2
Το στράγγισμα του ίσκιου μου
από αμφισημίες ανήλεης μνήμης
με βυθίζει σε ακινησία καυτού σαρκασμού
απ' όπου ξεπηδάει
μέσα από στόμα αχιβάδας
με συνοδεία βρυχηθμών συρταριού
ένα ελαφίσιο μάτι εκπέμποντας
αλήθεια ανατέλλοντος ήλιου
Όλες οι γυναίκες που συνάντησα ερωτικά είναι παρούσες διαρκώς και για πάντα. Γράφω για να δημιουργήσω το κενό καθώς η ένταση θα ελαττώνεται, ο ρομαντικός ρόγχος του τέλους θα μετασχηματίζεται σε ρεαλιστικό συνοπτικό πεζογράφημα του Ζολά διανθισμένο με την ηδονιστική λεπτολογία του Προυστ, την αυθάδεια και κυνικότητα του Μπουκόφσκι ώστε να μπορέσω να υπάρξω εντός του ξανά μόνος με τον απαραίτητο χώρο να συμπεριληφθεί η νέα ζωή μου ολόκληρη, ενιαία, σφριγηλή δίχως απομεινάρια από τραύματα και απωθημένα. Η εφηβική επιθυμία να βυθιστώ στις ερωτικές σάρκες της ηδονιστικής θάλασσας ώστε να ταξιδέψω με τις αισθήσεις στα πέρατα του ασυνείδητου συντελέστηκε με τον μέχρι τώρα ερωτικό μου βίο για να συλλάβω πλήρως το είναι μου, τις διαστάσεις του, την ποιότητά του, τις ικανότητές του. Τίποτα άλλο δεν είναι ικανό να ξεδιπλώσει την εν δυνάμει προσωπικότητα ενός ανθρώπου παρά μόνο ο έρωτας γιατί εξυψώνει τον εγωισμό για να τον συντρίψει, βυθίζει τους εραστές στην απόλαυση ώστε να τους διδάξει την στέρηση, την εγκράτεια και την επιμονή στην αναζήτηση του κατάλληλου και ταιριαστού, κατασκευάζει την πλάνη με τον πιο ευφάνταστο ηδονιστικό τρόπο για να ανοίξει την πόρτα της πραγματικής σκληρότητας του κόσμου και να μας σπρώξει κυριολεκτικά στην αγκαλιά του, να παλέψουμε, να θυσιαστούμε, να αναγεννηθούμε, όχι για μας αλλά για τον άλλο, αυτόν τον απέναντι που συναντάμε στην άλλη πλευρά από την δική μας, είτε γνωστός είτε άγνωστος και μας προκαλεί να ταυτιστούμε μαζί του για να γίνουμε ένα με πολλούς αλλιώτικους τρόπους, πολλά διαφορετικά πρόσωπα, ιδιότυπους και ανόμοιους ψυχισμούς, με άπειρα σώματα όσα η φαντασία πλάθει χάρη στην εγκεφαλική πλαστικότητα με σκοπό να συλλάβουμε την συν- και διανθρώπινη σύστασή μας. Γιατί πριν ακόμη μας γεννήσουν δεν είμαστε ένα άτομο ο καθένας, δεν είμαστε μετά τη γέννα ένα εγώ, μήτε κατά τη διάρκεια της ζωής ένας ιδιώτης, ένας πολίτης, ένας στρατιώτης, ένας επαγγελματίας. Ποτέ δεν είμαστε ένα, είμαστε όλοι οι άνθρωποι σ' ένα, κάθε φορά χωρίς αυτό να αναιρεί την αυθυπαρξία μας, αντίθετα η ατομική μας ελευθερία εκπληρώνεται μόνο όταν την συλλογικότητα της ολότητάς μας σε μας τους ίδιους συλλαμβάνουμε και συνεχώς με τις πράξεις εκπληρώνουμε και το ιδανικότερο πεδίο· γι' αυτό είναι η ακαταμάχητη έλξη ανάμεσα στους ανθρώπους δια της αισθητικής των σωμάτων. Το σώμα μου είναι κυριολεκτικά μια βιβλιοθήκη περιπτύξεων, αγγιγμάτων, συνουσιών, εκστατικών ωσμώσεων, οριακών ακροβασιών, αισθαντικών σιωπών, τρικυμιωδών περιστατικών, αυθόρμητων εξομολογήσεων, θανατερών προστριβών, υπόγειων περικυκλώσεων, πρόδηλων υπονομεύσεων, δοκιμαστικών προδοσιών, λογικών παροξυσμών, παράλογων καθημερινοτήτων και, κυρίως, μια διαρκή τάση για υπέρβαση των ορίων. Για να με αναγεννήσω ξανά ακολουθώ τον δρόμο της γραφής ώστε οι αντιφάσεις να γίνουν αντιθέσεις στο χαρτί και μέσα στο σώμα μου συνθέσεις για να γίνω αυτός ο άγνωστος που ως συν- και διάνθρωπος, δηλαδή ολάνθρωπος, θα τολμήσω να γίνω οικάνθρωπος και έτσι συμπάνθρωπος.
Σιμόν: Καλησπέρα θησαυρέ μου. Μοουουτς Τι έκανες σήμερα όλη μέρα; Είναι βαρετά στην γαλλική εξοχή;
Γιάννης: Άκουγα μουσική και έγραφα ποιήματα. Μίλησα στο τηλέφωνο με έναν Έλληνα ποιητή, τον Γιώργο, που του έδωσε η Βάνια ποιήματά μου να διαβάσει και θα συναντηθούμε όταν γυρίσω στην Ελλάδα. Ως τότε θα γράφω ένα ποίημα που το ονόμασα ανένδοτη ζωή
Σιμόν: Και τι σημαίνει αυτό, παρακαλώ; Περίπλοκος τίτλος μου ακούγεται.
Γιάννης: Αυτό ψάχνω να βρω κι εγώ. Εδώ μου ήρθε η έμπνευση του τίτλου. Ουσιαστικά έχω μαζέψει όσα ποιήματά μου δεν μου αρέσουν και προσπαθώ να τα κάνω ένα ενιαίο ποίημα. Κάτι σαν να ξεκινώ από τα κομμάτια-υπολείμματα να συνθέσω ένα σύνολο. Ξεκινώ από τα φαινομενικά ασύνδετα μέρη να ανακαλύψω την υπόγεια σύνδεσή τους. Όλα ανήκουν σε μία ενιαία ενότητα, αν και συχνά νομίζουμε πως είναι διαφορετικά κι ασύνδετα.
Σιμόν: Ναι, αλλά γιατί ανένδοτη ζωή και όχι ανένδοτος άνθρωπος;
Γιάννης: Γιατί μόνο η ζωή πορεύεται τον δρόμο της, χαράζοντάς τον η ίδια και κανένας άλλος
Σιμόν: Δηλαδή μου λες πως δεν υπάρχει θεός;
Γιάννης: Ακριβώς, σου λέω πως η ζωή ανήκει στον εαυτό της, είναι αυθύπαρκτη, αυτεξούσια, αυτοκυρίαρχη, είναι καθ' εικόνα και καθ' ομοίωση του εαυτού της και τα περιλαμβάνει όλα χάρη στην απόλυτη αυτοσυνείδησή της, σε κατάσταση πλήρους αρμονίας και ελευθερίας.
Σιμόν: Και ο θάνατος; Δεν την επηρεάζει;
Γιάννης: Ο θάνατος είναι μοναχά μία στιγμή της ζωής.
Σιμόν: Και μετά τον θάνατο, τι υπάρχει;
Γιάννης: Ζωή με έναν τρόπο και μορφή που μέχρι σήμερα δεν ξέρουμε.
Σιμόν: Άρα συμφωνείς με τις θρησκείες. Τότε γιατί είσαι άθεος και κομμουνιστής; Αυτό το τελευταίο μου κάθεται στον λαιμό αλλά ας όψεται το ερωτικό πάθος μου για σένα.
Γιάννης: Πρώτον και κύριον, είμαι άθεος αλλά κι άθρησκος, οπότε μπορώ να αποδέχομαι οποιαδήποτε θρησκεία μου κάθεται ανάλογα τη διάθεσή μου. Όλες είναι το ίδιο, διαθέτουν μια υλική διάσταση και μια λογοτεχνική, τα ιερά κείμενα είναι μυθιστορήματα και φιλοσοφία της ηθικής. Η κοινοκτημοσύνη που εκφράζει ο κομμουνισμός είναι πλήρως εναρμονισμένη με την αρχή της ανένδοτης ζωής, η ζωή δεν ανήκει σε κανένα πάρα μόνο στον εαυτό της, οι άνθρωποι ανήκουν σε αυτήν, άρα δεν κατέχουν τίποτα, με χυδαίους καπιταλιστικούς όρους η ζωή μας πουλά κι αγοράζει, ιδιοκτήτης της ύπαρξής μας είναι η ζωή, οπότε και οι όροι και συνθήκες που ευνοούν τη ζωή ανήκουν σε αυτήν και όχι σε εμάς.
Σιμόν: Και πώς θα αναπτύσσεται ο καθένας αν δεν ξέρει τι καρπούς φέρει ο κόπος που καταθέτει για να ζήσει;
Γιάννης: Άλλο αυτό και άλλο οι φαταούλες, Σιμόν. Επιπλέον, η ζωή δεν θέλει κανένας να πεινά, κανένας να διψά, κανένας να σκοτώνεται και να σκοτώνει, κι επειδή θέλει να ζει διαρκώς, τιμωρεί αυτούς που την καταστρέφουν.
Σιμόν: Δηλαδή τιμώρησε τους δεινόσαυρους η ζωή και όχι οι κομήτες που άλλαξαν το γήινο περιβάλλον ώστε να μην μπορούν να επιβιώσουν;
Γιάννης: Αν οι δεινόσαυροι μπορούσαν να μειώσουν το μέγεθός τους και να προσαρμοστούν στις συνθήκες του νέου περιβάλλοντος ίσως να είχαν σωθεί. Μπορεί να συνέβη αυτό αν λάβουμε υπόψιν ότι σήμερα επιβιώνουν είδη που προέρχονται από αυτούς όπως οι σαύρες. Η ζωή δίνει τα όπλα για τη ζωή και όχι για τον πρόωρο θάνατο, αντίθετα μας εφοδιάζει με τρόπους επιμήκυνσης της διάρκειας ζωής.
Σιμόν: Και τα σαρκοβόρα ζώα γιατί τα έπλασε η ζωή εξυπνάκια; Εμείς γιατί τρώμε κρέας; Λες, λες, λες, αλλά το φιλετάκι χθες το καταβρόχθισες σε δύο λεπτά έστω κι αν είχε αιματάκι που δεν το τρως, τι κι αν εγώ σου έλεγα να μασάς αργά για να απολαμβάνεις την ζουμερή γεύση του... Ενώ προχθές τα κόπρανα των καβουριών μαζί με τη σάρκα τους τα κατάπινες κι έκανες γαργάρες με το κρασί από την γευστική ηδονή. Άσε που τα καβουροτσόφλια τα κράτησες και έκανες ένα ριζότο χάρμα γλωσσών. Ρε άσε τις αμπελοφιλοσοφίες.
Γιάννης: Καταρχάς, τα σαρκοβόρα θα μπορούσαν να ζήσουν μόνο με τα πεθαμένα σαρκία, όσο για τον άνθρωπο θα μπορούσε να ήταν χορτοφάγος αν είχε μια ειρηνική στάση ζωής αντί για φιλοπόλεμη.
Σιμόν: Τι μας λες ρε Γιάννη; Το λιοντάρι θέλει να φάει τη φρέσκια ζουμερή με αίμα σάρκα, γιατί το αίμα δίνει ζωτικότητα, άσε που έχουν υποστηρίξει οι επιστήμονες πως το καλό ποιοτικό κρέας αυξάνει τον εγκέφαλο και αναπτύσσει τα εγκεφαλικά κύτταρα. Στη Γαλλία κάτι ξέρουμε που έχουμε προϊόντα μόνο μοσχαρίσιου αίματος. Μια κούπα φρέσκο μοσχαρίσιο υγιεινό αίμα σε ανεβάζει σ' άλλη ζωική διάσταση.
Γιάννης: Ναι, μόνο που αυτός είναι ο εύκολος δρόμος σωματικής ενδυνάμωσης καταστρέφοντας τον άλλο, στην προκειμένη περίπτωση σκοτώνοντας τα μοσχαράκια, άρα μου λες ότι ο τρόπος της ζωής είναι ότι το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό, έλα ντε όμως που κάνεις λάθος γιατί στη γη επικρατούν όλο και πιο μικρόσωμοι ζωικοί οργανισμοί, και έτσι όπως το πάει ο άνθρωπος με την καταστροφή του περιβάλλοντος θα εξαφανιστεί και αυτός και θα μείνουν μόνο τα έντομα. Άρα η αρχή του ισχυρότερου δεν είναι στη ζωή παρά η αρχή του ανθεκτικότερου και όχι αυτού που σπέρνει την καταστροφή και τον θάνατο για να επιβάλλεται και να ελέγχει. Και εν τέλει, γιατί νομίζεις η ζωή δημιούργησε τον άνθρωπο;
Σιμόν: Δηλαδή δεν τον δημιούργησε ο Θεός;
Γιάννης: Ναι και τη γυναίκα από το πλευρό του Αδάμ, άρα προσκύνα Σιμόν, είσαι η δούλα μου.
Σιμόν: Κόψε τις μα... μα... μαμακίες Γιαννάκη γιατί θα φας κανένα σκαμπίλι και θα πας κατευθείαν στους αγρούς να βοσκείς καλαμπόκι φρέσκο, μιας και το έχουμε άφθονο εδώ γύρω.
Γιάννης: Και εσύ καταλαβαίνεις πως δεν γίνεται να μιλάμε για τα παραμυθάκια του φαλλοκρατικού χριστιανισμού. Σου λέω πως η ζωή γέννησε τον άνθρωπο για να την αναπτύσσει αενάως και γι' αυτό τον προίκισε με την νοητική ικανότητα. Αντί όμως ο άνθρωπος να την προωθήσει θέλει να της επιβληθεί, να την ελέγξει το οποίο συνάδει με αυτοκαταστροφή. Ο άνθρωπος επιβάλλοντας την αρχή του θανάτου στη γη ουσιαστικά στρέφεται ενάντια στη ζωή και τη φύση, κι επειδή αυτές τελούν σε καθεστώς πλήρους αυθυπαρξίας και σε πλήρη εναρμόνιση με το είναι, ουσιαστικά, ο άνθρωπος μέσα από το παιχνίδι κυριαρχίας στρέφεται ενάντια στον εαυτό του ακριβώς γιατί εξαρτάται από τη ζωή και τη φύση. Πάει να γίνει θεός όπως τον θεό του χριστιανισμού και παραβιάζει τους αντικειμενικούς νόμους της ύπαρξης που μήτε οι θεοί του Ολύμπου σκέφτηκαν ποτέ να κάνουν! Ο άνθρωπος είναι πεπερασμένο ον και η ζωή μια αιώνια διαδικασία από την οποία προέκυψε ο άνθρωπος και μόνο μέσω της οποίας μπορεί να αποκτήσει την αιωνιότητα. Αντί λοιπόν ο άνθρωπος να εξελίξει και βελτιώσει τους όρους της ζωής του μέσα στη ζωή για τη ζωή καθοδηγείται από ελίτ με μόνο στόχο την κυριαρχία και εκμετάλλευση ανθρώπου σε άνθρωπο. Ο άνθρωπος εκμεταλλεύεται τα αλλά ζώα και τη φύση σε σημείο που πληθαίνει με ρυθμούς ραγδαίας μιζέριας και ανισότητας και κατά συνέπεια αυτοκαταστροφής.
Σιμόν: Δεν μου το κάνεις λιανά γιατί δεν σε παρακολουθώ πλήρως;
Γιάννης: Σιμόν, για να με καταλάβεις θα πρέπει να δεχθείς ότι μας έφτιαξε η ζωή μέσα στη γήινη φύση ή, τέλος πάντων, μέσα στο σύμπαν, μιας και κάποιοι επιστήμονες υποστηρίζουν πως η ζωή ήρθε στη γη μέσω κομητών και πως ο άνθρωπος έφτιαξε τη θρησκεία για να βάλει μια τάξη και ιεραρχία στις κοινωνίες του. Ο ιουδαϊσμός, χριστιανισμός και ισλαμισμός ήταν οι αποτελεσματικότερες ως προς την κυριαρχία από ανθρώπου σε άνθρωπο θρησκείες. Έτσι κατάφεραν ναι μεν να οργανώσουν τις μαζικές ανθρώπινες κοινωνίες, χρησιμοποιώντας την έννοια του θεού ως το απόλυτο και τέλειο ον που έπλασε τον κόσμο, αλλά αυτό έγινε στη βάση του απόλυτου κυρίαρχου και με τέτοια δόση ασυδοσίας των εκλεκτών του θεού που ουσιαστικά θα πρέπει να καταργήσουμε τις θρησκείες ή να ιδρύσουμε νέες ώστε να γλιτώσουμε την αυτοκαταστροφή.
Σιμόν: Και γιατί κολλάς με τη θρησκεία;
Γιάννης: Γιατί πολύ απλά στην εποχή μας, μετά την πτώση του κομμουνισμού, οι ελίτ ισχυροποιούν τους παπάδες για να θάψουν μια και καλή την κομμουνιστική ιδεολογία και έτσι μας καταστρέφουν.
Σιμόν: Συγγνώμη αλλά τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού κατέρρευσαν από μέσα. Δεν πήγαινε άλλο.
Γιάννης: Μια εκδοχή του κομμουνισμού τελείωσε, όχι ο ίδιος ο κομμουνισμός.
Σιμόν: Οι άνθρωποι στην σοβιετία δεν δούλευαν, ήταν τεμπέληδες όπως και εδώ οι Αφρικανοί μετανάστες που εκμεταλλεύονται το κοινωνικό μας κράτος για να κάνουν μόνο παιδιά και να κάθονται.
Γιάννης: Όπα Σιμόν, τι μου λες τώρα; Μη μου πεις ότι συμφωνείς με την Λεπέν;
Σιμόν: Την ψηφίζω κιόλας. Γιατί, έχεις αντίρρηση;
Γιάννης: Δεν μας τα είπες αυτά νωρίτερα Σιμόν, δεν μας τα είπες αυτά!
Σιμόν: Σου το λέω τώρα που το έφερε η κουβέντα. Γιατί; Τρέχει τίποτα; Ελευθερία γνώμης, δράσης και ψήφου δεν έχουμε; Σιγά μην σου έδινα λογαριασμό όταν πρωτοπηδηχτήκαμε.
Γιάννης: Γκλουπ! Καλή μου χώνεψη κι ας θέλω αλλιώς να κάνω δεν γίνεται. Με ξεγέλασες με τα κάλλη σου και έχω βρει τον μπελά μου μαζί σου. Καλύτερα να πηδιόμαστε αντί να συζητάμε αγαπούλα μου.
Copyright © Γιάννης Σμίχελης All rights reserved, 2026
Πρώτη δημοσίευση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Σημ. επιμ.: Ο Τιραμόλα είναι χαρακτήρας graphic novel που πρωτοπαρουσιάστηκε το 1952 στην Ιταλία ενώ κυκλοφόρησε και στη χώρα μας. Μία ανθρωπόμορφη φιγούρα, σχεδιασμένη με πολύ απλές γραμμές που χαρακτηρίζεται από το ευλύγιστο, εύπλαστο κορμί με τα άκρα που σαν λάστιχα μπορούν να επεκταθούν πάρα πολύ.
Η συλλογή Δεύτερη φωνή II που περιέχει τα βιβλία Δηλήδονες του Γιάννη Σμίχελη και Λαγνογκριζοβυθίσεις της Νεφέλης Σμίχελη, που δημοσιεύθηκαν τμηματικά από τις 4 Μαρτίου 2026, κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις koukidaki. ISBN: 978-618-88274-0-0
Ξεκινήστε από την αρχή. Συνεχίστε στο επόμενο στις 26 Αυγούστου
