Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Η νύφη που δεν γέλασε * Θύματα * Η αύρα του έρωτα * Ο θησαυρός της Σμύρνης * Ο Αρσάμης της Περσίας * Ίχνη στα όνειρα * Τα ίχνη του αίματος * Υπεράνω πάσης υποψίας * Μια ανάσα πριν το τέλος * Γιαννέσα * Είκοσι τσουβάλια λίρες ** Ποίηση: Κατάβασις * Με φόβο και πάθος * Το όνομα του έρωτα * Πικραλίδα * Η εξορία του Σειληνού ** Άλλα: Πέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής ** Διηγήματα: Τα αχνά φώτα της Μάρφα * Μέχρι να δω τον Άλκη * Φρούτα στο πιάτο και άλλες τρυφερότητες ** Παιδικά: Η γοργόνα με τα όμορφα πόδια * Μικροί μαθητές της ζωής * Ο νέος εφιάλτης: Η ομάδα των 5 εναντίον...? ** Νουβέλες: Θα τα πω όλα στον Θεό * Club Killaz * Φάρος σκιών * Δύο ιστορίες ** Άλμπουμ μουσικό: The Birds Sing As Bells

Σάββατο 8 Φεβρουαρίου 2020

Η μοναξιά του Θεού


Στον πρόλογό του, ο ίδιος, αναφέρει χαρακτηριστικά ότι το βιβλίο αυτό είναι μια «...συλλογή εμπνευσμένη από τις εικόνες, τους ήχους, τις στιγμές, τους προβληματισμούς της καθημερινότητας μας και την εναλλαγή των συναισθημάτων μας...» [...] «γλυκόπικρη επιστροφή στις αναμνήσεις μας» κι αν το διαβάσει κανείς, έστω και αποσπασματικά, καταλαβαίνει ότι αυτό ακριβώς είναι. Το περνάει. Κι όπου συναντάμε το πρώτο πληθυντικό, ουσιαστικά είναι σα να γράφει σε πρώτο ενικό, αφού πολλοί αναγνώστες θα ταυτιστούν αναγνωρίζοντας εαυτούς μέσα.

Ο Ιωάννης Παπουτσάκης γράφει από καρδιάς, όσα κρατήσαμε στη μνήμη σαν φυλαχτό, χωρίς φίλτρα, χωρίς να έχει την πρόθεση να κρύψει ή να κρυφτεί, με αμεσότητα. Ο στίχος του είναι (πάντα) ελεύθερος, απαλλαγμένος κανόνων, και η παιδική ηλικία αποτελεί συχνά σημείο αναφοράς· ή επιστροφής. Μια διάχυτη μελαγχολία υπάρχει, όπως κι ένα κάπως σκοτεινό στοιχείο (σε μια ποιητική φόρμα είναι αναπόφευκτο νομίζω) που φέρνει ηχώ κατάθλιψης. Είναι νοσταλγικός, φυσικά, περιγραφικός και σχολιαστής των ανθρώπινων και των κοινωνιών. Στα στοιχεία όμως που πραγματικά κάνει τη διαφορά είναι η στάση του απέναντι στον ταπεινό, τον λαϊκό, τον εργάτη... απέναντι στον πιο μικρό από τους μικρούς.

...οι ταπεινοί, παλεύουνε
για να μη χαθεί η ράτσα
για να μη νικηθεί η Άνοιξη
για να μη νικήσει ο φόβος την Ελευθερία
για να μην πονέσει κι άλλο ο Θεός

Κι αλλού:

Άνθρωποι απλοί όπως καθετί ωραίο

Υπερασπιστής του ανθρώπου, του θνητού, μα και υπερασπιστής της πατρίδας του, με στόχο να βρει συνοδοιπόρους, Να βρω συνοδοιπόρους οραματιστές, που το απευθύνει ως κάλεσμα κι επιθυμία μαζί. Ίσως και ευχή του.

Σ' έναν κόσμο που κουβαλάει ακόμα
το προπατορικό αμάρτημα
και δυο χιλιάδες χρόνια τώρα
σταυρώνει κάθε μέρα το Χριστό

Γράφει σε πρώτο πρόσωπο και γεμίζει τους στίχους του με αναπόληση κι αναμνήσεις. Είναι στοχαστής ενός καλύτερου αύριο, είναι ονειροπόλος, άρα και αισιόδοξος, γιατί μόνο οι φύσει αισιόδοξοι επιτρέπουν τόσες λευκές αχτίδες μέσα στην –έτσι κι αλλιώς εξ ορισμού– θλιβερή τούτη λογοτεχνική φόρμα. Την ποίηση.

Αν ήταν χρώμα θα ήταν οπωσδήποτε ο μοβ ταραγμένος ουρανός του εξώφυλλου· ένα χρώμα που αγαπά και προσφωνίζει, που του ταιριάζει(;) και το ανακατεύει με το γκρι (και πάλι στον ίδιο συννεφιασμένο ουρανό).
Περισσότερο όμως από κάθε άλλο, ο Παπουτσάκης εδώ είναι πρεσβευτής του καλού. Του ηθικού, του αγνού, της αγάπης... του όποιου καλού, σε όποια μορφή ή ονοματοδοσία. Και, σε ό,τι αφορά στον τίτλο, συμβολίζει τον άνθρωπο, το υπέρτατο δημιούργημα του Θεού, που έρχεται και φεύγει μόνος, μα στο ενδιάμεσο γνωρίζει τόπους, αισθήσεις, άλλους ανθρώπους και ζει. Ή, έστω, θα μπορούσε να συμβολίζει (και) αυτό.
Να το διαβάσετε! Έχει μεστό λόγο, όμορφη γραφή, χωρίς να παιδεύει τον φιλαναγνώστη, χωρίς να τον ζορίσει. Σου επιτρέπει να μπεις για λίγο στις αναμνήσεις του και να γευτείς κάτι από το παρελθόν του –σπουδαίο πράγμα!

Η ποιητική συλλογή του Ιωάννη Σ. Παπουτσάκη, Η μοναξιά του Θεού, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Ευχαριστώ τις εκδόσεις Βακχικόν για την αποστολή του βιβλίου.
Το παραπάνω περιέχει αποσπάσματα.

Περισσότερα από/για τον Ιωάννη Παπουτσάκη:
Στις ράγες της μνήμης
Ο Ιωάννης Παπουτσάκης Στις ράγες της μνήμης

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Δύο ιστορίες, Ερμιόνης ΚεχαγιάΦάρος σκιών, Μιχάλη ΓριβέαΗ εξορία του Σειληνού, Βαγγέλη ΚατσούπηThe Birds Sing As Bells, Twelve Thousand DaysΜέχρι να δω τον Άλκη, Τίτσας ΔιαμαντοπούλουΤα ίχνη του αίματος, Τειρεσία ΛυγερούΟ θησαυρός της Σμύρνης
Ο νέος εφιάλτης, Αναστασίας Ξενοφώντος-ΓαϊτάνουClub Killaz, Γιάννη ΤζανήΊχνη στα όνειρα, Γιώργου ΠαναγιωτίδηΜικροί μαθητές της ζωής, Μαρίας ΠαπακωνσταντίνουΟ Αρσάμης της Περσίας, Αντώνη ΞυραφάΥπεράνω πάσης υποψίας, Θεοχάρη ΛιβιεράτουΦρούτα στο πιάτο και άλλες τρυφερότητες, Νένας Φιλούση
Τα αχνά φώτα της Μάρφα, Νίκος ΤσιπόκαςΤο όνομα του έρωτα, Δημήτρη ΜπαλτάΜια ανάσα πριν το τέλος, Χρήστου ΠαπαδημητρίουΘα τα πω όλα στον Θεό, Κώστα ΓραμματικόπουλουΠικραλίδα, Κικής ΣαλαμούραΓιαννέσα, Παρασκευής ΜπακέλλαΕίκοσι τσουβάλια λίρες, Θεοφάνη Παπαδόπουλου