Είκοσι έξι και μία. Είναι ένα μεγαλειώδες έργο του Μαξίμ Γκόρκι, ένα δράμα που εξελίσσεται για 26 ψυχές σε έναν φούρνο όπου δουλεύουν ασταμάτητα, χωρίς κανένα μέλλον, καμία ελπίδα, κανένα φως... σε αυτό το αποπνικτικό υπόγειο όπου –θαμμένοι– ζουν μόνο για να δουλεύουν.
Το φως που αναζητούν το βρίσκουν σε ένα όμορφο κορίτσι, την Τάνια, που στα μάτια τους φαντάζει σαν άγγελος που θα τους δώσει την ελπίδα που αναζητούν μάταια.
Η όλη υπόθεση έχει να κάνει με την ανάγκη του ανθρώπου να μπορέσει να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του υπό οποιαδήποτε συνθήκη. Έτσι δημιουργούνται ψευδείς εικόνες για εκείνους που πιστεύουν στο θεϊκό, που τους έρχεται με την μορφή ενός αγγέλου. Μια κοπέλα που για εκείνους είναι το όραμα που ήθελαν να δουν.
Ο Ρώσος συγγραφέας, λάτρης του ρεαλισμού, κάποια στιγμή είπε ότι τον άνθρωπο τον πλάθει η αντίσταση στο περιβάλλον του.
Ακριβώς αυτό πρεσβεύει το Είκοσι έξι και μία. Απομονώνει τους 26 και απέναντι αυτή η μία που έρχεται για να δώσει αυτό που αποζητούν.
Κάτι σαν να προέρχεται από τον Θεό, για αυτούς φαντάζει, ή έτσι το βλέπουν εκείνοι.
Είναι όμως έτσι;
Μια ιδιαίτερη και δύσκολη παράσταση είναι αυτό το έργο που φιλοξενείται από το όμορφο θέατρο, το Αλκμήνη, της Ειρήνης Παπαδημάτου και του Μανώλη Ιωνά. Ως ηθοποιοί και οι ίδιοι, επιλέγουν ξεχωριστές παραστάσεις να φιλοξενούνται στον ιδιαίτερο χώρο που με πολύ μεράκι έχουν δημιουργήσει.
Το έργο Είκοσι έξι και μία είναι ένας συνδυασμός καλής σκηνοθεσίας από τον Μπάμπη Κλαλιώτη, θεατρικής διασκευής από την Ειρήνη Σταματίου και φυσικά το κείμενο του Γκόρκι.
Έτσι προκύπτει ένα πολύ καλό αποτέλεσμα με τους Ανδρέα Ανδρεόπουλο, Ειρήνη Σταμάτιου, Θεόφιλο Σιδηρόπουλο και την Μελίνα Σπετσιέρη να ερμηνεύουν στην σκηνή, με μια εξαιρετική χημεία, την ιστορία του διάσημου συγγραφέα.
Χωρίς να υστερεί κανένας από αυτό το καλό σχήμα ξεχωρίζω την ερμηνεία του Ανδρέα Ανδρεόπουλου στον ρόλο του Παύλου Πάβλοβιτς, που την βρήκα έξοχη.
Θέλω να ευχαριστήσω την Άντζυ Νομικού, υπεύθυνη επικοινωνίας, για την διάθεση των προσκλήσεων.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
