Μπαμπάδες με ρούμι, στο θέατρο Αλίκη, για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά, με έναν ταλαντούχο θίασο, σε σκηνοθεσία Θανάση Παπαθανασίου και Μιχάλη Ρέππα. Στιγμές απείρου κάλλους μας χάρισαν οι ηθοποιοί Χρήστος Χατζηπαναγιώτου, Βίκυ Σταυροπούλου, Θανάσης Ευθυμιάδης, Σοφία Βογιατζάκη, Κωνσταντίνα Μιχαήλ και Αντιγόνη Νάκα.
Οι δύο γιοι με τις γυναίκες τους περιμένουν σαν τα κοράκια πάνω από τον ετοιμοθάνατο πατέρα τους να καρπωθούν την περιουσία του. Η γειτόνισσα, «διακριτική» όπως είναι σχεδόν όλες οι γειτόνισσες ειδικά στις κλειστές κοινωνίες, τα ξέρει όλα αλλά κάνει ότι δεν ξέρει. Η Βουλγάρα οικιακή βοηθός και τα μυστικά της, που τρέμει να μην αποκαλυφθούν. Και, τέλος, οι μπαμπάδες, αυτοί οι καλά σιροπιασμένοι, φτιαγμένοι με μεράκι και αγνά υλικά, με την αφράτη, σαν βελούδο, κρέμα τους και μπόλικο ρούμι που τρώγοντάς τους νιώθεις όλη τη γλύκα να ξεχειλίζει στον ουρανίσκο.
Μια ευφάνταστη κωμωδία με πολύ γέλιο που δείχνει τα κακώς κείμενα της οικογένειας η οποία σφάζεται για τα λεφτά. Οι πρωταγωνιστές, χωρίς συνείδηση και ηθικούς φραγμούς, δεν διστάζουν να φτάσουν στα άκρα στάζοντας δηλητήριο. Η απληστία τους είναι τόσο μεγάλη και το ποσό τεράστιο. Επί δύο ώρες επιδίδονται σε έναν αγώνα εξόντωσης και καταστροφής θέλοντας να επικρατήσει ο πιο πονηρός. Καταφέρνουν να μας κρατήσουν ευχάριστη συντροφιά αλλά και να μας αφυπνίσουν τη συνείδησή μας.
Πολύ ωραία, πλούσια σκηνικά, ειδικά στο δεύτερο μέρος της παράστασης το σκηνικό που εμφανίστηκε μπροστά στα μάτια μας μας εξέπληξε.
Θα περάσετε όμορφα αν και λόγω του ότι το συγκεκριμένο θέατρο είναι αρκετά μεγάλο, έχει πάρα πολύ κόσμο με αποτέλεσμα να επικρατεί μια οχλαγωγία κι ένας συνωστισμός, κάπου χάνεται η μαγεία της παράστασης. Πολλά μουρμουρητά και ψίθυροι. Δυστυχώς επιτρέπεται η κατανάλωση σνακ και ποτού οπότε οι θόρυβοι και οι μυρωδιές δεν σταματούν καθόλη τη διάρκεια. Επίσης, καλό θα ήταν να μην επιτρέπεται η είσοδος των θεατών μετά την έναρξη του έργου γιατί όλο αυτό μας αποσπά την προσοχή. Δεν είναι δυνατόν να αρχίζει εννιά, τελικά να ξεκινάει εννιά και τέταρτο και ορισμένοι να έρχονται εννιά και μισή. Δίνουμε αγώνα δρόμου εμείς που μένουμε μακριά για να προλάβουμε τα ΜΜΜ κι αυτά τα δεκαπέντε και είκοσι λεπτά καθυστέρησης μας είναι πολύτιμα. Οι παραστάσεις που έχουν διάρκεια μεγάλη θα πρέπει να αρχίζουν νωρίς και στην ώρα τους.
Παρ' όλα αυτά, μου άρεσε πολύ και τη συστήνω ανεπιφύλακτα.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
