Μικροί μου φίλοι,
Μια ακόμη όμορφα γραμμένη ιστορία για τον βασιλιά της καρδιάς μας, που δεν είναι άλλος από τον Ιησού Χριστό μας, θα μας διηγηθεί αυτή τη φορά ένας γαϊδαράκος, πολύ πολύ γέρος μα πολύ αγαπητός. Είστε έτοιμοι να την ακούσετε;
Είστε έτοιμοι να μάθετε την εκδοχή του γαϊδαράκου για τον βασιλιά της καρδιάς μας; Ελπίζω να απαντήσατε θετικά, γιατί πραγματικά όλα όσα, παρακάτω, θα σας διηγηθώ, θα σας συγκινήσουν και θα σας μυήσουν στις άγιες αυτές ημέρες!
Ο γαϊδαράκος, λοιπόν, βρίσκεται στο παχνί του και ετοιμάζεται, όπως κάθε χρόνο τέτοια μέρα, να πει την ιστορία στον αγαπημένο του εγγονό, όπου μαζί με εκείνον και εμείς θα μάθουμε από πρώτο χέρι τα γεγονότα των ημερών που συνέβησαν πριν από το Πάσχα.
Ο προ, προ, προ, προπαππούς του γαϊδαράκου, που διηγείται την ιστορία, ήταν εκείνος που πολλά χρόνια πριν, δέχτηκε με χαρά, με ταπεινοφροσύνη, με σεβασμό και με κατάνυξη, να καθίσει επάνω στην πλάτη του, ο βασιλέας όλων, ο βασιλέας του κόσμου μας, ο Χριστός.
Εκείνος, λοιπόν, ο γαϊδαράκος, όταν αντίκρισε τον Χριστό κατάλαβε αμέσως την μοναδικότητά του, την παντοδυναμία του, την αγιότητά του, τη φιλευσπλαχνία του και αποφάσισε να τον ακολουθήσει όπου κι αν πήγαινε.
Έγινε με λίγα λόγια συνοδοιπόρος του και, ακολουθώντας τον, είδε από κοντά όλα όσα αυτές τις ημέρες διαδραματίστηκαν. Ο Χριστός, όπου και αν περνούσε, όλοι τον δέχονταν σαν βασιλέα, μα υπήρχαν και κάποιοι που τον κοίταζαν άγρια, καχύποπτα και είχαν άλλα σχέδια στο μυαλό τους. Οι δώδεκα μαθητές του ήταν αναστατωμένοι, ήταν στεναχωρημένοι, μα εκείνος προφητικά τους είπε να μη λυπούνται γιατί σε λίγες μέρες θα ανασταίνοταν!
Αυτές τις ημέρες, υπήρχαν πράγματα που όσοι τα έζησαν μπορεί να μην τα αντιλαμβάνονταν με τα λόγια όμως όλα αυτά μιλούσαν στην καρδιά τους.
Ο μικρός γαϊδαράκος ακολουθούσε τον Ιησού και τους μαθητές του, έβλεπε από κοντά όλα όσα λάμβαναν χώρα και για πολλά από αυτά, απορούσε. Είδε τον Ιησού να πλένει τα πόδια των μαθητών του, τον άκουσε να τους μιλάει για κάποιον ο οποίος θα τον προδώσει, έκοψε το ψωμί σε κομματάκια και τους είπε ότι αυτό είναι το σώμα του, τους έδωσε να πιουν από το κρασί και τους είπε ότι αυτό είναι το αίμα του και βγήκε στη σιγαλιά της νύχτας να προσευχηθεί στον πατέρα του.
Όλη η πλάση λυπόταν. Όλα τα πλάσματα της γης και του ουρανού έκλαιγαν, μα όλα ήταν δρομολογημένα και έπρεπε να γίνουν. Ο μικρός γαϊδαράκος τότε άκουσε φωνές, είδε ανθρώπους με όπλα να πλησιάζουν και, απρόσμενα, ο μαθητής Ιούδας δίνοντας ένα φιλί στο μάγουλο του Ιησού τον πρόδωσε, όπως όλοι γνωρίζουμε.
Οι κακοί άνθρωποι συνέλαβαν τον Ιησού, τον μετέφεραν στην αυλή του Πόντιου Πιλάτου και εκείνος έδωσε την εντολή στους ανθρώπους να αποφασίσουν για την τύχη του κατάδικου.
Η συνέχεια είναι λυπητερή. Οι ίδιοι άνθρωποι, που λίγες μέρες πριν επευφημούσαν τον Ιησού, τώρα τον ξεφτίλιζαν, τον έφτυναν, του φώναζαν, τον χτυπούσαν, μα εκείνος όλα τα υπέμενε.
Του έβαλαν στο κεφάλι ένα αγκάθινο στεφάνι, του φόρτωσαν στην πλάτη έναν ξύλινο σταυρό και τον οδήγησαν στο Γολγοθά όπου και τον σταύρωσαν. Λίγη ώρα αργότερα, τη στιγμή που παρέδιδε το πνεύμα του, ο ουρανός μαύρισε και ένας δυνατός σεισμός κατάφερε να ανοίξει τη γη στα δύο! Τότε πολλοί ήταν αυτοί που κατάλαβαν ποιος ήταν ο Ιησούς και ίσως να μετάνιωσαν για όλα όσα είχαν γίνει, μα πλέον οι πράξεις τους δεν μπορούσαν να αλλάξουν…
Η μητέρα του και άλλες γυναίκες πήραν το σώμα του και το τοποθέτησαν σε ένα μνημείο, μια προσφορά του Ιωσήφ από την Αριμαθαία και επειδή ο Πόντιος Πιλάτος γνώριζε ότι υπήρχε περίπτωση κάποιος να κλέψει το σώμα του, σφράγισε τον τάφο και έβαλε να το φυλάνε στρατιώτες.
Όμως, μικροί μου φίλοι, ο Ιησούς την τρίτη μέρα κατά τας γραφάς, αναστήθηκε και βρέθηκε στον ουρανό και με την πράξη του αυτή καταπάτησε τον θάνατο και συγχώρησε τον άνθρωπο για τις πράξεις του, παίρνοντας πάνω του όλες τις αμαρτίες και το καλύτερο όλων, μας δίδαξε την αγάπη!
Αγαπητά μου παιδιά, το βιβλίο που μόλις μοιράστηκα μαζί σας, είναι γραμμένο με έναν συγκινητικό τρόπο, με έναν προσιτό ακόμα και για εσάς που διανύετε τα πρώτα σας βήματα.
Είναι μια όμορφη διήγηση της ιστορίας από έναν γαϊδαράκο και εύχομαι να διαβαστεί από όσο περισσότερα παιδάκια γίνεται, γιατί έτσι όλοι θα μάθετε την ιστορία του Πάσχα, θα μάθετε για τα πάθη και την σταύρωση του Χριστού μας αλλά πάνω από όλα θα διδαχτείτε την ανάσταση και την αγάπη.
Στο τέλος του βιβλίου, μας περιμένει ένα πασχαλινό ποιηματάκι, κάποια πασχαλινά έθιμα και μικρές δραστηριότητες για όλους!
Εύχομαι σε όλους να βρείτε χρόνο να διαβάσετε αυτές τις άγιες μέρες πολλές πασχαλινές ιστορίες όπως αυτή που μόλις σας παρουσίασα, να μάθετε τι γιορτάζουμε κάθε μέρα της Μεγάλης Εβδομάδας και να καταφέρετε να γεμίσετε την καρδιά σας με αγάπη!
Μικροί μου φίλοι, σας εύχομαι Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση!
Εικονογράφηση: Πέγκυ Φούρκα
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πορφύρα.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Ο μικρός γάιδαρος που έφερε στην ράχη του τον ίδιο τον Χριστό, μετά από χρόνια, αφηγείται στο εγγονάκι του, και μαζί με αυτό σε όλα τα μικρά παιδιά, την θαυμαστή ιστορία του Θεανθρώπου που με την παρουσία του στη γη σφράγισε την ζωή μας για πάντα.
Λίγα λόγια από τη συγγραφέα του βιβλίου:
Μητέρα και παραμυθού. Γεννήθηκα και ζω στην Αθήνα. Τα βιβλία μου βρίσκονται στα ελληνικά και στα δημοτικά σχολεία της Κύπρου. Απόσπασμα από «Το πρώτο Πάσχα» είναι στη διδακτέα ύλη της Γ' δημοτικού. Δημοσιογράφησα στο παιδικό περιοδικό «ΔΥΟ» και εργάστηκα στη δημόσια τηλεόραση ΕΡΤ1 τη δεκαετία του '90. Ως παραμυθού πάντα ήθελα να πιστεύω πως υπάρχει ένα μέρος όπου ζουν οι ήρωες των παραμυθιών, καθώς κι εκείνος που αρχίζει τα παραμύθια, παλιά και καινούρια. Έτσι, γεννήθηκε η Μιαφορουκαιρούπολη και ο αρχηγός της ο Μιαφοράς. Όσο και αν έχουν ψάξει, κανείς μέχρι τώρα δεν έχει καταφέρει να την βρει. Παρ' όλα αυτά η Μιαφορακαιρούπολη υπάρχει και βρίσκεται κάπου εκεί έξω. Έχει πολλούς και διαφορετικούς κατοίκους, που όμως ζουν αρμονικά μεταξύ τους! Έχει δήμους και κοινότητες, ραδιόφωνο και δημόσια τηλεόραση, μαγείρισσα και μετεωρολόγο, εκεί ζουν οι φύλακες της χαράς και οι παρατηρητές της γης! Εκεί κρατούν φυλακισμένο τον Χρονοφάγο που κλέβει τον χρόνο των ανθρώπων. Εκεί πήγε και ο Παραμυθάς Φώτιος Φωτεινός για να λύσει το μυστήριο της εξαφάνισης του Μιαφορά, αφού χωρίς αυτόν κανένα παραμύθι δεν θα μπορεί να ξεκινήσει!
