Διομήδης ο Πολυγλωσσίδης και το ταξίδι στη Γατική

Ο Διομήδης είναι ο ήρωας του σημερινού μας παραμυθιού. Είναι ένας σκύλος λιγάκι διαφορετικός από τους υπολοίπους, που αγαπά τη γνώση, λατρεύει τα ταξίδια και χαίρεται να μαθαίνει ξένες γλώσσες, γι' αυτό οι φίλοι του τον φωνάζουν Πολυγλωσσίδη.

Όταν πέσει ο ουρανός στο κεφάλι μας

Αγαπώ να διαβάζω βιβλία, που απευθύνονται σε παιδιά, αν και έχω αφήσει πίσω μου εδώ κι αρκετά χρόνια αυτήν την όμορφη, μα σύντομη, περίοδο της ζωής μου. Τα αγαπώ γιατί με ψυχαγωγούν. Με κάνουν να περνάω χαρούμενες στιγμές. Να νιώθω την ξεγνοιασιά και την αθωότητα εκείνης της ηλικίας. Να απομακρύνομαι από το άγχος και τα όποια προβλήματα της καθημερινότητας. Μα πάνω απ' όλα γιατί στέκουν εκεί αγέρωχα και δεν μου επιτρέπουν να ξεχάσω πολλά πράγματα, την αξία των οποίων αντιλαμβανόμαστε κι εκτιμούμε περισσότερο καθώς μεγαλώνουμε κι ωριμάζουμε.

Η κραυγή του χελιδονιού

Μία θλιβερή διαπίστωση είναι πως καθημερινά γινόμαστε αυτήκοοι μάρτυρες όλο και πιο ειδεχθών εγκλημάτων, που ταράζουν συθέμελα τις κοινωνίες. Κι επειδή, ως γνωστόν, η τέχνη μιμείται την αληθινή ζωή και εμπνέεται ως προς την θεματολογία της απ' αυτήν, υπάρχει μεγάλη μερίδα δημιουργών, και δη εκείνων που ασχολούνται με τη συγγραφή αστυνομικών μυθιστορημάτων με σκοπό την διαλεύκανση αξιόποινων και σκληρών εγκλημάτων, που συχνά πυκνά «κινούνται» οι ιστορίες τους σε εκείνο το πλαίσιο. Κάποιοι/ες αναγνώστες/στριες δεν έχουν πρόβλημα να διαβάζουν ιστορίες βιβλίων με πιο βίαιο κι ακραίο περιεχόμενο, καθώς τα αντιμετωπίζουν ως μυθοπλασία, ενώ υπάρχουν κι εκείνοι/ες, που αηδιασμένοι/ες, μπουχτισμένοι/ες –πείτε το όπως θέλετε– απ' όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, δηλώνουν κατηγορηματικά την άποψη πως δεν επιθυμούν μία «ανακύκλωση» αυτών των σκοτεινών υποθέσεων και μέσα στα βιβλία που διαβάζουν. Εγώ δέχομαι και σέβομαι και τις δύο απόψεις, αν και τείνω προς την δεύτερη κατηγορία.

Ένα βιβλίο, που διάβασα πρόσφατα και με έκανε να δω πράγματα, που ναι μεν ήταν εκεί, τα γνωρίζουμε πως συμβαίνουν, αλλά δεν παύουν, λανθασμένα κι αδικαιολόγητα πολλές φορές τολμώ να πω, να μην μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας, είναι το αστυνομικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Αχμέτ Ουμίτ, με τίτλο «Η κραυγή του χελιδονιού», που κυκλοφορεί στη χώρα μας από τις εκδόσεις Πατάκη, σε μετάφραση του κυρίου Θάνου Ζαράγκαλη. Ένα βιβλίο που παρουσιάζει σε απόλυτη αρμονία το κοινωνικό στοιχείο, και κατ' επέκταση σχολιασμό, με το αστυνομικό στοιχείο.

Το αηδόνι του τρένου και άλλες ιστορίες

Ο σύγχρονος τρόπος ζωής, οι διαρκείς «απαιτήσεις», το άγχος, μα και η οικονομική κρίση των τελευταίων ετών έχουν ως απόρροια τη διάβρωση των ανθρωπίνων σχέσεων, αφού όλοι κι όλες δείχνουμε τάσεις να απομονώμαστε από τους γύρω μας. Να «κλεινόμαστε» σαν άλλες χελώνες στα καβούκια μας και να μην υπάρχουν ουσιαστικές κι αληθινές ανθρώπινες σχέσεις. Μάθαμε να ζούμε, απλά και μόνο, για λόγους απλής επιβίωσης.

Απορροφημένοι/ες καθ' όλα από τα προβλήματα της καθημερινότητας, επιλέγουμε ηθελημένα να «χαθούμε» πίσω από τις οθόνες των κινητών, των τάμπλετ και των υπολογιστών και να αγνοούμε τους πάντες και τα πάντα γύρω μας.

Ο κώδικας του αυτοκράτορα

Φέτος έβαλα ως πρώτο αναγνωστικό στόχο, όχι να διαβάσω περισσότερα βιβλία από την περυσινή χρονιά, αλλά να διαβάσω όλα τα αδιάβαστα βιβλία που έχω στη βιβλιοθήκη μου και περιμένουν καρτερικά τη σειρά τους. Δεν είναι πως με βιάζει κάτι, αλλά θέλω να τους δώσω την ευκαιρία να μου «μιλήσουν» μέσα από τις ιστορίες τους. Και γιατί όχι να μην ανακαλύψω κρυμμένους θησαυρούς ανάμεσά τους;

Ξεκίνησα, λοιπόν, με το βιβλίο του συγγραφέα Νίκου Κυριαζή, με τίτλο «Ο κώδικας του αυτοκράτορα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη. Ένα μυθιστόρημα που παντρεύει και μας παρουσιάζει άψογα το μυστήριο με την ιστορία, πάντα σε ένα μυθοπλαστικό πλαίσιο. Άραγε, σε ποιον από τους πολλούς αυτοκράτορες αναφερόταν; Ποιος ήταν αυτός ο κωδικός και τι μπορεί να φανέρωνε; Ποιες οι συνέπειες μίας πιθανής αποκάλυψης; Αυτά και μερικά ακόμη ερωτήματα γεννήθηκαν στο μυαλό μου, ακούγοντας για πρώτη φορά τον τίτλο του βιβλίου κι άλλα τόσα δυνητικά ιντριγκαδόρικα σενάρια έκαναν την εμφάνισή τους. Για να βρω απαντήσεις, έπρεπε να διαβάσω το βιβλίο. Όπερ κι εγένετο.

Τέσσερις επί δέκα

Σας έχω μιλήσει για την αδυναμία που τρέφω για τα συλλογικά έργα; Αν όχι, τότε το βιβλίο με τίτλο «Τέσσερις επί δέκα», που συνυπογράφουν όχι μία, όχι δύο, αλλά τέσσερις συγγραφείς και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Υδροπλάνο, είναι μία πολύ καλή αφορμή. Οι συγγραφείς Μαρίνα Αποστολή, Νικολέττα Βάλβη, Ιουλία Γιαννακάκη και Ευμορφίλη Καρκαλέτσου ενώνουν τις πένες τους και την αγάπη τους για τη λογοτεχνία προσφέροντάς μας ένα βιβλίο αποτελούμενο από 40 αυτοτελείς ιστορίες με κοινή θεματική ανά δεκάδα.

Πρόβα ζωής

Οι περισσότεροι άνθρωποι δείχνουν να μην κατανοούν πως έχουμε μόνο μία ζωή να ζήσουμε και οφείλουμε –πρώτα και πάνω απ' όλα– στον εαυτό μας να την αξιοποιούμε στο έπακρο. Δεν εννοώ να φτάνουμε σε ακρότητες, που μπορεί να βλάψουν εμάς ή τους άλλους γύρω μας, αλλά να ζούμε ουσιαστικά και όχι απλά να περνά η κάθε μέρα και να σκεφτόμαστε μόνο πώς θα επιβιώσουμε. Ναι, θα κάνουμε λάθη, αλλά σκοπός είναι να μαθαίνουμε απ' αυτά και να μην τα επαναλαμβάνουμε. Γιατί η ζωή δεν είναι μία θεατρική παράσταση ή σκηνή σε κάποιο κινηματογραφικό έργο, που μας δίνει το περιθώριο να την επαναλάβουμε σε περίπτωση που κάτι δεν βγαίνει όπως θα το επιθυμούσαμε. Αλλά πέρα απ' αυτά, πρέπει ο καθένας και η καθεμία να ζει τη ζωή που εκείνος/η επιθυμεί και όχι όπως ορίζουν οι άλλοι γύρω του/της.

Ο λευκός φασίστας

Υπάρχουν βιβλία που μπορεί να σε αποτρέπουν να τα διαβάσεις και την ίδια στιγμή άλλο τόσο να σε δελεάζουν να «ρουφήξεις» όλες τους τις σελίδες. Οξύμωρο και όμως, αληθινό!

Σε αυτήν την κατηγορία ανήκει και το νέο βιβλίο του συγγραφέα Νίκου Αρβανιτάκη, με τίτλο «Ο λευκός φασίστας», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Όστρια. Ένα βιβλίο που κάπως το φοβήθηκα λόγω του τίτλου του και μία μικρή προκατάληψη ήρθε να σκιάσει τη σκέψη μου. Όμως, να που για πολλοστή φορά, τα βιβλία μού αποδεικνύουν πως δεν πρέπει να είμαι τόσο απόλυτη και να δίνω ευκαιρίες σε αυτά. Κι αυτό γιατί δεν πρόκειται για ένα πολιτικό μανιφέστο, μα για μία μυθιστορηματική βιογραφία, όπως διαβάζουμε και στο οπισθόφυλλο, που ακολουθεί και περιγράφει τη ζωή του κεντρικού πρωταγωνιστή.

Βάσει σχεδίου

Εάν θα έπρεπε να επιλέξω τρία αγαπημένα λογοτεχνικά είδη, σίγουρα ένα εξ αυτών θα ήταν το είδος της αστυνομικής λογοτεχνίας. Θα μου επιτρέψετε να τρέφω μία ιδιαίτερη αδυναμία στην συγκεκριμένη κατηγορία βιβλίων, καθώς δύναται και συγκεντρώνει κάτω από μία κοινή «ομπρέλα» το κοινωνικό στοιχείο, την περιπέτεια, το μυστήριο, ακόμη και θέματα από την αληθινή ζωή. Διεγείρουν τις αισθήσεις και τη φαντασία μου. Με κρατούν σε μία μόνιμη εγρήγορση και τρόπον τινά βοηθούν στην «κάλυψη» της ανάγκης για μία απονομή της δικαιοσύνης –έστω και στο πλαίσιο της μυθοπλασίας– μέσω μίας τεχνητής ψυχικής λύτρωσης.

Τιμαλφή

Εξ ορισμού γνωρίζουμε πως η λέξη τιμαλφή συνδέεται με πολύτιμους λίθους και άλλα πολλά αντικείμενα μεγάλης αντικειμενικής χρηματικής αξίας. Όμως, ως τιμαλφή για εμάς τους ανθρώπους δεν θεωρούνται μόνο τα άψυχα αντικείμενα, αλλά κυρίως τα αγαπημένα μας πρόσωπα και η οικογένειά μας. Άλλωστε, πόσες φορές δεν έχουμε αποδώσει σε αυτά τα πρόσωπα τον χαρακτηρισμό «θησαυρός»; Ένας θησαυρός ανεκτίμητης αξίας, που αν ω μη γένοιτο τον στερηθούμε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, τότε ο πόνος θα μας καταβάλει εφ' όρου ζωής. Κι αυτό γιατί κάποιες απώλειες ποτέ δεν παύουν να μας πληγώνουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν...

Το ημερολόγιο μιας ξενέρωτης: Ιστορίες από μια ΟΧΙ ΚΑΙ ΤΟΣΟ καλή κολλητή

Κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός το 14ο βιβλίο της πετυχημένης και πολύ αγαπημένης παιδικής/εφηβικής σειράς «Το ημερολόγιο μιας ξενέρωτης», με τίτλο «Ιστορίες από μια όχι και τόσο καλή κολλητή», που υπογράφει η συγγραφέας Ρέιτσελ Ρενέ Ράσελ. Και μπορώ να σας πω πως πρόκειται για μία πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα η ανάγνωσή του. Αν και δεν έχω διαβάσει κάποιο προγενέστερο βιβλίο της σειράς, η συγγραφέας μπόρεσε και με ένταξε τόσο ομαλά στο γενικότερο κλίμα της υπόθεσης, που είχα την αίσθηση πως όχι μόνο γνώριζα την πρωταγωνίστρια από παλιά, αλλά ότι ανήκα κι εγώ στην παρέα της.

Πάροδος

«Μέρα μεσημέρι τον φάγανε, στον δρόμο. Τον γαζώσανε μπροστά σε όλο τον κόσμο και κανείς δεν ξέρει τίποτα.»

Με τις αναγνωστικές μου «απαιτήσεις» διαρκώς να αυξάνονται, έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι αν τελικά εμείς, ως αναγνωστικό κοινό, βάζουμε οι ίδιοι/ες εμπόδια στην απόλαυση των λογοτεχνικών έργων. Αναζητώντας, εμμονικά, το επόμενο αριστούργημα που θα μας καθηλώσει δεν δίνουμε τον χώρο και τον χρόνο στους/στις συγγραφείς να καλλιεργήσουν τα έργα τους πάνω σε ένα πρόσφορο έδαφος. Και κάπου εδώ τίθενται κάποια ερωτήματα που θα μας προβληματίσουν.

Ντοπαμίνη

Δεν μπορείτε να πείτε! Ασυνήθιστος και μη αναμενόμενος ο τίτλος για ένα λογοτεχνικό έργο, με δεδομένο πως δεν τυγχάνει συχνά ένας/μία δημιουργός να χρησιμοποιεί ως τίτλο του βιβλίου του/της το όνομα μίας φαρμακευτικής ουσίας. Ειδικότερα όταν εκείνη φέρει ένα αρνητικό πρόσημο και έχει συνδεθεί με κάποια παρανομία (και διατέλεση αυτής) στο μυαλό μεγάλης μερίδας των πολιτών. Όμως, ο ανερχόμενος συγγραφέας Κωνσταντίνος Τσάβαλος φαίνεται πως δεν στέκεται στις όποιες προκαταλήψεις και στους δήθεν καθωσπρεπισμούς και χαράσσει με θράσος και θάρρος –τολμώ να πω– την δική του πορεία, η οποία δεν χωρά σε στεγανά και σε κοινά αποδεκτά «καλούπια»...

Παράτα με

Η βία και όποια μορφή αυτή μπορεί να λάβει είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΕΑ! Θεωρώ πως όλοι κι όλες συμφωνούμε σε αυτό. Είτε σωματική, είτε λεκτική, είτε ρατσιστική, είτε έμφυλη, είτε λόγω ομοφοβίας, είτε ψυχική, είτε ενδοσχολική, είτε εντός του εργασιακού περιβάλλοντος, είτε σε μία φιλική ή ερωτική σχέση, είτε τέλος εντός του πλαισίου της οικογένειας ΔΕΝ έχει καμία θέση, όχι μόνο μέσα σε μία πολιτισμένη (εντός κι εκτός εισαγωγικών) κοινωνία, αλλά πουθενά.

Θα μου πείτε –κι εγώ θα συμφωνήσω μαζί σας– πως στο χέρι όλων μας είναι να εξαλειφθεί παντελώς. Πόσο εφικτό, όμως, είναι αυτό όταν η ρίζα του προβλήματος, που ακούει στο όνομα «βία», είναι συνδεδεμένη απαρχής κόσμου με την ύπαρξη του ανθρώπου και δυστυχώς διαιωνίζεται βρίσκοντας πρόσφορο έδαφος να ανθίσει στο μυαλό και στην ψυχή πολλών ανθρώπων εξαιτίας λανθασμένων παγιωμένων αντιλήψεων ή λόγω αμάθειας; Προσωπικά δεν δύναμαι να βρω καμία απολύτως ικανή αιτιολογία ώστε να δικαιολογήσω ανάλογες πράξεις...

Sweet Pearly Dreams

Πόση αλήθεια χωρά μέσα στα παραμύθια και πόση δόση παραμυθιού μέσα στην αλήθεια;

Άραγε, πόσο λεπτά και δυσδιάκριτα είναι τα όρια μεταξύ της πραγματικότητας και του ονείρου; Μπορούμε να αντιληφθούμε το πού τελειώνει το ένα και πού ξεκινάει το άλλο;

Είναι το φως και το σκοτάδι δύο έννοιες αντίθετες ή αλληλένδετες μεταξύ τους;

Τι είναι αυτό που καθιστά τόσο ελκυστική στην σκέψη μας την λογοτεχνία του φανταστικού;

Να κοιμηθώ σε μια θάλασσα από αστέρια

Η επιστημονική φαντασία ως λογοτεχνικό είδος είναι πολύ παρεξηγημένη. Είτε την λατρεύεις, είτε αγαπάς να την μισείς. Δεν υπάρχει μέση οδός. Υπάρχει δε και η λανθασμένη άποψη πως τάχα μου απευθύνεται και είναι κατανοητή μόνο από επιστήμονες ή άλλους ειδικούς που έχουν ανάλογες γνώσεις. Θα μου επιτρέψετε να έχω αντίθετη άποψη, παρόλο που δεν έχω τόσο μεγάλη εμπειρία στην ανάγνωση ανάλογων έργων. Δεν παύουν, όμως, να με γοητεύουν από την άποψη πως όσα αναφέρουν είναι εν δυνάμει πιθανά σενάρια για το πώς και το πού θα έφτανε η ανθρωπότητα στο εγγύς ή στο μακρινό μέλλον. Ειδικά αν καλοσκεφτούμε με το πόσο ιλιγγιώδεις ταχύτητες αναπτύσσεται η τεχνολογία και οι επιστήμες και τα τόσο σπουδαία επιτεύγματά τους. Σε ποιου/ας τα μάτια και την σκέψη φαντάζουν ακόμη ως απίθανα πολλά από αυτά που σήμερα έχουμε ως δεδομένα κι άλλα που αναμένονται να συμβούν;

Θύματα

Τίτλος βιβλίου «Θύματα».

Κι εγώ εδώ αναρωτιέμαι...

Όχι πως περιμένω να λάβω κάποια βέβαιη απάντηση, αλλά να που με τρώει σαν το σαράκι αυτή η σκέψη...

Έχουμε αντιληφθεί πως όλοι κι όλες είμαστε εν δυνάμει θύματα ή θύτες ή και τα δύο; Και πολύ απλά οι καταστάσεις και οι όποιες αποφάσεις/πράξεις δικές μας ή τρίτων ατόμων μας οδηγούν σχεδόν με μαθηματική ακρίβεια να βρεθούμε σε μία από τις δύο θέσεις;

Κι αν ναι, τι κάνουμε για να σπάσουμε τα όποια δεσμά και να απελευθερωθούμε από αυτά;

Ή μήπως επιλέγουμε να σταθούμε επάξια στον όποιο ρόλο μας έχει δοθεί από άποψη μίας εσφαλμένης ασφάλειας, ίσως και φόβου;