.gif)
Ή, αλλιώς, η κέλτικη ψυχή συναντά το ελληνικό τοπίο, με το λαούτο ως πυξίδα
Η Ειρήνη Τριανταφυλλίδη ανήκει σε εκείνους τους δημιουργούς που δεν χωρούν εύκολα σε ταμπέλες. Μουσικός, συνθέτρια, ερμηνεύτρια, ενορχηστρώτρια και συγγραφέας, κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στις νότες και τις λέξεις, ανάμεσα στην παράδοση και τη σύγχρονη προσωπική έκφραση. Με όχημα το λαούτο και με ανοιχτή ματιά στον κόσμο της κέλτικης μουσικής, δημιουργεί ήχους που μοιάζουν περισσότερο με αφηγήσεις παρά με απλές μελωδίες. Είτε μέσα από τις Noriana, το Lafina Trio, είτε μέσα από τη γραφή της, η Ειρήνη δεν αναπαράγει την παράδοση, αλλά τη συνομιλεί, τη μεταμορφώνει και τη φέρνει στο παρόν με ειλικρίνεια, ευαισθησία και τόλμη.
Αυτή η συζήτηση είναι μια μικρή στάση στη διαδρομή της: μια κουβέντα για μουσική, για ιστορίες και για το πώς βρίσκει τη δική της φωνή χωρίς να χάνει τις ρίζες της.
Ειρήνη, αν έπρεπε να περιγράψεις τη μουσική σου σε κάποιον που δεν σε έχει ακούσει ποτέ, τι θα του έλεγες;
Ειρήνη Τριανταφυλλίδη: Μου έχει συμβεί πολλές φορές και δεν είναι εύκολο, γιατί ζούμε σε μια εποχή που φιλτράρουμε 100 χιλιάδες διαφορετικά ακούσματα οπότε είναι μοιραίο κάπως το τελικό προϊόν να αποτελεί ένα «απόσταγμα» απ' όλα. Οπότε θα έλεγα απλά ότι είναι μια μουσική που βασίζεται σε ακουστικό ήχο με φολκ/παραδοσιακά στοιχεία και πολυφωνία.
Τι είναι αυτό που σε συγκινεί περισσότερο όταν ανεβαίνεις στη σκηνή;
Ε.Τ.: Το τώρα. Ιδίως όταν παίζει κανείς δικές του συνθέσεις το «τώρα» βιώνεται πιο τώρα από ποτέ. Με συγκινεί επίσης το ότι ο κόσμος πραγματικά ακούει. Είναι μια ιδανική συνθήκη και δεν συμβαίνει συχνά στη ζωή ενός μουσικού, οπότε όταν συμβαίνει είναι ευλογία.
Νιώθεις ότι η μουσική σου λειτουργεί περισσότερο σαν αφήγηση ή σαν συναίσθημα;
Ε.Τ.: Καλή ερώτηση. Θα πω τελικά ότι πάνε μαζί και αδιαίρετα. Ακόμα και ένα κομμάτι χωρίς στίχους αφηγείται μια ιστορία και το συναίσθημα είναι εκεί σε κάθε συγχορδία σε κάθε αλλαγή, αναπόφευκτο.
Υπάρχει κάποιο «νήμα» που ενώνει όλα όσα κάνεις; Μουσική, συγγραφή, συνεργασίες;
Ε.Τ.: Η αλήθεια είναι ότι κάνω πολλά και ετερόκλητα πράγματα, θα το έλεγε κανείς και διάσπαση προσοχής. Είναι όμως ο κόσμος μου, είναι όλα μέρη του. Έχω μια εικόνα για αυτό: ότι κάθε άνθρωπος στην προσπάθειά του να ερμηνεύσει τον «απ' έξω» κόσμο χτίζει έναν μικρό εσωτερικό κόσμο, ένα παράλληλο σύμπαν βάσει της δικής του αισθητικής, που το διακοσμεί με όλα όσα έχει μάθει. Αυτό προσπαθώ να μεταφέρω με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και ίσως επικοινωνήσω με κάποιο άλλο σύμπαν αν είμαι τυχερή.
Πότε αισθάνεσαι ότι μια δουλειά σου είναι πραγματικά ολοκληρωμένη;
Ε.Τ.: Κάθε τραγούδι/γραπτό/οτιδήποτε είναι σαν ένα μωρό που το μεγαλώνεις μέχρι που καταλαβαίνεις ότι πρέπει να το βγάλεις προς τα έξω γιατί αν παραμείνει θα το αλλάζεις για πάντα, θα γίνει ολόκληρος μαντράχαλος και θα σου ζητάει δανεικά στα 30, οπότε παίρνεις τη σκληρή απόφαση, κάνοντας τη μεγαλύτερη δυνατή αφαίρεση –σημαντικό αυτό– να το αφήσεις να πάρει τον δικό του δρόμο, σαν μαμά αρκούδα.
Τι είναι αυτό που σε γοήτευσε τόσο στο λαούτο, ώστε να το διαλέξεις ως βασικό όργανο;
Ε.Τ.: Ήμουν 16. Μέχρι τότε έπαιζα μόνο κιθάρα. Ο φοβερός μπαμπάς είχε από όλα τα όργανα στο σπίτι – θα το έλεγες και μουσείο οργάνων με λίγο σπίτι. Τα όργανα ήταν τόσα που μέχρι τα 16 δεν είχα προσέξει το λαούτο. Μια μέρα λέω: «Οπ! Τι είναι αυτό; Τι βάθος και τι sustain! Σαν κιθάρα αλλά με λιγότερες χορδές! Και διπλές! Κιθάρα with a twist! Πάντα μου αρέσει τα πράγματα να έχουν ένα twist. Καλώς ήρθες στη ζωή μου για πάντα!».
Πώς ξεκινάει συνήθως μια ιδέα; Από έναν ήχο, έναν ρυθμό, μια εικόνα;
Ε.Τ.: Μια ιδέα ξεκινάει όταν πιάνω το όργανο χωρίς πρέπει αλλά σαν παιδί. Σαν να είναι η πρώτη φορά που το ακουμπάω. Εκεί ακούω τι έχει να μου πει αντί να πάω να μιλήσω για να πω τα χιλιοειπωμένα. Και μιλάει.
Στις πρόβες, τι έχει μεγαλύτερη σημασία για σένα; Η ακρίβεια ή η ενέργεια;
Ε.Τ.: Χρειάζεται και η ακρίβεια σίγουρα αλλά είμαι περισσότερο της ενέργειας. Αυτό σου μένει στο τέλος και σε αυτό ανατρέχεις τις στιγμές του live όταν θα χρειαστεί.
Υπάρχει κάποιο κομμάτι που κάθε φορά το παίζεις αλλιώς;
Ε.Τ.: Ναι υπάρχουν πολλά. Κυρίως ένα το οποίο δεν είναι δικό μου και το θεωρώ ιδιαίτερα μαγικό. Φυσικά δεν θα πω ποιο γιατί θα χάσει τη μαγεία του.
Τι κοινό βλέπεις ανάμεσα στην ελληνική και την κέλτικη μουσική παράδοση;
Ε.Τ.: Σίγουρα βλέπω τον κοινό ρόλο της μουσικής ως φορέα συλλογικής μνήμης· και στις δύο παραδόσεις συνοδεύει χορό, τελετουργία και αφήγηση. Υπάρχει έντονη προφορικότητα και μετάδοση «από αφτί σε αφτί», με έμφαση στη μελωδία αντί στην αρμονία. Επιπλέον, υπάρχουν κοινά ρυθμικά μοτίβα που μπορεί να θυμίσουν θρακιώτικα ή κρητικά. Υπάρχουν ομοιότητες στα όργανα με το βιολί να κυριαρχεί και έχουν γίνει ανταλλαγές όπως το irish bouzouki που είναι εμπνευσμένο από το δικό μας αν και αρκετά διαφορετικό πλέον ως όργανο. Εντάξει, οι Κέλτες ίσως έχουν λίγο περισσότερα τραγούδια για το αλκοόλ απ' ό,τι εμείς.
Έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις την ελληνική μουσική μέσα από την ενασχόλησή σου με την ιρλανδέζικη;
Ε.Τ.: Επίσης καλή ερώτηση! Ίσως τελευταία θαυμάζω παραπάνω από όσο πριν την ελληνική μουσική για τον τεράστιο πλούτο της, όσον αφορά τους ρυθμούς και γενικότερα το ύφος ανά περιοχή. Η ποικιλία είναι εντυπωσιακή και όσο περισσότερο εμβαθύνει κανείς καταλαβαίνει ότι βρίσκεται τελικά ακόμα στην αρχή. Από την άλλη, η ιρλανδική μουσική έχει κάτι τόσο φωτεινό, ξένοιαστο και νεραϊδένιο, που απλά δεν μπορώ και δεν θέλω να σταματήσω ποτέ να την έχω στη ζωή μου και να είμαι μέρος του. Είναι θεραπευτικό.
Πόσο σημαντικό είναι για σένα να σέβεσαι την παράδοση και πόσο να τη μετασχηματίζεις;
Ε.Τ.: Η παράδοση για μένα δεν είναι ένας σοβαρός κύριος με μούσι που θα σε βάλει τιμωρία αν πας να τον μετασχηματίσεις. Ακόμα κι αν, για κάποιον, είναι τόσο ιερή που δεν θέλει να πειράξει ούτε νότα, είναι αδύνατο να μην περάσει και αυτός το φίλτρο του. Η παράδοση παραδίδεται και μοιραία μετασχηματίζεται αλλιώς γίνεται μουσειακό είδος και πεθαίνει. Δεν μπορώ να παίξω ένα τραγούδι χωρίς να το μετασχηματίσω έστω και λίγο, αλλιώς θα είμαι απλά ένα ρομπότ. Τέλος, δεν νομίζω ότι είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολεί τόσο, γιατί ο χρόνος ξεσκονίζει τους μετασχηματισμούς που δεν του αρέσουν και κρατάει μόνο αυτούς που θέλει. Δεν είναι στο χέρι μας. Είναι στο χέρι της συλλογικότητας και των αιώνιων ζυμώσεων.
Υπάρχει κάποιο παραδοσιακό κομμάτι που σε έχει σημαδέψει;
Ε.Τ.: Πολύ δύσκολο να επιλέξω καθώς κάθε εποχή με σημαδεύει με ένα άλλο. Για την ώρα θα πω το «Πώς πιάνεται η αγάπη» λόγω στίχου κυρίως. Μιλώντας για ρίζες, για μνήμη και για προσωπικές διαδρομές.
Πώς ένιωσες όταν βρέθηκες να είσαι μέλος στο θρυλικό σχήμα του πατέρα σου, τη Λερναία Ύδρα;
Ε.Τ.: Νιώθω σαν να πέρασα από την καλύτερη σχολή μουσικής. Θα προσπαθήσω να είμαι όσο πιο αντικειμενική εδώ – ποιος μπορεί να είναι όμως ποτέ πραγματικά; Για μένα, ο Ηρακλής Τριανταφυλλίδης είναι ένας από τους πιο σπάνιους και ιδιαίτερους συνθέτες με την πιο ελεύθερη φαντασία που έχω πετύχει. Τι να πω για πολυρυθμίες, αρμονίες, τρελές μελωδίες, στίχο που σε πετυχαίνει στην καρδιά! Τυχαίνει και είναι μπαμπάς μου, ΟΚ. Και τυχαίνει τα άλλα δύο σταθερά μέλη της Λερναίας Ύδρας, ο Μιχάλης Νικολαΐδης στο μπάσο και ο Βαγγέλης Ευσταθίου στα ντραμς να είναι οι άλλοι δύο πιο γαμάτοι δάσκαλοι που είχα ποτέ. Οπότε, εν συντομία, ένιωσα σαν ένας πολύ τυχεράκιας πλανήτης που έτυχε η πορεία του να διασταυρωθεί με αυτούς τους υπέροχους πλανήτες στο αχανές του σύμπαντος και αυτό δεν ήταν απλά τύχη.
Είσαι πράγματι ένας πολύ τυχεράκιας πλανήτης Ειρήνη, δεν έχω κανέναν λόγο να διαφωνήσω μαζί σου και παρόλο που δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με σχήματα όπως η Λερναία Ύδρα, θέλω να σε ρωτήσω για τα δικά σου γκρουπ. Τι είναι οι Noriana και τι είναι οι Lafina Trio;
Ε.Τ.: Οι Noriana είναι μια μπάντα που ξεκίνησα από το 2015 και με τους οποίους παίζουμε κέλτικη μουσική. Ξεκίνησε από 4άδα αλλά πλέον αποτελείται από 5 άτομα, την Κατερίνα Κόρδη, τον Ηλία Πατρινό στο bodhran, την Αλίκη Παπαπέτρου στο ακορντεόν, τον Κώστα Παρισιάδη στο μπάντζο. Με τις Lafina, από την άλλη, έκανα επιτέλους το όνειρό μου πραγματικότητα: να παίζω ζωντανά τα δικά μου τραγούδια. Με ένα τόσο μίνιμαλ σχήμα: βιολί, τσέλο, λαούτο και φωνές, είναι πραγματικά μια ιδανική συνθήκη. Τα κομμάτια ενορχηστρώνονται τόσο όσο και αποτελούν ακριβώς αυτό που είμαστε. Η Μυρσίνη Ποντικοπούλου Βενιέρη στο βιολί και η Άλμπα Λυμτσιούλη είναι πραγματικά δύο απίστευτες περιπτώσεις μουσικών πολυεργαλείων και με τα φωνητικά τους ολοκληρώνεται το όνειρο.
Θεωρείς πως οι Noriana έκλεισαν τον κύκλο τους;
Ε.Τ.: Όχι, απεναντίας, μετά τα 10 χρόνια, ξεκινάει ένας νέος κύκλος, νέα άτομα, φρέσκος αέρας, ακόμα περισσότερη όρεξη για κάποιο λόγο. Είναι αυτό που έλεγα με την κέλτικη μουσική, όσο μεγαλώνω τόσο περισσότερο καταλαβαίνω ότι τη χρειάζομαι στη ζωή μου, οπότε οι Noriana παραμένουν!
Ποιες είναι οι διαφορές μεταξύ των δύο σχημάτων;
Ε.Τ.: Η βασική διαφορά είναι πως με το ένα σχήμα παίζουμε μια παραδοσιακή μουσική και διασκευές, που σημαίνει fun και πάρτι, ενώ με το άλλο, καθώς παίζουμε το δικό μας υλικό, εκφράζουμε ακριβώς αυτό που είμαστε, είναι άλλη διαδικασία, πιο εσωτερική. Είναι πολύ πιο εύκολο να αναπαράγεις κάτι που υπάρχει ήδη ακόμα κι αν του δίνεις το δικό σου ύφος και πολύ πιο δύσκολο να δημιουργείς κάτι εκ του μη όντος. Εκτίθεσαι και απελευθερώνεσαι ταυτόχρονα πολύ παραπάνω.
Σωστά! Και πού στοχεύεις με το νέο γκρουπ;
Ε.Τ.: Στοχεύω στο να εξωτερικεύσουμε τις συνθέσεις μας, να γίνει τουλάχιστον ένας πρώτος δίσκος και να ακολουθήσουμε αυτό το τρένο να δούμε πού πάει, γιατί μέχρι τώρα πάει πανέμορφα.
Υπάρχει χώρος για αυτοσχεδιασμό στα live σας;
Ε.Τ.: Με τις Lafina ναι και παρά το γεγονός ότι έχει γίνει πολλή δουλειά ενορχηστρωτικά, επιδιώκουμε και οι τρεις μας τον αυτοσχεδιασμό γιατί, κυρίως, είναι απολαυστικό αλλά και επειδή το «σηκώνει» αυτή η μουσική.
Είσαστε διαφορετικές μουσικές προσωπικότητες μέσα στο γκρουπ; Κι αν ναι, πώς τις διαχειρίζεσαι;
Ε.Τ.: Σίγουρα, η καθεμία μας προέρχεται από άλλο μουσικό background. Η Μυρσίνη, με το παραδοσιακό backgroung και μια ήδη εξαιρετικά πλούσια εμπειρία σε live παρότι τόσο νέα, η Άλμπα, η μικρότερη εκ των τριών, με το κλασικό τσέλο, επίσης δραστήρια σε πολλά και διαφορετικά σύνολα και μεγαλωμένη στην Ισπανία κι εγώ με τη ροκ οικογένεια αλλά και τις σπουδές στην παραδοσιακή μουσική. Έχουμε όμως πολλά κοινά ακούσματα και πολύ κοινή αισθητική, δεν ξέρω αν έτυχε ή αν πέτυχε αλλά και ως μουσικοί και ως προσωπικότητες έχουμε δέσει πολύ και αλληλοσυμπληρωματικά, αν υπάρχει αυτή η λέξη. Αν δεν υπάρχει, να μια ανάγκη να υπάρξει.
Τι εκτιμάς περισσότερο σε έναν συνεργάτη σου;
Ε.Τ.: Εκτιμώ σίγουρα την ποιότητά του ως άνθρωπο πάνω από τη δεξιοτεχνία. Αν αυτά τα δύο συμπέσουν ακόμα καλύτερα.
Τι σε ώθησε να γράφεις; Ή μήπως έγραφες πάντα;
Ε.Τ.: Θυμάμαι από μικρή να περπατάω και να παρατηρώ το οτιδήποτε μια κίνηση ενός πουλιού ή ενός αυτοκινήτου και αυτό να δημιουργεί μια μελωδία στο μυαλό μου. Οι γονείς πάντα μας ενθάρρυναν και εμένα και τον αδερφό μου (αυτός κι αν είναι συνθέτης!) να γράφουμε, να δημιουργούμε και να διοχετεύουμε, γενικότερα, δημιουργικά την ενέργειά μας, ποτέ πιεστικά βέβαια. Περισσότερο με παραδείγματα τους ίδιους τους εαυτούς τους. Ακόμα και τώρα, σχεδόν κάθε μέρα ξυπνάω με άλλη μελωδία. Δεν είναι όλες ωραίες, ΟΚ, αλλά αν τύχει καμιά καλή πρέπει να ψάχνεις το κινητό μέσα στο βράδυ και να το τραγουδάς με φωνή ύπνου.
Ο Ταμπουίνος τι πλάσμα είναι τελικά για σένα;
Ε.Τ.: Ο Ταμπουίνος είναι ένα ζωάκι που θέλει να ακούει ταμπού για αυτό έχει μεγάλα αφτιά αλλά ντρέπεται να τα ξεστομίζει για αυτό και το μικροσκοπικό του στόμα. Ξεπήδησε κάποτε μέσα από ένα κείμενό μου και τον συμπάθησα, ίσως επειδή όλοι είμαστε, λίγο πολύ, ταμπουίνοι. Ζούμε σε έναν κόσμο γεμάτο ταμπού, πιο καλά κρυμμένα από ποτέ, και κάπως έτσι ένιωσα την ανάγκη να δημιουργήσω το ομώνυμο blog. Κάποτε αυτό το blog μεγάλωσε και αποφάσισε να γίνει βιβλίο. To δεύτερο Ταμπουινάκι είναι ήδη έτοιμο και περιμένει κι αυτό να εκκολαφθεί.
Η συγγραφή σε ξεκουράζει από τη μουσική ή σε συμπληρώνει;
Ε.Τ.: Η συγγραφή με ξεκουράζει απ' όλα. Όποτε βρίσκω ελεύθερο χρόνο, ακόμα και ένα κενό στη δουλειά, τρέχω σε μια γωνιά και συνεχίζω αυτό που γράφω. Με ξεκουράζει, με συμπληρώνει, με ορίζει. Απορώ γιατί δεν είναι υποχρεωτικό για όλους.
Υπάρχουν πράγματα που μπορείς να πεις μόνο με λέξεις και όχι με νότες;
Ε.Τ.: Ναι, και η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές μπορεί να μου καλύπτουν μια εκφραστική ανάγκη που μετά να μη βγει σε νότες. Όμως η πρώτη μου γλώσσα είναι η μουσική και σε αυτή θα επιστρέφω πάντα.
Θυμάσαι την πρώτη φορά που ένιωσες ότι «ανήκεις» πάνω στη σκηνή;
Ε.Τ.: Θυμάμαι μια στιγμή. Ήταν με τη Λερναία Ύδρα. Θυμάμαι να είμαι λαχανιασμένη και να σκέφτομαι: Ρε, ωραία είναι εδώ!
Υπήρξε ποτέ στιγμή που σκέφτηκες να τα παρατήσεις;
Ε.Τ.: Όχι. Μη αναγνωρίσιμη ερώτηση.
Και πολύ αναγνωρίσιμη η απάντηση θα έλεγα. Πες μου όμως, τι σε επαναφέρει όταν νιώθεις καλλιτεχνική κούραση;
Ε.Τ.: Η γραφειοκρατία. Πραγματικά για δύο χρόνια δούλεψα σε έναν φορέα. Έκανα απολύτως γραφειοκρατική δουλειά. Μου έκανε πάρα πολύ καλό, με βοήθησε να οργανωθώ. Πολύ κόντρα ρόλος αλλά με ισορρόπησε. Αν και είχα λιγότερο χρόνο δεν σταμάτησα να καλλιτεχνίζω, αντιθέτως ολοκλήρωσα πράγματα που είχα αφήσει χρόνια. Είναι καλό αλλά ΓΙΑ ΛΙΓΟ, τονίζω το «για λίγο».
Ποια εμπειρία σε έχει αλλάξει περισσότερο ως καλλιτέχνη;
Ε.Τ.: Θα έλεγα, το ότι αποφάσισα να μπω ξανά στο mindset του να «μαθαίνω», να παρακολουθώ ξανά σεμινάρια, να κάθομαι ξανά στο «θρανίο» και θα το κάνω ξανά και ξανά γιατί είναι απελευθερωτικό και διασκεδαστικό να καταλαβαίνεις όσο εμβαθύνεις ότι δεν ξέρεις τίποτα τελικά.
Υπάρχει κάποιο όνειρο που κρατάς ακόμα για τον εαυτό σου;
Ε.Τ.: Φυσικά και μέχρι κάτι να είναι έτοιμο είναι επιλογή μου να μην το μοιράζομαι. Το να το λες, ειδικά σε αγαπημένους και φίλους είναι μεγάλο λάθος. Λαμβάνεις μια σύντομη ικανοποίηση ότι το μοιράστηκες και κάπως ξεφουσκώνει. Όταν, όμως, το κρατάς για σένα, μεγαλώνει, μεγαλώνει και αναγκάζεσαι να το ολοκληρώσεις για να ησυχάσεις και εσύ.
Τι θα ήθελες να νιώθει ο κόσμος φεύγοντας από μια συναυλία σας;
Ε.Τ.: Θα ήθελα να νιώθει έστω και λίγο πιο ανάλαφρος, πιο ευτυχισμένος και κυρίως εμπνευσμένος.
Τι θα έλεγες στην Ειρήνη του παρελθόντος που μόλις ξεκινούσε;
Ε.Τ.: Ευχαριστώ για εκείνα τα βράδια με την κιθάρα και τα κλειστά φώτα.
Μια ευχή για τον κόσμο;
Ε.Τ.: Να καταλάβει σε πόσο βαριά «ναρκωτικά» έχει πέσει μαζικά και να απεξαρτηθεί κάποτε. Έχω μια φίλη που τα κατάφερε. Είναι 2 μέρες καθαρή. Υπάρχει ελπίδα. Μιλάω για τις οθόνες, κάθε μορφής φυσικά.
Ειρήνη, σε ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο που διέθεσες και για την ανοιχτή, ουσιαστική συζήτηση που μοιράστηκες μαζί μας. Σου εύχομαι να συνεχίσεις να μας ταξιδεύεις με τη μουσική και τις ιστορίες σου, εκεί που οι ρίζες συναντούν το παρόν.
Ε.Τ.: Γιώργο, εγώ σε ευχαριστώ και με το παραπάνω. Οι ερωτήσεις σου ήταν πραγματικά τόσο ουσιαστικές και διεισδυτικές που συνειδητοποιώ ότι ίσως πρέπει να επιστρέφω σε αυτές ανά καιρούς.
Και όταν η κουβέντα φτάνει στο τέλος της, αυτό που απομένει δεν είναι οι απαντήσεις αλλά η αίσθηση μιας σιωπηλής συνέχειας, σαν δρόμος που δεν κλείνει, απλώς χάνεται πιο πέρα, στο φως. Η Ειρήνη ανήκει σε εκείνους τους ανθρώπους που δεν φοβούνται τη λεπτότητα, που επιμένουν να ακούν πριν μιλήσουν και να νιώθουν πριν δημιουργήσουν. Στη μουσική της, όπως και στον λόγο της, υπάρχει χώρος, για την ανάσα, για τη μνήμη, για τον άλλον.
Με το λαούτο αγκαλιασμένο σαν παλιό φίλο και με τη φωνή της να ισορροπεί ανάμεσα στη γη και το ταξίδι, η Ειρήνη δεν αναζητά τον εντυπωσιασμό. Αναζητά τη συνάντηση. Κάθε της νότα μοιάζει να κουβαλά ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ δυνατά και κάθε της λέξη να ανοίγει ένα μικρό παράθυρο σε έναν κόσμο όπου η παράδοση δεν είναι βάρος, αλλά ρίζα που επιτρέπει να υψωθείς. Σε μια εποχή που όλα ζητούν να ακουστούν πιο δυνατά, η παρουσία της ξεχωρίζει ακριβώς γιατί ψιθυρίζει. Και μέσα σε αυτόν τον ψίθυρο, υπάρχει κάτι βαθιά ανθρώπινο: μια υπενθύμιση ότι η τέχνη δεν χρειάζεται να φωνάζει για να μας συγκινήσει, ούτε να εξηγείται για να μας αγγίξει. Αρκεί να είναι αληθινή.
Η Ειρήνη Τριανταφυλλίδη δημιουργεί σαν να στρώνει ένα μονοπάτι, όχι για να το ακολουθήσουμε υποχρεωτικά, αλλά για να ξέρουμε πως υπάρχει και είναι εκεί. Κι αν τελικά κάτι παίρνουμε μαζί μας, από αυτή τη συνάντηση, είναι αυτό το αίσθημα ήσυχης πληρότητας: ότι για λίγο, μέσα από μουσικές, μέσα από λέξεις και σιωπές, βρεθήκαμε όλοι μαζί στον ίδιο τόπο.
Η Ειρήνη Τριανταφυλλίδη γεννήθηκε στην Αθήνα και αποφοίτησε από το Τμήμα λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων το 2007, με εξειδίκευση στο λαούτο. Δραστηριοποιείται ως ερμηνεύτρια, συνθέτρια, ενορχηστρώτρια και συγγραφέας. Το 2016 ίδρυσε το συγκρότημα Noriana, το οποίο εστιάζει στην παραδοσιακή κέλτικη μουσική, συνδυάζοντάς την με το ελληνικό στεριανό λαούτο. Συμμετέχει ως τραγουδίστρια, λαουτίστρια και ενορχηστρώτρια ενώ έχει συμβάλει στη διοργάνωση συναυλιών και φεστιβάλ όπως το Athens Irish Festival και το Athens Celtic Music Festival. Παράλληλα, είναι ιδρυτικό μέλος του Lafina Trio, ενός ακουστικού σχήματος με έμφαση στο πρωτότυπο υλικό και τον ελληνικό στίχο, όπου συμμετέχει ως τραγουδίστρια και συνθέτρια και εξακολουθεί να διερευνά τον ήχο του λαούτου σε σύγχρονα και διαθεματικά μουσικά πεδία, πέρα από τα όρια της ελληνικής παράδοσης. Έχει συνθέσει και ερμηνεύσει πρωτότυπη μουσική για την προσωπική της δισκογραφία και για παιδικές θεατρικές παραστάσεις, σε συνεργασία με την Εταιρεία παραγωγής «Εργοστάσιο ονείρου». Εκτός από τη μουσική έχει ασχοληθεί επίσης με τη συγγραφή, εκδίδοντας το 2024 τον Ταμπουίνο, με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων και το graphic design.
