Χρήστου Ντικμπασάνη
Κοιτάζω το θολό φεγγάρι
μέσα στις νύχτες του πληγωμένου φθινοπώρου
Βγάζω το κεφάλι μου απ' το παράθυρο των ονείρων
Αντικρίζω τη φωτιά που καίει το σώμα μου
ν' απλώνεται σε ολόκληρη την πόλη,
σε ολάκερη την υδρόγειο
Όλα το ένα μετά το άλλο
πόθοι, έρωτες, αγάπες, ενοχές,
αρώματα, φώτα, μέταλλα, ορυκτά
Ρυτιδώνουν οι ψυχές
Τα μικρά χάρτινα καραβάκια
της ηδονής σου βουλιάζουν
στου πάρκου τη λίμνη με τους ιούς και τα βακτήρια
Μη θλίβεσαι!
Σε λίγο θα έρθω κοντά σου,
κολυμπώντας γρήγορα
με τα δυο κομμένα μου χέρια
Μη σταματάς να με ποθείς
Σύντομα η ψυχή, το μυαλό, το κορμί μου
θα είναι για πάντα δικά σου
🌹
Copyright © Χρήστος Ντικμπασάνης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο από την Barbara Kroll
