1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Το διαγωνιστικό κομμάτι έχει ολοκληρωθεί και έχουν ανακοινωθεί οι νικητές. Έρχονται νεότερα για την έκδοση! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Παράπλευρες απώλειες * Το δώρο της ζωής * Τα μάτια μιας γυναίκας * Ατιμώρητο έγκλημα * Να μ' αγαπάς * Αναστρέψιμα υλικά * Επιστροφή στο Highgate * Το ποτάμι ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: Με περίσκεψη * Νάντια μου, ο ήλιος της Βοστώνης ** Ποίηση: Τ' ανείπωτα * Εξίσωση * Τρίτος κύκλος αρδεύσεων * Λυρικά ελάχιστα * Ρέουσα σιωπή * Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο * Το παιδί και ο άγγελος ** Νουβέλες: Εκδίκηση * Αγαπητή μου Ευδοξία ** Άλλα: Τρεις τίτλους των εκδόσεων Βακχικόν * Έρως λυσιμελής * Γνώθι σεαυτόν * Ό,τι γυρίζει γύρω μας ** Παιδικά: Ένα χαμόγελο για τη Χαρά και Ο μαγικός καθρέφτης της Εβίτας

Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2019

550 του Σταμάτη Πακάκη

Να πας να δεις το 550, μου λέει μια φίλη. Αυτό είναι γραμμή λεωφορείου της απαντώ γελώντας. Ε για αυτό μιλά η παράσταση, για το δρομολόγιο του 550, μου απαντά εκείνη και χαμογελά κλείνοντας
μου το μάτι. Δεν έχασα χρόνο όπως καταλαβαίνετε και έσπευσα να το δω. Περίεργο μου φάνηκε. Μια παράσταση που μιλά για το δρομολόγιο ενός λεωφορείου που ομολογώ έχω πάρει πάρα πολλές φορές στην ζωή μου.

Περιμένοντας στο περίτεχνο φουαγιέ του θεάτρου Faust άκουσα μια φωνή που έλεγε περάστε… Στην σκάλα μια γλυκιά μελαχρινή με εμβληματικό ντεκολτέ καλωσόριζε τους άντρες που είχαν προσέλθει να παρακολουθήσουν την παράσταση. Κατάλαβα αμέσως ότι ήταν μέρος της παράστασης αλλά το βρήκα εξαιρετικά έξυπνο. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά, μια μικροκαμωμένη καλλονή, από εκείνες τις κοπέλες που τις βλέπεις και λες αυτή μοιάζει με κουκλίτσα, έλεγε χαρακτηριστικά: "Διονύση, τόσα τηλέφωνα σε έχω πάρει και δεν το σηκώνεις…" Αυτό όχι, δεν κατάλαβα αν ήταν μέρος της παράστασης. Ένιωσα έντονα την επιθυμία να της συμπαρασταθώ λέγοντας της πάμε για άλλα κοπελιά!

Και όμως φίλοι μου, η παράσταση είχε κιόλας αρχίσει από τις σκάλες. Δίχως ίχνος υπερβολής. Καθίσαμε στις θέσεις μας και μια χαρούμενη παρέα από νέους ηθοποιούς μας καλωσόρισαν στο ταξίδι τους. Ένα ταξίδι πρωτότυπο. Ποτέ μέχρι τώρα δεν έχω συναντήσει τέτοια ενέργεια μαζεμένη.

Επιβάτες της γραμμής 550 άγνωστοι μεταξύ τους, μα στην στάση την ίδια πάντα ώρα. Μπαίνουν και βγαίνουν από το μέσο μαζικής μεταφοράς, συναντιούνται καθημερινά αλλά ο κάθε ένας στον κόσμο του, χωμένος μέσα στις δικές του σκέψεις και προβλήματα. Η σκηνή γεμίζει με τον ήχο του λεωφορείου που κινείται και οι ηθοποιοί ας πιασμένοι από τις χειρολαβές πέφτουν ο ένας πάνω στον άλλο. Τα σκηνικά λιγοστά μα δεν είχε κανένα νόημα να υπάρχουν, τα λόγια και οι κινήσεις των ερμηνευτών δημιουργούν μια πραγματική εικόνα που εξάπτει την φαντασία του κοινού και αυτό είναι τελικά το ζητούμενο.

Ο Σταμάτης Πακάκης μας παρουσιάζει με πολύ έξυπνο τρόπο αυτό που όλοι ζούμε καθημερινά. Πόσοι από εμάς δεν έχουμε πάρει ξανά και ξανά την γραμμή που μας πάει ενδεχομένως στην δουλειά μας; Βλέπουμε συχνά τα ίδια άτομα· εγώ προσωπικά όταν βλέπω μια συγκεκριμένη κυρία ξέρω ότι θα καθυστερήσω. Οι καβγάδες, και τα βλέμματα απαξίωσης που πολλές φορές πιάνουμε να συμβαίνουν μέσα στα μέσα μεταφοράς ψυχών όπως το λέω εγώ. Βλέπουμε την ιστορία οκτώ επιβατών. Τους συναντάμε μέσα στο 550, φορτωμένους με όνειρα και προσδοκίες. Προσδοκίες που στις ημέρες μας δεν βρίσκουν αντίκρισμα.
Ο συγγραφέας μας μιλά ωμά μέσα από το χιουμοριστικό του κείμενο για την σημερινή πραγματικότητα. Μια κοινωνία δίχως όρια, δίχως αγάπη και σεβασμό για τον διπλανό του. Μεταμορφώνει την γραμμή του 550 σε μια μικρή κοινωνία που καθρεφτίζει την αποξένωση και την θλίψη που βιώνει ο σημερινός άνθρωπος, μια κατάσταση που τον οδηγεί μοιραία σε με βίαιη συμπεριφορά που ορίζει την καθημερινότητα του.

Είναι ξεκάθαρα μια πρωτοποριακή παράσταση. Ο θεατής δεν βαριέται γιατί ο λόγος γίνεται τραγούδι με την φωνή αρχικά του Σταμάτη Πακάκη και έπειτα όλων των ηθοποιών μαζί. Νέοι ηθοποιοί πολλά υποσχόμενοι που μας αποδεικνύουν περίτρανα πως η τέχνη του θεάτρου έχει να δώσει πολλά στην χώρα μας και όχι μόνο.

Δεν θέλω να σας αποκαλύψω πολλά γιατί θα χαθεί η μαγεία που έζησα. Πρόκειται όμως για μια παράσταση συγκλονιστική. Ο συγγραφέας και σκηνοθέτης Σταμάτης Πακάκης είναι ένας ταλαντούχος νέος που θα αφήσει το στίγμα του γερά με αυτό που τόλμησε να δημιουργήσει. Γιατί η αλήθεια είναι ότι η κοινωνία μας έχει αλλοτριωθεί και όλοι το γνωρίζουμε. Έχουμε όμως τα κότσια να το παραδεχτούμε και να κάνουμε κάτι για αυτό;

Σας προτείνω να πάτε ένα ταξίδι με το 550 και αφεθείτε σε όλη αυτή την υπέροχη ατμόσφαιρα. Τρέξτε όμως γιατί τα δρομολόγια είναι ελάχιστα…
Περισσότερα από την Κατερίνα Σωπύλη-Κονίτσα

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Το τίποτα που πλέει ευτυχισμένο, Κατίνα ΜέτσιουΕπιστροφή στο Highgate, Λυδία ΒασιλειάδηΑναστρέψιμα υλικά, Βασίλης ΚυριλλίδηςΤρίτος κύκλος αρδεύσεων, Δημήτρης ΟρφανίδηςΓνώθι σεαυτόν, Μαρία ΠανέτσουΤο ποτάμι, Χρήστος ΦλουρήςΑγαπητή μου Ευδοξία, Αθανασία Π. Θεοδωρίδου
Το παιδί και ο άγγελος, Γιώργος ΚαράμπελαςΈρως λυσιμελήςΌ,τι γυρίζει γύρω μας, Κ. Ευαγγέλου-ΚίσσαΑτιμώρητο έγκλημα, Καίτη ΔροσίνηΡέουσα σιωπή, Πόπη ΚλειδαράΤ' ανείπωτα, Ελένη ΤζιώγαΛυρικά ελάχιστα, Νίκος Βλαχάκης
Με περίσκεψη, Βασίλης ΜαστρογιάννηςΝάντια μου, ο ήλιος της Βοστώνης, Μαίρη ΤσίληΠαιδικά βιβλία Γιώργου Μπουμπούση
Το δώρο της ζωής, Γιώτα ΜπατιστάτουΝα μ' αγαπάς, Λία ΝικολάουΕξίσωση, Μίλτος ΓήταςΤα μάτια μιας γυναίκας, Παναγιώτα Τσολάκη-Αγγελοπούλου