Η στοιχειωμένη καμάρα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, σε σκηνοθεσία και θεατρική διασκευή Ανδρέα Ζαφείρη, στη σκηνή Brecht-2510. Παίζουν: Χρύσα Λαδένογλου, Κατερίνα Στακατάκη.
Μετά τη Φόνισσα, ο κορυφαίος συγγραφέας μας, έγραψε τΗ στοιχειωμένη καμάρα, ίσως το πιο σκοτεινό του έργο. Έχουν κοινά σημεία αφού μιλούν και τα δύο για τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία εκείνης της εποχής και το θεσμό της προίκας ως κοινωνικό και οικονομικό αγαθό.
Μια απόπειρα φόνου στοιχειώνει την ψυχή ενός μικρού παιδιού, ένα ορφανό παιδί που δεν γνώρισε το χάδι, την αγάπη, τη φροντίδα. Ακόμα και ο ίδιος της ο πατέρας προσπάθησε να της αφαιρέσει τη ζωή αλλά την τελευταία στιγμή το μετάνιωσε, την άφησε αβοήθητη στην ακτή και έφυγε.
Η μικρή Αρετή κατάφερε να επιβιώσει χάρη στη φροντίδα συγγενικών της προσώπων. Φτάνοντας σε ηλικία 13 ετών αποφασίζουν να την παντρέψουν κι εκείνη θεωρεί ότι αυτός ο γάμος θα είναι η αρχή μια νέας ζωής, προπομπός μιας χαμένης ευτυχίας. Ακόμα και τότε, όμως, η μητριά της βάζει λόγια στον πατέρα της Αρετής διαβάλλοντάς την, λέγοντας ότι είναι ανήθικη και «χαλασμένη» κι όλα αυτά αποσκοπώντας στην προίκα της. Ο γάμος τελικά γίνεται αλλά δεν είναι κάτω από ευνοϊκές συνθήκες αφού ο άντρας της δεν την αγαπάει, είναι μέθυσος, κακότροπος και τεμπέλης.
Τα χρόνια περνούν και η ηρωίδα μας έχει ως μοναδική παρηγοριά, στη μονότονη ζωή της, το τραγούδι Στοιχειωμένη καμάρα, το οποίο συμβολίζει τη δική της άδοξη μοίρα. Στο νεκροκρέβατό του, ο πατέρας της, καταλαβαίνοντας ότι είναι στα τελευταία του, ζητάει συγχώρεση από την κόρη του. Εκείνη βρίσκει τη δύναμη και τον συγχωρεί. Δείχνει απέραντη μεγαλοψυχία έχοντας μια αληθινή, καλή καρδιά. Δεν έχει ανάγκη από μνησικακίες, ξεχνάει τα μελανά σημεία και τις δύσκολες καταστάσεις που βίωσε.
Ένας υπέροχος μονόλογος στην καθαρεύουσα που δεν μας δυσκόλεψε καθόλου ως προς την κατανόησή του. Η Χρύσα Λαδένογλου μας μάγεψε με τις φωνητικές της ικανότητες, μας μετέφερε σε εκείνα τα δύσκολα χρόνια βάζοντάς μας μέσα στην ψυχοσύνθεσή της. Χωρίς εντάσεις, χωρίς εξάρσεις, με μοναδικό της γνώμονα την αγάπη, την υπομονή, τη στωικότητα και, τέλος, τη δύναμη της συγχώρεσης.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
