Blue train, στο θέατρο Άλμα, του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, με τους Σπύρο Χατζηαγγελάκη, Γιάννη Τσουμαράκη, Μαριλού Κατσαφάδου, Λάμπρο Κωνσταντέα και Μαρία Αλιφέρη.
Ο Μιχάλης, η κρίση ηλικίας, οι σεξουαλικές και επαγγελματικές του επιλογές, οι φόβοι και οι ανασφάλειές του.
Στα 45 του, ο Μιχάλης νιώθει τη ζωή του να έχει βαλτώσει. Χωρίς μόνιμο δεσμό, με περιστασιακές σχέσεις, ξενύχτι, αλκοόλ, μπάφο... περνάει τα βράδια του διασκεδάζοντας σε μπαρ με νεαρότερους άντρες. Τα πρωινά τον βρίσκουν με βαρύ κεφάλι να αναλογίζεται τις συνέπειες των πράξεών του.
Η μητέρα του, τυπική Ελληνίδα μάνα, παρεμβαίνει στη ζωή του θέλοντας να τον δει να δημιουργεί τη δική του οικογένεια. Νοιάζεται για εκείνον και παρόλο που, βαθιά μέσα της, γνωρίζει τη σεξουαλική ταυτότητα του γιου της δεν θέλει να το παραδεχτεί.
Η παιδική του φίλη, από την άλλη, τον προτρέπει να ανοίξουν μια δική τους επιχείρηση και να συγκατοικήσουν. Ίσως ενδόμυχα μέσα της να είναι και ερωτευμένη μαζί του.
Ο πρώην σύντροφός του έρχεται να του ανακοινώσει ότι παντρεύεται κι εκείνος νιώθει ότι στάθηκε πολύ λίγος απέναντί του αφού δεν κατάφεραν να μείνουν μαζί και να κάνουν όλα όσα ονειρεύτηκαν.
Ο νεαρός άντρας, που γνώρισε σε κάποιες από τις νυχτερινές του εξορμήσεις, ένα αγόρι μόλις είκοσι χρονών, με όλη την αφέλεια, την ορμή των νιάτων που τον διακατέχει, του τονίζει τη σημασία και το νόημα της ζωής. Πόσο σημαντικό είναι να ζει κανείς την κάθε του στιγμή κάνοντας αυτό που του αρέσει.
Ο ήρωάς μας έρχεται αντιμέτωπος με τα λάθη και τα πάθη του και συνειδητοποιεί ότι έχει ανάγκη από δικούς του ανθρώπους δίπλα του, ανθρώπους που τον νοιάζονται πραγματικά και το μόνο που θέλουν από εκείνον είναι να νιώθει καλά με τις όποιες επιλογές του.
Μπαίνοντας στην, γεμάτη καπνό, αίθουσα του θεάτρου, με τη δυνατή μουσική, ένιωσα ότι βρισκόμουν σε πάρτι και πριν ακόμα καθίσω άρχισα να κουνιέμαι στον ρυθμό του τραγουδιού, νιώθοντας κέφι περιμένοντας να ξεκινήσει η παράσταση, κάτι που μου άρεσε πολύ.
Όλοι οι συντελεστές ήταν άψογοι αλλά θα σταθώ στη φινετσάτη παρουσία της κυρίας Αλιφέρη. Δεν περνάει ο χρόνος από πάνω της. Γλυκιά, εκλεπτυσμένη, αέρινη σαν μπαλαρίνα, με έναν ωραίο κότσο σινιόν έδωσε μια αριστοκρατική νότα με την παρουσία της παίζοντας τον ρόλο της μητέρας πάρα πολύ καλά.
Το μπλε τρένο θα μπορούσε να είναι το μηχανοκίνητο όχημα που θα μας πάει στους προορισμούς που λαχταράει η ψυχή μας προσφέροντάς μας τη γαλήνη.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
![Blue train, στο θέατρο Άλμα, του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, με τους Σπύρο Χατζηαγγελάκη, Γιάννη Τσουμαράκη, Μαριλού Κατσαφάδου, Λάμπρο Κωνσταντέα και Μαρία Αλιφέρη [φωτογραφίες συντάκτριας] Blue train, στο θέατρο Άλμα, του Γεράσιμου Ευαγγελάτου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Σουλεϊμάν, με τους Σπύρο Χατζηαγγελάκη, Γιάννη Τσουμαράκη, Μαριλού Κατσαφάδου, Λάμπρο Κωνσταντέα και Μαρία Αλιφέρη [φωτογραφίες συντάκτριας]](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgJpweRu__ZPG5kmDtPc0vIyFFLVfoNYV9w10KCRTCF-JVFTlzBSh3Ue5St3hAqELTGbA9l1-k7-SkzZrPet-pIYBnd9vYoTfpNRMg1ZAuDQkGNbc7UMGVY1YakTMxXSyE0rWkSIHyGyqcL5MeEe2Pu4Bd_0z6wxVgGliUvrciD3v_sa9_pXgc_FXDMuaZF/w320-h320/56421362.png)


