Το δάσος

Δεν θα πω ψέματα, ξεκίνησα με γνώμονα τα ονόματα των ηθοποιών. Η Δήμητρα Χατούπη είναι ένα μεγάλο όνομα στον χώρο και ποτέ δεν είχα την ευκαιρία να την παρακολουθήσω στο θέατρο. Τον Δημήτρη Γκοτσόπουλο, που προσωπικά τον «γνώρισα» από το γνωστό σίριαλ Άγιος έρωτας, θα ήθελα να τον δω σε κάποιον άλλο ρόλο.

Εφηβεία

Γροθιά στο στομάχι η νέα σειρά του Netflix, που προβάλλεται τις τελευταίες εβδομάδες.

Μόνο ευρηματικό μπορώ να χαρακτηρίσω τον σκηνοθέτη που κατάφερε να αποδώσει αυτό το αριστούργημα, με τέτοιον τρόπο, ώστε να μας καθηλώσει μα και να μας αφυπνίσει, θα τολμούσα να πω.

Η πιο μεγάλη αγκαλιά του κόσμου

Είμαι από τους αναγνώστες που κυνηγούν βιβλία κάθε είδους, κάθε εποχής, κάθε κατηγορίας. Αν και εσείς ανήκετε σε αυτή την ομάδα αναγνωστών, τότε αυτό το άρθρο σας αφορά.

Συχνά πυκνά κάνω τη βόλτα μου στα βιβλιοπωλεία κοιτώντας για τις νέες κυκλοφορίες αλλά και παλαιότερες. Συνήθως ξεκινώ από τα εφηβικά βιβλία αλλά και τα παιδικά, μιας και είμαι μαμά που μεγάλωσε τα παιδιά της με βιβλία.

Η συνάντηση

Γιώργος Κιμούλης, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα για πολλούς. Κάτι που δεν αφορά την τέχνη του και δεν την αφορούσε ποτέ.

Μαθαίνω ότι ανεβαίνει το έργο Η συνάντηση του συγγραφέα Stephen Belber, σε σκηνοθεσία του ίδιου του Γιώργου Κιμούλη. Μαζί του συναντάμε την Κατερίνα Θεοχάρη και τον Βασίλη Γιακουμάρο.

Διχασμένα χρόνια

Έχω διαβάσει αρκετά βιβλία για τον Ελληνοβουλγαρικό Πόλεμο, την Κατοχή του 1940, τα Δεκεμβριανά αλλά και τον Εμφύλιο. Το βιβλίο που κρατώ στα χέρια μου με εξέπληξε θετικά. Από τις πρώτες κιόλας σελίδες με γέμισε. Παρουσιάζει τα γεγονότα χωρίς καμιά κομματική χροιά. Ομολογώ ότι κάτι παρόμοιο δεν έχω διαβάσει.

Λυσσασμένη γάτα

Τενεσί Ουίλιαμς· από μόνο του αυτό το όνομα μας παραπέμπει στο τι θα παρακολουθήσουμε. Την Λυσσασμένη γάτα έτυχε να την παρακολουθήσω στην κινηματογραφική της μεταφορά, του 1958, σε σκηνοθεσία Ρίτσαρντ Μπρουκς. Παρότι δεν είμαι φίλη του μελοδράματος ήταν μια ταινία που μου τράβηξε το ενδιαφέρον.

Στο θέατρο δεν είχα την τύχη να την παρακολουθήσω ποτέ. Παρασκευή, όμορφη βραδιά και φτάνω στο θέατρο Αθηνά σαν έμαθα ότι θα παιχτεί η Λυσσασμένη γάτα. Για του λόγου το αληθές αυτό που με τράβηξε περισσότερο ήταν ο Γιάννης Βούρος και όλοι υπόλοιποι συντελεστές.

Catch the butcher

Μαύρη κωμωδία, στο θέατρο 104 που φιλοξενεί πολύ καλές παραστάσεις· έχω παρακολουθήσει αρκετά θεατρικά στους χώρους του με το ρομαντικό κηπάκι πριν το φουαγιέ να μου κάνει τις στιγμές ξεχωριστές, γεμάτες εικόνες.

Βλέπω μόνο την αφίσα και αποφασίζω να πάω, τους ηθοποιούς δεν τους γνωρίζω αλλά αυτό είναι που με κάνει να θέλω να το δω. Όταν δεν έχω κριτήριο η περιέργειά μου εξάπτεται σημαντικά.

Κομμάτια και θρύψαλα

Ξεκίνησε η νέα θεατρική σεζόν για εμένα με μια εξαιρετική παράσταση.

Κομμάτια και θρύψαλα ο τίτλος. Θα έλεγα ότι περίμενα να δω μια κωμική παράσταση. Όμως, είδα κάτι που με άφησε άφωνη.

Η παράσταση παίζεται δεύτερη χρονιά και δικαίως, μιας και ασχολείται με την κατάσταση που βιώνει ο σημερινός άνθρωπος-πολίτης όχι μόνο της Ελλάδας αλλά παγκοσμίως.

Από την πρώτη ατάκα, μια φράση είχε κολλήσει στο μυαλό μου. Ποια ήταν αυτή; «Μια μικρογραφία του σημερινού κόσμου.» Το βλέμμα και η προσοχή μου κολλημένα στους ηθοποιούς που ζούσαν την κάθε τους σκηνή.

The xaderfes podcast

Είναι οι The xaderfes podcast. Δύο ξαδέρφες που, ενώνοντας την αγάπη τους για το άγνωστο, το παραφυσικό και το δίκαιο, κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα από πιο πολυσυζητημένα podcast. Αναλύουν υποθέσεις και έχοντας ακούσει από το πρώτο έως το τελευταίο επεισόδιο θεωρώ ότι μπορούν άνετα να κατακτήσουν τον χώρο της έρευνας τέτοιων υποθέσεων.

Ποιες είναι όμως οι ξαδέρφες;

Η Νικολία Πανίδου είναι συγγραφέας των εκδόσεων Έξη, ένα πλάσμα γεμάτο συναισθήματα και μπόλικη φαντασία –εκρηκτικό δίδυμο αυτά τα δυο. Όπως μας αναφέρει παρακάτω δεν είχε ιδέα για αυτό που ξεκινούσε να κάνει αλλά αν την ακούσετε θα καταλάβετε ότι πέρα από την συγγραφή, που αγαπά, η κλίση της την σπρώχνει προς την επίλυση άλυτων υποθέσεων.

Η Σωσσάνα Μ είναι η κοπέλα που για πολύ πολύ καιρό μου κρατούσε συντροφιά όταν την άκουγα στο YouTube, στο κανάλι της με όνομα –τι άλλο;– Σωσσάνα Μ. Λατρεύω τις αναλύσεις της, το πάθος που δείχνει σε κάθε νέα της δουλειά. Με έκανε να αγαπήσω τα βιβλία μυστηρίου που, πολλές φορές με τον τρόπο που με έμαθε να σκέπτομαι, ξέρω το τέλος πριν το διαβάσω.

Οι μοίρες της αστροφεγγιάς

Δάφνη.

Μια ψυχή που από μικρή ηλικία βιώνει την αδικία και την πίκρα. Η μοίρα τής παίζει άσχημα παιχνίδια και εκείνη προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της μετά από τα πολλαπλά χτυπήματα.

Βρίσκει τον έρωτα στα μάτια του Δημοσθένη. Η ζωή της γεμίζει φως μέχρι που πάλι το χέρι της μαύρης μοίρας κόβει το όνειρο. Tο βιβλίο ξεκινά δυναμικά, η γραφή μαγνητίζει από τις ζωντανές περιγραφές. Η γλώσσα απλή, μα γεμάτη νοήματα και εικόνες, κάνει τον αναγνώστη να νιώθει ότι βλέπει ταινία.

Μικρές ζωές

Συνήθως ξεκινώ τις ανταποκρίσεις μου με εικόνες από την άφιξη μου στο θέατρο. Αυτή τη φορά δεν θα το κάνω. Δεν θέλω να πολυλογήσω χωρίς λόγο όταν έχω να γράψω για ένα τόσο καλοστημένο έργο από σκηνοθετικής και υποκριτικής πλευράς.

Η παράσταση ξεκίνησε σχεδόν αμέσως, λίγες κουβέντες στο φουαγιέ και αυτές στο πόδι.

Ο mπάτλερ

Cult θέατρο… μου λέει ο σύζυγος. Πάμε να το δούμε;

Λατρεύω αυτό το είδος του θεάτρου. Αυτή την underground ατμόσφαιρα.

Η θεατρική ομάδα Splish Splash μας προσφέρουν ένα ανατρεπτικό θέαμα. Μπήκαμε στην ανοικτή θεατρική σκηνή –με βροχή αλλά δεν μας πτόησε– καθίσαμε και παραγγείλαμε το κρασάκι μας. Το απαιτούσε η περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Η μουσική που ακουγόταν μας παρέπεμπε στα πρώτα φιλμ του κινηματογράφου, τα αυθεντικά βωβά φιλμ.

Παραμύθα

Τι θα κάνατε αν βρίσκατε έναν άνθρωπο γεμάτο αίματα ανάμεσα στα σκουπίδια; Θα τον βοηθούσατε ή θα γυρίζατε την πλάτη λέγοντας ότι είναι απλά ένας άστεγος;

Ξεκινώ με αυτό το ερώτημα γιατί με έβαλε σε σκέψη από τις πρώτες σελίδες η συγγραφέας Αντιγόνη Σιώμου με το βιβλίο της «Παραμύθα ή αλλιώς εισαγωγή στην καθημερινότητα». Όσον αφορά το ερώτημα που θέτω απαντώ πρώτη στον εαυτό μου ότι απλά θα γυρίζαμε το κεφάλι μας αλλού συνεχίζοντας σαν να μην τον είχαμε δει ποτέ.

Josten Holder

Γήινοι φτάνουν στον πλανήτη JOSTEN HOLDER με σκοπό να τον κατακτήσουν. Εκεί θα συναντήσουν πλάσματα όχι πολύ μακριά από τους γήινους. Η τεχνολογία τους πολύ πίσω σε σχέση με αυτή της Γης.

Οι κατακτητές χρίζονται ΑΡΧΗΓΟΙ και χωρίζουν τους πολίτες σε κατηγορίες. Ονόματα δεν υπάρχουν ή μάλλον καλύτερα δεν αναφέρονται. Ο Σωτήρης και η Μπέτυ είναι ένα ζευγάρι που ανήκουν στην κατηγορία Α, αστυνομικός εκείνος και εκείνη υπάλληλος.

Ο απρόσκλητος επισκέπτης

Ατμόσφαιρα νουάρ και σασπένς ζήσαμε στο θέατρο Eliart.

Μια συγκλονιστική παράσταση, βέβαια θα μου πείτε, Άγκαθα Κρίστι πάμε να δούμε· σε καμιά περίπτωση να είναι κάτι που δεν θα αξίζει. Ο Οδυσσέας Σταμούλης που εγώ προσωπικά τον είχα γνωρίσει σε τηλεοπτικές σειρές, με το υποκριτικό του ταλέντο και όλη αυτή την ευκολία στον λόγο του, με άφησε άφωνη.

Φαντάζομαι πολλοί από εσάς που διαβάζετε το άρθρο μου έχετε διαβάσει το συγκεκριμένο μυθιστόρημα της αριστουργηματικής Αγκάθα Κρίστι.

Όπως σε όλα της τα έργα, φόνοι ανεξιχνίαστοι, ατμόσφαιρα σκοτεινή, γεμάτη μυστικά. Στο συγκεκριμένο έργο, ένας άντρας βρίσκεται νεκρός μέσα στο σπίτι του από μια σφαίρα στο κεφάλι. Μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα. Ίσως λόγω του άσχημου χαρακτήρα του κάποιοι από το περιβάλλον του, να τον ήθελαν νεκρό.

Ο κήπος

Η επιστροφή στη πόλη μετά από τρείς μήνες διακοπές ήταν λίγο δύσκολη αλλά ευτυχώς προσαρμοστήκαμε γρήγορα.

Αφού λοιπόν τακτοποιηθήκαμε, άρχισα να ψάχνω τις παραστάσεις που παίζονται αυτή την περίοδο. Τι να κάνω; Κάποιες αγάπες είναι πολύ εθιστικές.

Έτσι λοιπόν είδα ότι στις 7 Σεπτεμβρίου, στο Κηποθέατρο Παπάγου, έπαιζε το έργο «Ο κήπος» του Bruce Gooch με τους Στέλιο Μάινα και Κάτια Σπερελάκη. Κανόνισα λοιπόν παρεάκι και πήγα.

Το ποδήλατο της ωραίας Ελένης

Η Ελένη είναι μια νέα κοπέλα παντρεμένη με έναν ηλικιωμένο μεγιστάνα ο οποίος την ημέρα των γενεθλίων της της ανακοινώνει με άκομψο τρόπο ότι την χωρίζει για μια πολύ νεότερή της κάνοντάς της δώρο ένα εισιτήριο για την Ελλάδα. Η Ελένη, από την μια στιγμή στην άλλη βρίσκεται στον δρόμο χωρίς μια δεκάρα επάνω της και με ένα εισιτήριο για την πατρίδα που ουσιαστικά δεν έχει κανέναν. Βουτάει το ποδήλατο της, χάνεται μέσα στο δάσος, είχε την ανάγκη για μια βόλτα.

Θα γίνει του Αριστοφάνη

Το κέντρο της Αθήνας για πολλούς λόγους έχει γίνει απροσπέλαστο. Κρύβει όμως ομορφιές που μόνο αν ψάξεις και είσαι διατεθειμένος να τις γνωρίσεις τολμάς να κάνεις το βήμα να βρεθείς μέσα σε ένα περίεργο κλίμα μιας και το κέντρο της Αθήνας όπως το γνωρίζαμε δεν υπάρχει πια.

Υπάρχουν κάτι όμορφες γωνιές κρυμμένες μέσα στην νέα πραγματικότητα που δίνουν ελπίδα σε όλους εμάς που αναπολούμε την Αθήνα του πάλαι ποτέ.

Αντιγόνη

Σοφοκλή

Η θεατρική ομάδα Σημείο Μηδέν ανεβάζει με μεγάλη επιτυχία μια από τις πιο σημαντικές τραγωδίες του Σοφοκλή, Αντιγόνη, στο θέατρο Πέτρα στην Πετρούπολη. Ο Σοφοκλής αποτελεί έναν από τους σπουδαιότερους τραγικούς της χώρας μας. Η Αντιγόνη και η θλιβερή ιστορία της έχει ανέβει από πολύ σπουδαίους ηθοποιούς κατά καιρούς δίνοντάς μας το μέγιστο θέαμα.

Στην παράσταση που παρακολουθήσαμε η Αντιγόνη παλεύει να ταφεί ο αδερφός της Πολυνείκης πάρα τις διαταγές του Κρέοντα να μη του αποδοθούν οι πρέπουσες τιμές. Ο πόνος και ο αγώνας της δομούν όλη αυτή την πραγματικά εντυπωσιακή παράσταση. Τα λόγια της μαχαίρια και η φωνή της λυγμός. Μας παρουσιάζει την Αντιγόνη που μέσα από την προσπάθεια της να διεκδικήσει την ταφή του αδερφού της διεκδικεί και την ίδια την ζωή από την εξουσία του Κρέοντα.

Ντέστινι

Τον Γιώργο Ζώτο, τον γνώρισα από τα τρία πρώτα μυθιστορήματά του, Ένοχος λαγός, Φονικό κονσέρτο και Βροχή από αίμα. Τρία πανέξυπνα αστυνομικά μυθιστορήματα από τις εκδόσεις Βασιλείου.

Θεωρώ την γραφή του πρωτοποριακή. Δεν βρίσκω ομοιότητες με κανέναν άλλο συγγραφέα, ξένο ή Έλληνα. Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι βατή, εύκολη για τον αναγνώστη χωρίς να κάνει επίδειξη γλωσσικών γνώσεων.