Την ιστορία στην οποία αναφέρεται ο συγγραφέας του βιβλίου δεν την γνώριζα, μα ήθελα διακαώς να τη μάθω όταν έπεσε στην αντίληψή μου το βιβλίο του. Ήξερα ότι έχει, στο κείμενό του, παντρέψει την αλήθεια με τη μυθοπλασία και ήθελα να ταξιδέψω στη Μάνη, στη γη των προγόνων μου, να γνωρίσω την Αικατερίνη και να αφουγκραστώ τις βαθύτερες σκέψεις της σχετικά με τις αποτρόπαιες πράξεις της.
Δεν έχασα καιρό. Άνοιξα το βιβλίο και χάθηκα στις σελίδες του. Δεν κατάλαβα πότε έφτασα στο τέλος. Προσπάθησα να κατανοήσω τις πράξεις της δηλητηριάστριας, προσπάθησα να την ψυχολογήσω, μα δεν κατάφερα πολλά. Ήταν διαταραγμένη προσωπικότητα; Ήταν ασταθής νοητικά; Ήταν στεγνή από αισθήματα; Ήταν προσηλωμένη στον απώτερο στόχο της; Μην περιμένετε να σας απαντήσω. Κάθε απάντηση φέρει την προσωπική σφραγίδα του αναγνώστη και πιστέψτε με όλες τους μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους...
Στα αστυνομικά μυθιστορήματα έχουμε διαβάσει για δολοφόνους που σκοτώνουν περισσότερους από έναν ανθρώπους...
Το σημερινό οδοιπορικό μας έχει σταθμούς του τη Στούπα, το Νιοχώρι, τα Καμινάκια, τη Σελίνιτσα, την Καρδαμύλη και ίσως κάποιους ακόμα τους οποίους η μνήμη μου δεν συγκράτησε. Εκεί θα γνωρίσουμε τους ήρωες της ιστορίας, με πρώτη όλων την Αικατερίνη Δημητρέα. Πλάι της θα συμπορεύεται η μάνα της Στέλλα, ο αδερφός της Κώστας, η γειτόνισσα Παναγιώτα μα και άλλα πρόσωπα που θα κρατούν στα χέρια τους κομμάτια από το πολυσχιδές παζλ της ιστορίας και με υπομονή θα περιμένουν τη σειρά τους για να τα εναρμονίσουν με τα υπόλοιπα.
Η αυλαία μας θα ανοίξει με τα αεροπλάνα να ταράσουν την συνηθισμένη ησυχία του τόπου και να βάφουν κόκκινη τη θάλασσα, με τον φόβο στα πρόσωπα των ηρώων για την Κατοχή, τις εκτελέσεις αλλά και τους προδότες, με τη συμφωνία της Βάρκιζας αλλά και τον έρωτα της Κατερίνας που θα φέρει νέα πνοή στη ζωή της.
Συνήθως απαριθμώ κάποια χαρακτηριστικά στο κεντρικό πρόσωπο της ιστορίας, έχοντας ολοκληρώσει την ανάγνωση του βιβλίου, για να βοηθήσω τον αναγνώστη να αντιληφθεί καλύτερα τα όσα γράφω. Σήμερα θα αλλάξω ρότα. Θα μιλήσω για την Κατερίνα στο τέλος και θα σας αφήσω να βγάλετε μέχρι τότε τα δικά σας συμπεράσματα για τον χαρακτήρα της.
Η Κατερίνα παντρεύεται, αποκτά μια κόρη και άξαφνα η αρρώστια που επισκέπτεται το σπιτικό της τα γκρεμίζει όλα. Πλέον στα 42 της χρόνια είναι μια μαυροφορεμένη και δύστυχη γυναίκα, μάνα μιας 12χρονης παιδούλας, έρμαιο στα δίχτυα του μυαλού της και ξέχειλη άσβεστο και κρυφό μίσος για τον αδερφό της.
Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο.
Νιώθει να απειλείται από τον αδερφό της. Νιώθει να είναι αδικημένη από τον αδερφό της και βάζει σε εφαρμογή το σχέδιό της. Θα διαβάσουμε για την αποφυλάκιση του ασώτου, για τη στοιχειοθέτηση μιας επιστολής, για τον ανοιχτό λογαριασμό ανάμεσα στα δυο αδέρφια με τη σφραγίδα των κληρονομικών, για μια απόπειρα συμβιβασμού, αλλά και για ένα στιλέτο έτοιμο να λάβει δράση.
Όλο της το «είναι» έχει εγκλωβιστεί στα άνομα σχέδιά της. Πρέπει να εκτελέσει το σχέδιό της, πρέπει να απαλλαγεί από την παρουσία του αδερφού της, πρέπει να καταφέρει με νύχια και με δόντια να κρατήσει στην κατοχή της αυτό που δικαιωματικά της ανήκει. Είναι αδίστακτη. Θα κάνει τα πάντα για να στεφθεί με επιτυχία το σχέδιο, με το όποιο κόστος.
Τα σεμινάρια γραφολογίας, η εμπλοκή ενός αδέξιου ηθοποιού που παίρνει την ευκαιρία του, η αγορά παραθείου, η καλή ψαριά της Τουρκοσπηλιάς, το πρώτο χάρισμα προς τον Χάρο, ένα ταψί το οποίο δίνεται ως δώρο σε γάμο αλλά και τα μοιρολόγια που μοιάζουν αληθινά πλάι στο δεύτερο θύμα της Κατερίνας, δεν θα σε αφήνουν να κλείσεις το βιβλίο, κρατώντας όλες σου τις αισθήσεις σε εγρήγορση.
Σειρά έχει μια κακοφορμισμένη πληγή σε χέρι, οι επιδερμικές ιατρικές γνωματεύσεις έπειτα από κάθε θάνατο, μια τελευταία συνάντηση με έναν νεκρό και οι πρώτες υποψίες οι οποίες αρχίζουν να φυτεύονται σε πρόσφορο έδαφος και να βγάζουν μίσχους.
Η Κατερίνα με τις δολοπλοκίες της μα και τις άτυχες συγκυρίες, σκορπά τον θάνατο. Επιφανειακά πονάει για τον χαμό των νεκρών, κλαίει και οδύρεται μα μέσα της πανηγυρίζει. Έχει πετύχει τον σκοπό της. Έχει τιμωρήσει εκείνους που ήθελαν το κακό της και κάποιους παραπάνω, μα δεν πτοείται. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και εκείνη νιώθει καλά με τον εαυτό της. Αλήθεια πόσο καλά μπορείς να νιώθεις όταν έχεις σπείρει θάνατο και έχεις χαρίσει στον Χάρο τη σοδειά σου;
Έχουμε να διαβάσουμε πολλά. Η Κατερίνα δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη. Ένα γράμμα φερμένο από την Αμερική, η δράση της χωροφυλακής πλάι σεσενάρια που όλο και πληθαίνουν, η γειτονιά του θανάτου η οποία αρχίζει να απωθεί τους κατοίκους, η έναρξη των ανακρίσεων που αναμφίβολα οδηγεί στο ίδιο πρόσωπο, αλλά και η απολογία της δηλητηριάστριας που διαρκεί 7 ώρες πλάι στην αδιανόητη βουλιμία της θα κλείσουν την αυλαία μας με ανάμεικτα συναισθήματα.
Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο του Παναγιώτη Γιαννουλέα, ένα σύντομο βιογραφικό του οποίου θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:
Η ζωή είναι απρόβλεπτη και το μέλλον αβέβαιο.
Ανάμεσα στα θύματα της Δημητρέα, υπάρχει και ένα 5χρονο αγόρι. Θόλωσα όταν το διάβασα και πόνεσα για την απώλειά του. Μια ακόμα παράπλευρη απώλεια, ή και όχι, θα βαραίνει την Κατερίνα και θα της προσδίδει χαρακτηριστικά που τελικά της αξίζουν. Είχε θολωμένο μυαλό; Είχε μια ψυχή ξέχειλη κακία και αβυσσαλέο μίσος; Ήταν μια καλή θεατρίνα και είχε δημιουργήσει ένα καμουφλαρισμένο προφίλ που παρουσίαζε μια δύστυχη γυναίκα; Είχε επίγνωση των πράξεων της; Έβλεπε παντού εχθρούς λόγω κάποιας ψυχικής διαταραχής; Ήταν μια δυστυχισμένη ύπαρξη; Είχε νιώσει στο πετσί της την απαξίωση και τον παραγκωνισμό και ήθελε να αντιδράσει ή μήπως ήταν τόσο ευφυής που δύσκολα μπορούμε να αντιληφθούμε;
Για μένα ήταν ένα συνονθύλευμα όλων των παραπάνω. Δεν μπορώ να δεχτώ ότι ήταν ψυχικά υγιής και προέβη στις πράξεις τις οποίες κατάφερε. Όπως και να έχει, η πένα του συγγραφέα δημιούργησε ένα καθηλωτικό κείμενο μυθοπλασίας, το οποίο θα ξαναδιάβαζα ευχαρίστως.
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κύφαντα.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:
Η Αικατερίνη Δημητρέα, η «δηλητηριάστρια της Μάνης», όπως έχει καταγραφεί στα εγκληματολογικά χρονικά της χώρας, είναι η ηρωίδα του παρόντος μυθιστορήματος. Είναι η πρώτη Ελληνίδα κατά συρροή δολοφόνος και η τελευταία γυναίκα που εκτελέστηκε στην Ελλάδα. Η πρωτοφανής αυτή υπόθεση, στις αρχές της δεκαετίας του '60, μονοπωλούσε τα δημοσιεύματα τόσο του τοπικού όσο και του αθηναϊκού Τύπου, ενώ αναφορές υπήρξαν και σε μεγάλες εφημερίδες του εξωτερικού. Ακόμα και σήμερα, εφημερίδες, sites και τηλεοπτικές εκπομπές, ασχολούνται συχνά με τη «δηλητηριάστρια της Μάνης».Τα πραγματικά γεγονότα εκείνης της εποχής, τα οποία ο συγγραφέας έζησε στα εφηβικά του χρόνια, υπεισέρχεται η μυθοπλασία.Το βιβλίο αφιερώνεται στη μνήμη των θυμάτων της δηλητηριάστριας.
Ο Παναγιώτης Γιαννουλέας γεννήθηκε στη Στούπα της Μεσσηνιακής Μάνης το 1947. Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες. Εργάστηκε στον ιδιωτικό τομέα ως οικονομολόγος και σύμβουλος επιχειρήσεων. Είναι μέλος της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας (Ε.Λ.Σ.Α.Λ.). Μυθιστορήματα: Κόκκινη ομίχλη στο κάστρο (Ατραπός, 2007, Δρόμων, 2018), Προφανής ένοχος (Ωκεανός, 2009), Γαλάζια κόμπρα (Δρόμων, 2014), Ζωές στην καταιγίδα (Δρόμων, 2016), Τετράκις εις θάνατον!: Η δηλητηριάστρια της Μάνης (Κύφαντα, 2022). Με τα διηγήματά του Διακοπές στη Μάνη, στο Η επιστροφή του αστυνόμου Μπέκα (Καστανιώτης, 2011), Τρόμος στην Αρεόπολη, στο Ο τόπος πρόδωσε τον ένοχο (Τόπος, 2014), και Μια φωνή από το παρελθόν στο Μάνη νουάρ (Δρόμων, 2022), συμμετείχε σε τρεις συλλογικούς τόμους της Ε.Λ.Σ.Α.Λ. Με το διήγημά του Η άγνωστη συμμετείχε στον συλλογικό τόμο Αστυνομικές ιστορίες (24 γράμματα, 2020), με το Έγκλημα τιμής στον τόμο 40 αστυνομικές ιστορίες (Λέμβος, 2022) και επίσης στο Είκοσι τρία εγκλήματα στον Χολαργό (Κύφαντα, 2023). Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες.
