Ο συγγραφέας του δυστοπικού μυθιστορήματος 1984 Τζορτζ Όργουελ κατάφερε να εντυπωσιάσει κοινό και κριτικούς με την εύστοχη ματιά του, τη διαισθητικότητα, το ψυχόδραμα των χαρακτήρων και την πρόβλεψη του Μεγάλου αδερφού. Το 2026, ο Θάνος Νίκας σκηνοθέτησε αυτή την προφητεία, σε μια παράσταση πέντε ηθοποιών που ανέβηκε στο Μικρό Γκλόρια, περισσότερα για την οποία θα βρείτε εδώ.
Η Άννα Μαρία Κόκκινου, μία εξ αυτών, μας είπε σχετικά.
Πώς χαρακτηρίζετε τον ρόλο σας και πώς τον προσεγγίσατε;
Άννα-Μαρία Κόκκινου: Στην παράσταση υποδύομαι την κ. Πάρσονς. Πρόκειται για ένα άτομο του συστήματος, ένα από τα άτομα που περιβάλλουν τον πρωταγωνιστή, τον Γουίνστον.
Κατά τη διάρκεια των προβών και με τις κατευθυντήριες γραμμές του σκηνοθέτη Θάνου Νίκα και τον σκηνικό χώρο που χτίστηκε, επηρεάστηκα από την συνθήκη του εγκλεισμού ως μέρος ενός συστήματος που λειτουργεί κατ' εξοχήν με φόβο και στέρηση ελευθεριών. Αυτό έγινε σώμα και λόγος και υπήρχε η διερεύνηση του πώς είναι ένα άτομο που υπάρχει μέσα σε αυτή την συνθήκη.
Υπήρξαν προκλήσεις και πώς τις αντιμετωπίσατε;
Α.Μ.Κ.: Η παράσταση, ως σχόλιο στο «1984» του Όργουελ, κινείται μέσα από τις θραυσματικές μνήμες του Γουίνστον και ανάμεσα στο τι είναι πραγματικότητα και τι όχι. Με αυτή την συνθήκη, οι χαρακτήρες μας έπρεπε να έχουν μια καθαρή και σαφή πορεία ως προς το τι είναι και πώς συναναστρέφονται τους άλλους χαρακτήρες. Επομένως, μέσα από δοκιμές και συζητήσεις με την ομάδα, θεωρώ ότι βρήκαμε όλοι μεταξύ μας το πώς συνυπάρχουμε σε αυτό το σύμπαν.
Πώς θα περιγράφατε την παράσταση σε μια λέξη ή φράση;
Α.Μ.Κ.: «Μπορείς να νιώσεις κάτι που να είναι μόνο δικό σου;».
Ποια η γνώμη σας για τη σύγχρονη δραματουργία;
Α.Μ.Κ.: Μέσα από κείμενα κάθε εποχής διαφαίνεται το κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι. Υπάρχει η ανάγκη για χαρακτήρες που ο θεατής μπορεί να ταυτιστεί, που ταλανίζεται από ίδια προβλήματα και σκέψεις. Φυσικά κάποια θέματα μας αφορούν διαχρονικά αλλά έχει ενδιαφέρον το πώς αυτά ακουμπάνε στο σήμερα με τις εκάστοτε συνθήκες που επικρατούν.
