Από κι ως πού Σουφραζέτες;

Πρέπει να γίνουμε όλοι φεμινιστές για να έρθει η ισότητα.

Από πού κι ως πού Σουφραζέτες;

Ξημέρωνε 20ός αιώνας όταν στο Ηνωμένο βασίλειο μια παρέα γυναικών ξεκινούσε ένα κίνημα με σκοπό το δικαίωμα ψήφου των γυναικών.

Η εφημερίδα Daily Mail κοροϊδευτικά τις αποκάλεσε suffrazettes από το suffrage = δικαίωμα ψήφου, όρος που τελικά έμεινε και σιγά σιγά έχασε τον υποτιμητικό χαρακτήρα.

Κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου και εξαιτίας της λειψανδρίας, οι γυναίκες κατέκτησαν αρκετά αντρικά πόστα με αποτέλεσμα να μπορούν να πιέσουν ακόμα περισσότερο για την πολυπόθητη ψήφο.

Παρ' όλ' αυτά έφτασε το 1918 για να αποκτήσουν τελικά οι γυναίκες δικαίωμα ψήφου κι αυτό μόνο οι παντρεμένες άνω των 30 που είχαν περιουσιακά στοιχεία στ' όνομά τους. Χρειάστηκε να περάσουν ακόμη 10 χρόνια για να εξισωθούν με τους άντρες και να ψηφίζουν από τα 21 τους.

Στην Ελλάδα, το 1920 το Σοσιαλεργατικό κόμμα, μετέπειτα ΚΚΕ, κατέβηκε στις εκλογές με το ανήκουστο, για την εποχή, σύνθημα: «Σφυρί δρεπάνι και ψήφο στο φουστάνι». Οι αντιδράσεις ήταν κωμικοτραγικές.

Η εφημερίδα «Νέα Ημέρα» έγραψε στις 20/3/1928: «Ορισμένα τινά Ελληνικά θήλεα ζητούν να δοθή ψήφος εις τας γυναίκας. Σχετικώς με το ίδιον τούτο θέμα διαπρεπέστατος επιστήμων είχεν άλλοτε αναπτύξει από του βήματος της Βουλής το επιστημονικώς πασίγνωστον γεγονός ότι παν θήλυ διατελεί εις ανισόρροπον και έξαλλον πνευματικήν κατάστασιν ωρισμένας ημέρας εκάστου μηνός… αι οποίαι δεν συμπίπτουν ως προς όλα τα θήλεα ώστε την ευτυχή εκείνην ημέραν να ορίζονται αι εκάστοτε εκλογαί. Η γυναικεία συνεπώς ψήφος είναι πράγμα επικίνδυνον, άρα αποκρουστέον».

Με τέτοια ατράνταχτα επιχειρήματα έφτασε το 1952 για να καταφέρουν οι γυναίκες να

ψηφίζουν και ταυτόχρονα να εκλέγονται στην Ελλάδα με πρώτη βουλεύτρια την Ελένη Σκούρα

του «Ελληνικού Συναγερμού».

Και πάλι καλά να πείτε γιατί στο #Μπουτάν οι γυναίκες ξεκίνησαν να ψηφίζουν από το 2008.

Όμως η Ημέρα της γυναίκας δεν γιορτάζεται μονάχα για το δικαίωμα ψήφου. Γιορτάζεται για να θυμίζει πως πρέπει να υπάρχουν ίσα δικαιώματα μεταξύ αντρών και γυναικών στην κοινωνία και στον εργασιακό χώρο.

Μέχρι το 2018 στη Σαουδική Αραβία οι γυναίκες δεν μπορούσαν να βγάλουν ταυτότητα, να ταξιδέψουν, να παντρευτούν ή να χωρίσουν, να εγχειριστούν, να ανοίξουν επιχείρηση ούτε καν να ανοίξουν τραπεζικό λογαριασμό χωρίς την συγκατάθεση του κηδεμόνα τους, πατέρα ή συζύγου. Μόλις πριν λίγα χρόνια απέκτησαν το δικαίωμα να οδηγούν, φορώντας μπούργκα φυσικά, καθότι δεν επιτρέπεται να κυκλοφορούν δημόσια χωρίς αυτήν. Καλυμμένες με μαντίλα πρέπει να είναι ακόμα και οι αλλοδαπές που επισκέπτονται τη χώρα.

Κι αν αυτό είναι άθλιο, τι να πούμε για την κλειτοριδεκτομή που εφαρμόζεται ακόμα και σήμερα σε πολλές χώρες της Αφρικής. Έναν βάναυσο ακρωτηριασμό που στις περισσότερες των περιπτώσεων αφήνει χρόνιες παθήσεις στα κοριτσάκια που έχουν την ατυχία να τον υποστούν και συχνά φτάνει έως τον θάνατο.

Αλλά μην πάμε μακριά, υπάρχουν ακόμα μέρη κοντά μας που δεν επιτρέπεται να πατήσει το πόδι της γυναίκα. Είναι θλιβερό ότι σχεδόν σε όλες τις θρησκείες οι γυναίκες δέχονται τα πυρά, τους εξαναγκασμούς και τις ταπεινώσεις με την εξωφρενική δικαιολογία του πειρασμού.

Φταίνε λοιπόν οι θρησκείες για τη θέση της γυναίκας στη σημερινή κοινωνία;

Ως ένα βαθμό φταίνε. Κυρίως επειδή κάθε αγράμματος φανατικός μπορεί να ξεχειλώσει το Κοράνι, την Τορά ή την Αγία Γραφή και να τα μεταφράσει όπως τον βολεύει. Όμως δεν φταίνε αποκλειστικά αυτές.

Γιατί, όταν η γιαγιά της γυναίκας μου ρώτησε τι παιδί περιμένουμε κι εγώ, γεμάτος χαρά, της απάντησα «κορίτσι», ήρθε η απάντησε που με ισοπέδωσε: «Δεν πειράζει, υγεία να 'χει.». Δεν την παρεξήγησα, είχε μάθει από μικρή στα βάσανα. Άλλωστε ο πατέρας της είχε 3 παιδιά κι ένα κορίτσι…

Γιατί όταν κάποιοι, ή ακόμα χειρότερα, κάποιες λένε για το θύμα βιασμού: «Τα 'θελε και τα 'παθε», «Ποιος ξέρει τι φορούσε και τον προκάλεσε», είναι γιατί έτσι έμαθαν, πιθανώς και να αθώωναν τον βιαστή αν εξακρίβωναν ότι το θύμα φορούσε κάτι προκλητικό. Άσχετο αν στα μάτια των βιαστών προκλητικό μπορεί να είναι ακόμα και το ράσο της καλόγριας.

Γιατί όταν μεγαλώνεις τα παιδιά σου και φουσκώνεις από περηφάνια επειδή ο γιος σου γκομενίζει από μικρός, ενώ ταυτόχρονα τρέμεις στην ιδέα να σου βγει πεταχτούλα η κόρη, θέτεις αυτόματα τις διακρίσεις.

Ακόμα και o διαχωρισμός σε κυρίες και δεσποινίδες, την στιγμή που δεν υπάρχει τίποτα αντίστοιχο για τους άντρες, είναι κάτι που δεν έχει απολύτως κανένα νόημα παρά μόνο να θέτουμε κουτσομπολίστικες ταμπέλες. Κάθε γυναίκα είναι κυρία, είτε παντρεμένη είτε ανύπαντρη.

Με την ελπίδα ότι κάποια μέρα θα υπάρξει αυτή η άτιμη ισότητα, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στις γυναίκες!

Γιώργος Ζώτος

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Πρώτη δημοσίευση

Η ευθυμογραφική σειρά του Γιώργου Ζώτου Από πού κι ως πού; δημοσιεύτηκε στο koukidaki.gr κάθε Κυριακή από τις 13 Ιουλίου 2025. Ξεκινήστε από την αρχή.

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα Θανάση Λάλα [Εndurance of the heart, metal and plexi glass]