Πολυχώρου Αυλαία στον Πειραιά *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Από 1η Ιανουαρίου 2020 αλλάζουν οι όροι στις δωροθεσίες. Διαβάστε τους νέους όρους εδώ.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Ένγκαρ Χέβενσκαρ, Η επανάσταση * Η κατάρα του φεγγαριού * Άρωμα βροχής * Λίγες και μία νύχτες * Ροδάνθη * Ένας φάρος στην ψυχή μου * Το αγκάθινο στέμμα * Ισμήνη * 7 Καταραμένες ιστορίες * Τα διαμάντια της Δόμνας * Το εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου * Για μια σταγόνα ευτυχίας * Το τίμημα * Η θλίψη του αιώνιου στοχασμού * Σε περίμενα... * Ελεονόρα * Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά ** Νουβέλα: Ο γρίφος της Θεσσαλονίκης ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Η αγριόπαπια, Η γιορτή στο Σούλχαουγκ, Καταλίνας και Ο τάφος του πολεμιστή ** Διηγήματα: Πόσες είναι οι εποχές; * Με τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο * Ψευδάνθρακας και άλλες ιστορίες * Μια στάλα λόγος * Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας...* Γράμματα ανεπίδοτα ** Πεζοποίηση: Σημειώσεις ενός αυτόχειρα ** Παιδικά: Μάρα Μαντάρα, μια μάγισσα κάπως ξεχασιάρα ** Ποίηση: 2ος Νόμος * Η γυναίκα του κόσμου * Πέρασε καιρός * Δαίμων εαυτού * Αποσιωπητικά ** Βιωματικά: Σκόρπιες μνήμες ** Λογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίες

Παρασκευή, 15 Νοεμβρίου 2019

Στέλιος Καζαντζίδης

Δεν είναι ο Καζαντζίδης. Είναι ο Στέλιος. Εκείνος, που πάνω στην ακμή της καριέρας του τόλμησε να κατέβει από το πάλκο και να καθίσει στο τραπέζι του λαού. Και το έκανε αυτό την εποχή που η νύχτα ήθελε τους τραγουδιστές να κάθονται σε ασφαλή απόσταση από το κοινό, για να χαράσσουν διαχωριστική γραμμή από τη θνητότητα. Ο «δύσκολος» Στέλιος, που τα έβαλε με θεούς και δαίμονες, γιατί δε δεχόταν παραγγελιές και δεν ήθελε να καταπατηθεί το έργο του από όσους θεωρούσαν ότι βρήκαν χωράφι για να σπείρουν χιλιάρικα, κατάφερε μόνο με τη φωνή του ό,τι δεν έχουν καταφέρει άλλοι με τις πλάτες ολόκληρης της βιομηχανίας του θεάματος.

Δεν τραγουδούσε για να ξεχωρίσει από τον κόσμο, αλλά για να ενωθεί μαζί του. Γι’ αυτό, το κοινό αγκιστρώθηκε από το λυγμό του, που έντυσε τον πόνο, τον έρωτα και την ξενιτιά. Μέσα από αυτόν εκφράστηκε το συλλογικό ασυνείδητο. Δεν ήταν μόνο η μετανάστευση του ’50 και του ’60, που εκτόξευσε το άστρο του. Αυτό θα ήταν η εύκολη προσέγγιση και το φαινόμενο «Καζαντζίδης» θα μας είχε τελειώσει ήδη από τις μέρες που άρχισαν να ρέουν άφθονα τα δολάρια και τα μάρκα στις τσέπες των μεταναστών. Και καλά με όσους έφυγαν. Εκείνοι που έμειναν, γιατί να τον ακούνε ακόμα; Γιατί να πίνουν νερό στ’ όνομά του; Πού οφείλεται η αγάπη αυτή;

Ο Στέλιος Καζαντζίδης, ο πόντιος Στέλιος Καζαντζίδης, δεν πρόδωσε τον κόσμο. Ήταν άνθρωπος στην πράξη. Δεν αγαπούσε το χρήμα, τις υπερβολές, τα φανταχτερά λόγια. Η βαθιά περιφρόνηση που έδειχνε για το χρήμα και τη δόξα, σε μια κοινωνία που διψούσε να βγει από την αφάνεια και τη φτώχεια, ήταν από τους βασικούς λόγους που τον αγάπησε ο κόσμος.

Στις 14 Σεπτεμβρίου 2001, ο Στέλιος ανοίγει πανιά για το στερνό ταξίδι, το αμετάκλητο, στη γειτονιά των αγγέλων τον περιμένει, για θρόνο, ένα αστέρι ολόκληρο. Αυτό το αστέρι, γεμάτο βιωματικά τραγούδια και μουσικές, γράφει, πλέον, τη δική του ιστορία, κρύβει τα δικά του μυστικά και ντοκουμέντα, απαυγάζει τη δική του αμφιλύκη. Δεν απέχει έτη φωτός, όπως υποστηρίζει η επιστήμη, από τον πλανήτη Γη, αν κάνεις έτσι δα θα το πιάσεις.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης λατρεύτηκε. Γιατί η μουσική είναι τέχνη με αρχετυπική προέλευση κι αποτελεί την κινητήρια δύναμη του πολιτισμού. Έκφανση αυτής της μουσικής αποτελεί η λαϊκή μουσική, το λαϊκό τραγούδι, αυτό που ονομάζουμε λαϊκό μουσικό πολιτισμό. Στους στυλοβάτες και σκαπανείς αυτού του πολιτισμού συγκαταλέγεται κι ο μεγαλειώδης κι αδευτέρωτος Στέλιος. Κατέγραψε και απαύγασε ανεξίτηλα με τη φωνή του τη σύγχρονη εποχή –κορυφαίες ιστορικές στιγμές προσφυγιάς και μετανάστευσης– και για τούτο θεωρείται, αυτοδίκαια, από τους θεμελιωτές του πολιτισμού μας. Το «Μανούλα θα φύγω στα ξένα» αποτελεί, κατά τον Μάνο Λοΐζο, ίσως το πιο ενεργές πολιτικό τραγούδι.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης είχε «θεόθεν» την αντίληψη και καλλιέργεια να προσεγγίσει ερμηνευτικά την τελειότητα. Δεν είναι το μέταλλο που έχει στη φωνή ο Στέλιος, αλλά η καρδιά που έχει μέσα του. Αυτό το «εκείνος» έχει μέσα ήχους και φωνές αιώνων. Το να βρεις τραγουδιστές σαν τον Στέλιο είναι μια φορά στα χίλια χρόνια. «Ο Στέλιος έχει το χάρισμα του Απόλλωνα και του Διονύσου», θα δηλώσει εκστασιασμένος ο Μίκης Θεοδωράκης.

Ο Στέλιος Καζαντζίδης υπήρξε, κύρια, ο απρόσκλητος, ταπεινός μοιρολογητής του κοινωνικού άλγους των παθών μας, μιας και το θλιμμένο τραγούδι, το πονεμένο, παρηγορεί, εξορκίζει τον πόνο, τον μεταλλάσσει σε τραγούδι-μοιρολόι. «Η τέχνη», κατά τον ηθοποιό Λευτέρη Βογιατζή, «είναι οδύνη και ενθουσιασμός». Αυτός ήταν ο Στέλιος, αυτή η ουσία και ο πηλός του. Γιατί, τούτος ο τραγουδιστής, ο περιούσιος και πεφιλημένος των νέων, ήταν τα τραγούδια του. Αυτός ήταν, εκεί τον έβρισκες. Εκεί τον συνάντησε, επανειλημμένα κι ο περιβόητος Φρανκ Σινάτρα. Υπήρξαν, βλέπεις, αμφότεροι, από το σπανιότερο στην υφήλιο είδος των «λυρικών βαρύτονων». Πόσοι, αλήθεια το γνωρίζουν; Γιατί ο Στέλιος είναι ένας κλασικός καλλιτέχνης με την έννοια της διαχρονικότητας και αθανασίας των μηνυμάτων του. Τούτος ο λαϊκός άνθρωπος ζει και παραμένει ακλόνητος στο θρόνο του, όσο η «αφήγησή» του (ζωή, αγάπη, έρωτας, μακρινή μητέρα, πόνος, νοσταλγία, εκμετάλλευση, αδικία, ανισότητα, εξουσία, τιμιότητα, μάνα, πατέρας, συνάνθρωπος κ.λ.π.), δεν έχασε το νόημα, τη βαρύτητα, την ιερότητά της. Όσο, κοντολογίς υπάρχουν άνθρωποι κι όσο η Ιστορία θα επαναλαμβάνεται σαν φάρσα ή τραγωδία.
Περισσότερα από τον Δημήτρη Α. Δημητριάδη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Γράμματα ανεπίδοτα, Συλλογικό έργοΈνας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας..., ΣυλλογικόΤα διαμάντια της Δόμνας, Σ.ΠοιμενίδουΆρωμα βροχής, Τ. ΚοντοπούλουΜια στάλα λόγος, Γεωργία ΓιαννιούΣκόρπιες μνήμες, Περικλής Λεύκας7 Καταραμένες ιστορίες, Ε. Ιωσηφίδης
Ισμήνη, Μαρία ΛιβυκούΗ θλίψη του αιώνιου στοχασμού, Μ.ΚιβιδιώτουΤο εβδομαδιαίο ημερολόγιο ενός ονειροπαρμένου, Φ.ΚοσσυβάκηςΑποσιωπητικά, Γ.Μίχας-Νεονάκης (Dave)Ένας φάρος στην ψυχή μου, Β. ΜακαρίουΡοδάνθη, Μ. ΠαπαπαναγιώτουΨευδάνθρακας και άλλες ιστορίες, Ε.Μακαριάδη
Γκλόρια, δε χιονίζει τα Χριστούγεννα στη Λεπτοκαρυά, Δ.ΚοπαράνηςΣημειώσεις ενός αυτόχειρα, Γ. ΡόγγαςΛογοτεχνικό περιοδικό ΛεξΩτεχνίεςΜε τις βαλίτσες γεμάτες ήλιο, F,AmbrosoΕλεονόρα, Χάρης Γαντζούδης
Η κατάρα του φεγγαριού, Β. ΚοτλίτσαΓια μια σταγόνα ευτυχίας, Β. Προβίδα
4 χρόνια Παραμυθένιες σκέψειςΣε περίμενα..., Πόλυ Μίλτου
Το αγκάθινο στέμμα, Θ. ΓιαννόπουλοςΔαίμων εαυτού, Μ. ΠαπαδημητρίουΤέσσερις τίτλοι του Ερρίκου ΊψενΛίγες και μία νύχτες, Ι, ΖουργόςΟ γρίφος της Θεσσαλονίκης, Ε. Αντωνίου