.gif)
Απλές ιδέες εκτελεσμένες στην εντέλεια!
Η υπομονή είναι μια αρετή που σπάνια επαινείται στη σύγχρονη μουσική. Καθώς ο κόσμος καταναλώνει την τέχνη με ιλιγγιώδη ταχύτητα, μεταμφιεσμένη σε «περιεχόμενο», μια διαρκής πίεση για δημιουργία στον ίδιο ρυθμό πλανάται πάνω από το έργο πολλών σπουδαίων καλλιτεχνών. Η Hannah Cohen, όμως, διέψευσε κάθε προσδοκία και παρέδωσε τελικά έναν δίσκο που, μετά από έξι χρόνια αναμονής, ακούγεται τόσο υπομονετικός όσο και η ίδια η διαδικασία που τον γέννησε.
Με λίγα λόγια: Η μουσική υπομονή δεν εκδηλώνεται απαραίτητα μέσα από αργούς ρυθμούς. Σίγουρα, υπάρχουν κομμάτια σε αυτό τον δίσκο που χαμηλώνουν τον παλμό της μουσικής της Cohen σε μια πιο εύθραυστη ταχύτητα, όπως το Rag και το Shoe. Και τα δύο είναι πανέμορφα από μόνα τους και αναδεικνύουν την ικανότητά της να κινείται σε αυτό το πλαίσιο, κυρίως χάρη στη χάρη και την καθαρότητα της φωνής της.
Ωστόσο, η πραγματική δύναμη του άλμπουμ βρίσκεται στην υπομονή που δείχνει στην υλοποίηση των ιδεών της. Υπάρχει μια οικειότητα στις ενορχηστρώσεις –είτε πρόκειται για το ανεβαστικό indie του Draggin είτε για το groove-άτο pop του Summer Sweat– αλλά όλα φιλτράρονται μέσα από το προσωπικό της βλέμμα. Όποιες κι αν είναι οι επιρροές της, κάθε τραγούδι μοιάζει με προέκταση του εαυτού της, σαν να μη σπαταλά ενέργεια προσπαθώντας να γίνει κάποια άλλη, αλλά να δημιουργεί με αυτοπεποίθηση μέσα στον δικό της κόσμο.
Ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι η μούσα για αυτό το άλμπουμ ήταν ο χρόνος που πέρασε στα Catskills, στην επάνω πολιτεία της Νέας Υόρκης. Ένας τόπος βαθιά συνδεδεμένος με τη φύση, που ευνοεί έναν πιο στοχαστικό τρόπο ζωής και καλλιέργησε μέσα της ένα αίσθημα εσωτερικής βεβαιότητας. Για τον δίσκο και τον τόπο που τον ενέπνευσε, η ίδια είπε: «Είναι ένα από τα πιο όμορφα μέρη στον κόσμο.». Και πρόσθεσε: «Αναφέρομαι συχνά στη φθορά και την επανάληψη –στους κύκλους όσων συμβαίνουν γύρω μου– κι όμως αυτά τα βουνά δεν φεύγουν ποτέ. Όλα αλλάζουν διαρκώς, αλλά τα βουνά δεν κινούνται. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να παρακολουθείς αυτή τη διαδικασία.».
Τελικά, αυτό ακριβώς συμβαίνει και στο άλμπουμ. Η φωνή της Cohen είναι μια σταθερά, ναι, αλλά ακόμα περισσότερο η ψυχή που αναβλύζει από μέσα της. Υπάρχει σιγουριά στον τρόπο που ακολουθεί τις φωνητικές της μελωδίες και αυτή η σιγουριά επιτρέπει στις ατμοσφαιρικές ενορχηστρώσεις να ακολουθήσουν και με την ίδια αυτοπεποίθηση να εξερευνήσουν όποια ιδέα τους ταιριάζει.
Καθοριστικό κομμάτι: Mountain
Το Mountain λειτουργεί ως ο συναισθηματικός και νοηματικός πυρήνας του Earthstar Mountain. Δεν είναι απλώς το «καθοριστικό κομμάτι» του άλμπουμ, είναι το τραγούδι που συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του: τη σταθερότητα μέσα στη μεταβολή, την υπομονή απέναντι στον χρόνο και τη σιωπηλή δύναμη της εσωτερικής βεβαιότητας. Το βουνό λειτουργεί ξεκάθαρα ως μεταφορά. Είναι κάτι ακίνητο σε έναν κόσμο που διαρκώς αλλάζει, είναι ένα σημείο αναφοράς και ένας μάρτυρας του χρόνου. Στο Mountain, δεν υπάρχει αγωνία για πρόοδο ή κορύφωση. Αντίθετα, το τραγούδι υπογραμμίζει την αξία του να παραμένεις, να στέκεσαι, να παρατηρείς. Αυτό έρχεται σε ευθεία αντίθεση με τη σύγχρονη κουλτούρα της ταχύτητας και της διαρκούς ανανέωσης.
Η ερμηνεία της Cohen είναι συγκρατημένη αλλά βαθιά γειωμένη. Δεν επιδιώκει εντυπωσιακές κορυφώσεις ούτε δραματικά ξεσπάσματα. Κινείται σε σταθερές μελωδικές γραμμές, αφήνει χώρο στη σιωπή και στην αναπνοή, αποπνέει μια ήρεμη αυτοπεποίθηση. Η φωνή της δεν «ανεβαίνει στο βουνό»– είναι το βουνό. Στέρεη, σταθερή και παρούσα.
Η ενορχήστρωση του Mountain υπηρετεί απόλυτα το νόημα του τραγουδιού: ήπιες κιθάρες με καθαρό, ανοιχτό ήχο, διακριτικά πλήκτρα που προσθέτουν βάθος χωρίς να φορτώνουν, ρυθμικό υπόβαθρο που κινείται αργά, σχεδόν τελετουργικά. Τίποτα δεν βιάζεται. Τα όργανα ακολουθούν τη φωνή, δεν την ανταγωνίζονται. Δημιουργείται έτσι μια αίσθηση χώρου, σαν να απλώνεται το τοπίο μπροστά στον ακροατή.
Σε επίπεδο αφήγησης, το Mountain λειτουργεί σαν σημείο παύσης και αναστοχασμού, επιβεβαίωση της ταυτότητας που χτίζεται σε όλο τον δίσκο, συναισθηματική άγκυρα. Αν το Earthstar Mountain είναι το ταξίδι μακριά από τη φασαρία της πόλης, το Mountain είναι η στιγμή που κάθεσαι, κοιτάς γύρω σου και συνειδητοποιείς γιατί έφυγες.
Το Mountain δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει· επιδιώκει να εγκατασταθεί μέσα σου. Είναι ένα τραγούδι που ανταμείβει την προσοχή και την υπομονή, ακριβώς όπως και το άλμπουμ στο οποίο ανήκει. Μέσα από τη λιτότητα, την εσωτερικότητα και τη σταθερότητά του, γίνεται σύμβολο αντίστασης στην εξάντληση του σύγχρονου ακροατή. Ένα κομμάτι που δεν ζητά να το ακολουθήσεις. Απλώς, σου δείχνει πώς είναι να στέκεσαι ακίνητος.
Ακούμε το Mountain
Το Earthstar Mountain δεν φωνάζει για προσοχή – την κερδίζει με τη σιωπή του. Είναι ένας δίσκος που απορρίπτει τη βιασύνη, εμπιστεύεται το ένστικτο και αποδεικνύει ότι η ωριμότητα στη μουσική δεν βρίσκεται στην πολυπλοκότητα, αλλά στη βεβαιότητα με την οποία λες ακριβώς όσα χρειάζονται. Η Hannah Cohen δεν προσπαθεί να ξεφύγει από τον κόσμο. Απλώς στέκεται ακίνητη μέσα του και μας καλεί να κάνουμε το ίδιο. Σε μια εποχή συνεχούς θορύβου, αυτό από μόνο του είναι μια πράξη βαθιάς δύναμης. Χρειάζεται καμιά φορά ένας δίσκος όπως της Cohen για να σε ταρακουνήσει και να συνειδητοποιήσεις ότι όλα γύρω σου έχουν, άθελά τους, συγχωνευτεί σε μια ομοιογενή μάζα. Το Earthstar Mountain μοιάζει με εκείνη την απόδραση έξω από την πόλη, για να βγεις από τη φούσκα στην οποία άθελά σου έχεις κοιμηθεί και περπατήσει, να αναπνεύσεις τον δροσερό, καθαρό αέρα της ακινησίας και να ξαναβρείς την αίσθηση του εαυτού σου.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
