Σπαράγματα

Μαριανίνας Βεντούρη

Ξέρει άραγε η θάλασσα από Χριστό;

Ή έχει μόνο θύμηση

από τα βήματά Του;

*

Γεννώ με οξύ τοκετό

Ένα πρόωρο ποίημα:

Το παιδί σου.

*

Η ποίηση είναι μια παγκόσμια θάλασσα.

Η θάλασσα είναι των πνιγμένων μέσα της.

*

Καιάδας ρηχός.

Όλοι οι γκρεμοί αστείοι.

Όταν πέφτω για σένα.

*

Το ποίημα έχει το βάρος ενός πουλιού.

Είναι μόνο ψυχή.

*

Γλίτωσα από Θεούς και Δαίμονες

Για να με φάει μες στο σπίτι

Η σκόνη μου.

*

Σφίξε με

Σπάσε μου όλα τα κόκκαλα

Της ψυχής.

*

Τις λέξεις έσυρα γερά

ως να λιανίσουνε τα κόκκαλά τους.

Μάταια.

Μόνο σαν αγαπιέσαι, δεν ρημάζεις.

*

Κάθε που χάνομαι στην πληθώρα ή την

ασάφεια, κοιτώ ένα

κυκλαδικό ειδώλιο

για να μου υπενθυμίζει:

Μόνο τα απαραίτητα.

Όλα ξεκάθαρα.

*

Αυτό το καλοκαίρι αρνείται να πεθάνει

Προτού ολοκληρώσει το καταστροφικό του έργο

Την πόλη πλήττει μπόρα νεανική.

Όχι μελλόνυμφοι πια, μα μελλοθάνατοι.

*

Οι μικρές, γεωμετρικές κινήσεις των εντόμων.

Μια γλώσσα που δεν θα διαβάσουμε ποτέ.

*

Καθαρά Δευτέρα

Όλοι δεμένοι στην άκρη μιας καλούμπας

Πασχίζουμε για κάποια ανύψωση

Η άπνοια μάς κατακρημνίζει συνεχώς

Ώσπου σαν Σίσυφοι να ξανασηκωθούμε.

*

Τελευταία μέρα γυναίκα

Δεν ήρθες –

Θα μπορούσαμε να κάνουμε ένα παιδί

Να το βαφτίσουμε Ποιητή

Ή μάρτυρα.

*

Μικρό λάθος του Θεού:

Ξέχασε να εμφυτεύσει και στον άνθρωπο το

ένστικτο της

μονογαμίας.

🍋

Copyright © Μαριανίνα Βεντούρη All rights reserved

Επιμέλεια: Τζένη Κουκίδου

Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε έργο τέχνης της Φωτεινής Χαμιδιέλη [The boat]

Από την ποιητική συλλογή της Δέντρο μεσοπέλαγα που κυκλοφόρησε από τις εκδ. 24γράμματα, Ιούνιος 2026