Πώς μετράμε... την ευτυχία;
Κατερίνα Τζημοπούλου: Με στιγμές, που κλείνονται σε μπουρμπουλήθρες και αιωρούνται για πάντα στην ψυχή και το μυαλό μας.
Τη δημιουργία;
Κ.Τ.: Με την αίσθηση πληρότητας που χαρίζει η προσπάθεια.
Την επιτυχία;
Πώς ένιωσες όταν ολοκλήρωσες το πρώτο σου έργο, ποιο είναι αυτό και σε ποια ηλικία συνέβη;
Κ.Τ.: Πρέπει να 'μουν τρίτη δημοτικού, όταν έγραψα στη γραφομηχανή του μπαμπά μου μια παραλλαγή της Κοκκινοσκουφίτσας. Όσο το προχωρούσα ήμουν πολύ χαρούμενη, κυρίως επειδή μου άρεσε ο θόρυβος των πλήκτρων. Στο τελευταίο «ντινγκ», καμάρωσα λίγο.
Αν η ζωή σου ήταν... μια σκηνή από ταινία, ποια θα ήταν αυτή;
Κ.Τ.: Το σκέφτομαι και χαμογελάω: η σκηνή που η Ντόρι ρωτάει τον Νέμο «Τι κάνουμε στα δύσκολα;» κι απαντάει «Κολυμπάμε, κολυμπάμε!».
...μια μουσική σύνθεση, τι θα ακούγαμε;
Κ.Τ.: Θα ακούγατε το Lateralus των Tool.
...μια στιγμή στο χρόνο, πότε θα ζούσες;
Κ.Τ.: Τη στιγμή που ο γιος μου γέλασε δυνατά για πρώτη φορά στη ζωή του!
Ποιο χρώμα έχει... η χαρά;
Κ.Τ.: Το αλμυρό γαλάζιο της θάλασσας στην πρώτη βουτιά του καλοκαιριού.
Η λαχτάρα;
Κ.Τ.: Το διαυγές κόκκινο που έχουν τα γλειφιτζούρια κοκοράκι στα πανηγύρια.
Η φλόγα;
Κ.Τ.: Το εκτυφλωτικό φως του πρωινού ξυπνήματος στην παραλία, δίπλα στις στάχτες της.
Πιστεύεις...
Κ.Τ.: …στις αγκαλιές.
Πονάς...
Κ.Τ.: …επειδή αγαπάω.
Προχωράς...
Κ.Τ.: …γιατί η ζωή έχει σπειροειδή κίνηση.
Χορεύεις;
Κ.Τ.: Πολύ, μου φτιάχνει τη διάθεση.
Ξαναγεννιέσαι...
Κ.Τ.: …όποτε σκέφτομαι τον θάνατο.
Χάνεσαι...
Κ.Τ.: …πιο συχνά απ' όσο θα 'θελα, δεν έχω καλό προσανατολισμό!
Τραγουδάς;
Κ.Τ.: Πάντα δυνατά.
Διαβάζεις...
Κ.Τ.: …γιατί λατρεύω τις σκέψεις και τις λέξεις.
Γράφεις...
Κ.Τ.: …γιατί μ' αρέσει να μοιράζομαι σκέψεις και λέξεις.
Παίζεις...
Κ.Τ.: …με τις λέξεις και τις σκέψεις.
Στόχοι και επιδιώξεις:
Κ.Τ.: Να νιώθω ευγνώμων στις χαρές, να 'μαι ανθεκτική στις δυσκολίες και κυρίως να δείχνω στους κοντινούς μου ανθρώπους πόσο τους αγαπώ.
Όνειρα:
Κ.Τ.: Όταν βλέπω όνειρα που δε μ' αρέσουν, προσπαθώ να τ' αλλάξω ενώ κοιμάμαι, κι αν δεν τα καταφέρω, ξυπνάω. Ξύπνια δεν κάνω όνειρα, βάζω στοιχήματα με τον εαυτό μου. Το τελευταίο που βάλαμε είναι ότι θα ολοκληρώσω μια ακόμα συλλογή διηγημάτων – γράφω για να το κερδίσω.
Η Κατερίνα Τζημοπούλου, αποδεχόμενη την πρόκληση της στήλης Blood New, μίλησε για το βιβλίο της, τη δημιουργία, τα όνειρα, τα σχέδιά της κ.ο.κ.
Η Κατερίνα Τζημοπούλου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1979. Είναι δασκάλα και ζει στο Κρυονέρι Καβάλας. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής, παιδικής ποίησης και επιμέλειας - διόρθωσης κειμένων. Το πρώτο της βιβλίο με τίτλο Ιστορίες είκοσι ενός γραμμαρίων κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άνω τελεία. Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε:
Η συλλογή αυτή περιέχει σύντομα διηγήματα, τόσο διαφορετικά μεταξύ τους όσο κι οι αναγνώστες τους. Κοινό σημείο όλων η επίγνωση του τέλους.Τι χρώμα έχει το πένθος και πώς ακούγεται το γέλιο των ψυχών; Οι αναμνήσεις είναι πληγές ή παρηγοριά; Θα αντέχαμε περισσότερο μια αδιάφορη ζωή ή την αθανασία; Γιατί φοβόμαστε τον θάνατο, όταν ουσιαστικά αβάσταχτη είναι η σκέψη ότι λιγοστεύει ο χρόνος με τους αγαπημένους μας; Πόσο φως έχει ο φόβος και πόσο βάρος η απώλεια;Οι αναγνώστες καλούνται να συναντηθούν με γνώριμες σκιές, με την ευχή να δουν και τη λάμψη που τις δημιουργεί. Μόνο ζυγαριά δε θα χρειαστούν· είναι όλες ιστορίες είκοσι ενός γραμμαρίων.
