.gif)
Η συνέχεια της αφιέρωσης στη μακρινή Αυστραλία από το θέατρο Αγγέλων Βήμα, έναν εξαιρετικό και ιδιαίτερο χώρο τέχνης στην καρδιά της πρωτεύουσας.
Το Έφυγες με το Πατρίς είναι μια ιστορία από το βιβλίο του Κώστα Κατσάπη Αυστραλία 10 ιστορίες.
Η ιστορία του πρώτου πλοίου Πατρίς του οίκου Χανδρή που ανέλαβε να μεταφέρει, το μακρινό 1959, τις τύχες χιλιάδων ψυχών από την Ελλάδα στην Αυστραλία σε μία αναζήτηση καλύτερης ζωής. Την ιστορία κάποιων ανθρώπων στο πλοίο επιθυμεί να μας γνωρίσει αυτή η ιστορία αλλά και κάποιους ανθρώπους που δούλευαν σε αυτό.
Ιστορίες και ιστορίες που αναζητούν να βγουν από τη λησμονιά και να πάρουν μια θέση στην Ιστορία, αυτή που τους αξίζει, για ανθρώπους που χάθηκαν αλλά δεν χάθηκαν οι ιστορίες τους αφού τις αναβίωσε ο Κώστας Κατσάπης.
Ο έρωτας, το μίσος, η μνήμη, η νοσταλγία, η κατάθλιψη και η ελπίδα εναλλάσσονται σε αυτές τις νοσταλγικές ιστορίες που παρουσιάζουν εξαιρετικά οι τρεις πολύ καλοί ηθοποιοί. Γιατί, όπως έγραψε και ο συγγραφέας, τι νόημα έχει η ιστορία χωρίς τον άνθρωπο;
Ο Γιάννης Ντάσιος, η Λίλη Τέγου και ο Γιάννης Τσιώμου ερμηνεύουν εξαιρετικά τις ιστορίες των μεταναστών που μπόρεσαν μα διασωθούν μέσα από χιλιάδες άλλες που χάθηκαν στη λήθη. Όλες τους χαρακτηριστικές και αντικατοπτρίζουν τον βαθύ πόνο των ανθρώπων που μετανάστεψαν με όνειρα μια καλύτερη ζωή. Άλλοι το πέτυχαν και άλλοι όχι.
Η σκηνοθεσία από την Μαργαρίτα Δαλαμάγκα-Καλογήρου είναι πολύ καλή.
Μια από τις ιστορίες με άγγιξε βαθύτερα χωρίς να υστέρησε καμιά τους.
Η ιστορία του υποτιθέμενου χαφιέ, το λανθασμένο μίσος που κλόνισε τους ανθρώπους, ακόμα και στην ξενιτιά, με τις τάξεις των αριστερών και δεξιών να μισιούνται κατευθυνόμενοι από λανθασμένη λογική, λανθασμένα κίνητρα, σαν πιόνια, και οι δύο παρατάξεις που χώρισαν ένα έθνος σε φατριές, που συνεχίζεται ακόμα και σήμερα.
Όλες τους αληθινές ιστορίες, με ονόματα μυθοπλαστικά, μας μεταφέρουν στο λιμάνι της εποχής και θυμίζουν σε κάποιους που το έζησαν τις δικές τους ιστορίες και σε κάποιους άλλους τα μηνύματα που άφησαν οι παλιότεροι.
Φεύγοντας, για δύο λεπτά, στο ασανσέρ συνάντησα μια ηλικιωμένη κυρία με τον γιο της που γύρισαν από την Αυστραλία τη δεκαετία του '80. Μέσα σε αυτόν τον ελάχιστο χρόνο, μου ανέφερε ο γιος ότι ο πατέρας του κοιμήθηκε τις πρώτες μέρες κάτω από τη γέφυρα. Η ηλικιωμένη γυναίκα κούνησε το κεφάλι της επιβεβαιώνοντας μία ακόμα ιστορία από αυτές που δεν παίχτηκαν πότε σε κάποιο θέατρο, από τις τόσο πολλές όλων αυτών που ξενιτεύτηκαν.
Πόσες άραγε έχουν χαθεί;
Πόσες δεν θα ειπωθούν ποτέ γιατί δεν τις έγραψε κάνεις;
Πόσες έχουν μείνει στη μνήμη των απογόνων όταν κάποια στιγμή μια γιαγιά ή ένας παππούς ένα βράδυ τους τις μετέφερε;
Πόσες στιγμές, άραγε, έζησε ο ελληνισμός μας στη διασπορά και κατάφερε και κράτησε την αγάπη του για την Ελλάδα που δεν ξεχάστηκε ποτέ όσα χρόνια κι αν πέρασαν στην μακρινή Αυστραλία, στην Αμερική, τη Γερμανία... σε όλα τα πέρατα της γης, όπου πήγε ο ελληνισμός και μετέφερε, καλύτερα από εδώ, τα σωστά ιδανικά;
Μόνο εμείς οι υπόλοιποι ξεχνούμε, χαλαροί, ότι κάποιοι πάλεψαν σκληρά μακριά αλλά αυτοί δεν ξέχασαν ποτέ.
Εξαιρετική παράσταση, συγκινητική, αληθινή, ανθρώπινη.
Ευχαριστώ την υπεύθυνη επικοινωνίας Μαρίκα Αρβανιτοπούλου, για άλλη μια φορά, για τις προσκλήσεις που μου διέθεσε ώστε να την παρακολουθήσω.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
