.gif)
Συνήθως επιλέγω να δω μια παράσταση γνωρίζοντας εκ των προτέρων τι πρόκειται περίπου να παρακολουθήσω. Ωστόσο στο Faust (του Johann Wolfgang von Goethe): Το έργο υπό κατασκευή στο θέατρο Αυλαία από το Θέατρο του Άλλοτε και σε σκηνοθεσία Βαρβάρας Δουμανίδου, όλα ήταν αλλιώς. Μονάχα το πρώτο μισό του τίτλου με προϊδέαζε. Το υπόλοιπο, Το έργο υπό κατασκευή, πραγματικά μου εξήρε το ενδιαφέρον και την περιέργεια για τις προσωπικές πινελιές και τους νεοτερισμούς που ενδεχομένως να διαδραματίζοταν επί σκηνής.
Και δεν διαψεύστηκα. Ωστόσο, οφείλω να ομολογήσω ότι, παρά τη ζωηρή φαντασία μου, ο αιφνιδιασμός μου αποδείχτηκε μεγαλύτερος του αναμενομένου. Θα μοιραστώ λοιπόν μαζί σας μερικά από τα σημεία που με εντυπωσίασαν δίχως, παράλληλα, να αποκαλύψω κάποια σημαίνοντα σε εσάς που πρόκειται να την παρακολουθήσετε από κοντά.
Όλα ξεκινούν με τους τρεις μαυροντυμένους ηθοποιούς που μας καλωσορίζουν με ομοιοκατάληκτες ατάκες, βάζοντάς μας αμέσως στην ουσία της ιστορίας. Ωστόσο, σύντομα θα αναρωτηθείς: Πρόκειται απλά για μια πρόβα ή όντως ξεκίνησε το έργο; Και μέχρι να το συνειδητοποιήσεις, έχεις γίνει κι εσύ νοητά συμμέτοχος σ' ό,τι πρόκειται να διαδραματιστεί. Γιατί όσα συμβαίνουν αντίκρυ σου, σου θέτουν ηθικολογικά διλλήματα. Συμπάσχεις, προβληματίζεσαι ή κρατάς απόσταση από τα «θέλω», τις ενοχές και την αναζήτηση της εξιλέωσης του πρωταγωνιστή, ακολουθώντας τις επιβλητικές φωνές τους ή τις σιωπές που σωματοποιούν την κάθε σκέψη των ηρώων, ενώ, παράλληλα, οι ηθοποιοί υπηρετούν ανθρώπινους, θεϊκούς ή ζωώδεις ρόλους.
Παρατηρώ το πόσο εύθραυστη είναι η ανθρώπινη ψυχή όσο τονίζουν τις ανάγκες μας κι ακολουθώντας την κατάληξη του να γίνεσαι υποχείριο των πόθων σου. Κι αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που ο εν λόγω πρωταγωνιστής, ο Φάουστ, πουλά την ψυχή του στον διάολο, έχοντας, ως επακόλουθο, τον πειρασμό να μεθά και να μαγεύει με τα θέλγητρά του τα θύματά του και ξεγυμνώνοντας τις πραγματικές επιδιώξεις τους, θέτοντάς τες, παράλληλα, στη διάθεση του κοινού για να τις κρίνει.
Εσύ άραγε θα θυσίαζες κάτι τόσο σημαντικό για κάτι εφήμερο;
Κι αν ναι, τι πιστεύεις; Θα μπορούσες να νιώσεις παντοτινή απόλαυση για ό,τι απέκτησες ή αυτή θα έσβηνε μοιραία έπειτα από λίγο;
Μία από τις ατάκες που μου αποτυπώθηκε και την μοιράζομαι μαζί σας, είναι και η παρακάτω: «Ό,τι έζησες γράφεται στο πρόσωπο.».
Και πόσο πραγματικό το βρίσκω!..
Άλλωστε, όλη η ιστορία φιλοξενεί αρκετές τέτοιες διαπιστώσεις, όπως και αλληγορίες, ωμές αλήθειες και διλλήματα που εγείρονται σε κάθε δύσκολη απόφαση, φυγαδεύοντας, παράλληλα, τη λογική στο σκοτάδι. Εκεί που συνήθως κρύβονται οι ενοχές...
Δίχως άλλο, πρόκειται για ένα τολμηρό και πρωτότυπο εγχείρημα. Σοκάροντας κάποιες στιγμές με την ωμότητα της αφιλτράριστης αποτύπωσης των ανθρώπινων αδυναμιών ή της εσφαλμένης ψευδαίσθησης πως είμαστε παντοδύναμοι.
Ακόμα, θα ήθελα να σημειώσω το ιδιαίτερα θερμό χειροκρότημα στο τέλος, που έμοιαζε με ευχαριστήρια ετυμηγορία του κοινού προς τους ηθοποιούς, που κατέθεσαν πραγματικά και την ψυχή τους στο σανίδι.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Ας γνωρίσουμε τους συντελεστές της παράστασης:
Παίζουν: Δημήτρης Βασιλειάδης, Βαρβάρα Δουμανίδου, Φανή Πλάκα, Μαρία Σεμερτζίδου, Στέργιος Κωνσταντζίκης, Παναγιώτης Καβαλιεράκης, Θεοδώρα Κωστάκου, Δημήτρης Ελιάς, Δημήτρης Πογαρίδης, Κωνσταντίνος Μπάρκος, Νεφέλη Φουντά.
Κείμενο: Johann Wolfgang von Goethe
Μετάφραση: Πέτρος Μάρκαρης
Σκηνοθεσία: Βαρβάρα Δουμανίδου
Κίνηση: Δημήτρης Βασιλειάδης
Γραφιστική επιμέλεια: Φωτεινή Φιλοξενίδου
Σκηνικά: Θέατρο του Άλλοτε
Κοστούμια: Θέατρο του Άλλοτε
Φωτογραφίες: Λάμπρος Καζάν
Προωθητικό βίντεο: Τόμης Βρακάς
