Η ποιητική συλλογή Εκ της σαρκός γεννήθηκε από μια επίμονη ανάγκη επιστροφής στο σώμα. Όχι στο σώμα ως βιολογική ή αισθητική οντότητα, αλλά ως τόπο μνήμης, τραύματος και επιθυμίας.
Από την αρχή της συγγραφής με απασχολούσε η σκέψη ότι το σώμα γνωρίζει πράγματα που η συνείδηση συχνά αδυνατεί να διατυπώσει. Κουβαλά τις απουσίες, τις προσδοκίες, τις διαψεύσεις, τις αγάπες και τις πληγές μας. Μέσα του εγγράφεται ο χρόνος, αφήνοντας ίχνη που επιμένουν ακόμη κι όταν οι λέξεις μοιάζουν ανεπαρκείς.
Τα σαράντα ποιήματα της συλλογής γράφτηκαν ως μια προσπάθεια να αφουγκραστώ αυτά τα ίχνη και να προσεγγίσω εκείνη τη λεπτή περιοχή όπου η μνήμη δεν λειτουργεί ως αφήγηση αλλά ως αίσθηση. Η μνήμη που «απλώνεται στη σκέψη σαν λαδιά», καταλαμβάνοντας αθόρυβα κάθε διαθέσιμο χώρο. Από αυτή τη διαπίστωση γεννήθηκαν πολλά από τα ποιήματα του βιβλίου: από την ανάγκη να αποτυπωθεί η αόρατη σχέση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, ανάμεσα σε όσα χάθηκαν και σε όσα εξακολουθούν να μας διαμορφώνουν.
Ο έρωτας αποτελεί έναν από τους βασικούς άξονες της συλλογής. Όχι ως εξιδανικευμένη κατάσταση, αλλά ως δύναμη που μεταμορφώνει, αποκαλύπτει και ταυτόχρονα πληγώνει. Πολλά από τα ποιήματα κινούνται μέσα σε αυτή την ένταση, εκεί όπου η επιθυμία συναντά την αδυναμία και η προσδοκία συγκρούεται με τη ματαίωση.
Η ποίηση είναι πρωτίστως μια συνομιλία. Μια συνομιλία με πρόσωπα, μνήμες, σιωπές και όσα δεν ειπώθηκαν ποτέ. Γι' αυτό και στη συλλογή επανέρχεται η μορφή της Σάρας. Η Σάρα δεν λειτουργεί μόνο ως συγκεκριμένο πρόσωπο, αλλά και ως τόπος αναφοράς, ως συνομιλητής στον οποίο απευθύνεται διαρκώς ο ποιητικός λόγος. Το ερώτημα «Σάρα, μας άξιζε τόση σιωπή;» διατρέχει τη συλλογή ως μια απόπειρα να αρθρωθεί το ανείπωτο και να γεφυρωθεί η απόσταση που δημιουργούν ο χρόνος, η απουσία και η απώλεια.
Σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του βιβλίου έπαιξε η σχέση μου με άλλες μορφές τέχνης. Η ποίηση δεν είναι μια κλειστή και αυτάρκης τέχνη· αντλεί δύναμη και νόημα από τη συνάντησή της με τη ζωγραφική, τη μουσική, το θέατρο και τη φωτογραφία. Σε αρκετά ποιήματα επιχείρησα να δημιουργήσω εικόνες που λειτουργούν σχεδόν εικαστικά ή να αναπτύξω έναν ρυθμό που θυμίζει μουσική σύνθεση. Η διακαλλιτεχνική αυτή διάσταση υπήρξε ένας τρόπος διεύρυνσης της αναζήτησης του νοήματος μέσα από διαφορετικές γλώσσες έκφρασης.
Παράλληλα, στη συλλογή υπάρχουν διακειμενικές αναφορές που συνδέουν ορισμένα ποιήματα με ευρύτερες πολιτισμικές και συμβολικές αφηγήσεις. Οι μύθοι, οι δοξασίες και η συλλογική μνήμη εξακολουθούν να κατοικούν μέσα μας και να επηρεάζουν τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό και τον κόσμο. Οι αναφορές αυτές δεν λειτουργούν ως διακοσμητικά στοιχεία, αλλά ως συνδετικοί κρίκοι ανάμεσα στο ατομικό και το συλλογικό βίωμα.
Σημείο αναφοράς του βιβλίου είναι η ανθρώπινη ευθραυστότητα. Μέσα σε έναν κόσμο που επιβραβεύει τη βεβαιότητα και τη δύναμη, θέλησα να στραφώ προς το εύθραυστο, προς εκείνο που ραγίζει και εκτίθεται. Πιστεύω ότι ακριβώς εκεί βρίσκεται η βαθύτερη δυνατότητα επικοινωνίας: στην αναγνώριση της κοινής μας τρωτότητας.
Αν έπρεπε να περιγράψω με μία φράση τι σημαίνει αυτό το βιβλίο, θα έλεγα πως είναι μια διαδρομή ανάμεσα στην επιθυμία και τη σιωπή, ανάμεσα στο τραύμα και τη δυνατότητα της μεταμόρφωσης. Πάνω απ' όλα, όμως, είναι μια κατάφαση στην ποίηση ως χώρο συνάντησης, όπου το προσωπικό μπορεί να γίνει συλλογικό και η εμπειρία του ενός να αναγνωριστεί ως εμπειρία πολλών.
Peny Delta
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η ποιητική συλλογή της Peny Delta Εκ της σαρκός κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
