Το σκοτάδι δεν με θέλησε

Ευαγγελίας Αλιβιζάτου

Τα σημάδια της ντροπής

μου θυμίζουν την καύτρα του τσιγάρου σου.

Το χρώμα του ιωδίου αχνοφαίνεται.

Μα ο πόνος στα ενδότερα της ψυχής μου τεράστιος.

Διαμαρτύρονται οι φλέβες δίπλα τους

καθώς χτυπούν στο δέρμα μου με θυμό…

Ξόδεψα όλη μου τη ζωή στην υπομονή.

Στεκόμουν μετέωρη δίχως όνειρα.

Το ένα σημάδι έγινε πολλά.

Έχουν συμμαχήσει να μου θυμίζουν τη βία.

Δεν ενθυμούμαι πόσες φορές με γιάτρεψαν

τα δάκρυα με την αλμύρα τους

και τράφηκαν οι πληγές μου.

Κατέβηκα στον Άδη από αδυναμία…

Δεν με δέχτηκαν.

Με άφησαν να γεννηθώ ξανά.

Να γερνώ με συγχώρεση.

Και τα βαρίδια της σιωπής να βουλιάξουν

στη σκοτεινή κρυψώνα μου.

Τα είχα λησμονήσει…

Ένα μανίκι μακρύ δεχόταν πάντα τη δική του τιμωρία.

Ήρθε η στιγμή της αποκάλυψης.

Μαθαίνω να ζω με τις πληγές μου.

Στο τέλος δικαιώθηκα.

🌺

Copyright © Ευαγγελία Αλιβιζάτου All rights reserved

Πρώτη δημοσίευση

Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε πίνακα της Καλλιόπης Λέρτα [Πριν τη γυναίκα]