1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki *** Αποτελέσματα του 1ου Λογοτεχνικού Διαγωνισμού koukidaki *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Κάποιες κληρώσεις παίρνουν λίγες μέρες παράταση και άλλες μεταφέρονται σε άλλο χρόνο. Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Διαλέξτε εσείς τα δώρα σας! Μυθιστορήματα: Τέσσερα βιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίο * Δώδεκα χτύποι * Συμπόσιο με εχθρούς * Εβόρα * Τα κβάντα της ελπίδας * Ο Δράκος * Υπόθεση Μπετόβεν * Ωρολογοποιός * Η τυχερή μέρα του Γκούντερ Νόιμαν * Αφιερωμένο στον γιο μου ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα ** Διηγήματα: Αναμνήσεις μιας ζωής * XL: Ιστορίες αγάπης * Ο φαροφύλακας της Λάκκας * Εναλλαγές ** Χρονογραφήματα: Το τελευταίο τανγκό * Κόκκινο, γράφουμε ** Ποίηση: Η πικρή γεύση της προδοσίας * Πασιφλόρα * Έβδομος κόμβος σε δαγκάνες τέσσερις * Μελέτη ζωής * Οι πικροδάφνες θέλουν κούρεμα * Στον ορίζοντα της ελπίδας * Εξελισσόμενη εφηβεία ** Νουβέλα: Χάγια ** Παιδικά: Το παραμύθι με τα παραμύθια * Πλανήτης ΦράουλΑ * Ο Αίμος ταξιδεύει στα Βαλκάνια * Λενιώ, το κορίτσι με τα παράξενα δάχτυλα και Η Λενιώ και «το αγόρι από τη Συρία» * Τρία παραμύθια όλο τραγούδια ** Αληθινές ιστορίες: Τα βιβλία της Αιμιλίας Πλατή ** Περιοδικά: ΛεξΩτεχνίες ** Βιογραφία: Σπύρος Φωκάς * Δοκίμιο: Κύπρος 1945-1974

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

Η καμπίνα 2

Κάποια μυστήρια δύναμη τράβηξε και πέταξε την οροφή της καλύβας πέρα μακρυά.
Μπορούσες να δεις πολλά μέρη του κεντρικού και μοναδικού δωματίου που τα έλουζε το φως.
Δεν ήταν πια κρυφά από το σκοτάδι.
Σε μια γωνία το φως διεκδίκησε χώρο και κάτι τραβήχτηκε μέσα στο σκοτάδι.

Η μορφή που αποτραβήχτηκε έκλεισε τα μάτια της για να χαθεί ακόμα πιο πολύ.

Στο υπόλοιπο μέρος, το δωμάτιο έδειχνε το αληθινό του πρόσωπο για πρώτη φορά καθώς το φως μοίραζε τις ηλιαχτίδες του παντού.

Ήταν ένα απλό δωμάτιο χωρίς έπιπλα και μάλιστα πολύ μικρό.
Στη μέση του πατώματος ένα αντικείμενο είχε πέσει από το ταβάνι.
Ήταν αυτό που φτιαχνόντουσαν τα όνειρα και κείτονταν κάτω διαλυμένο.
Η πραγματικότητα μερικές φορές είναι τόσο σκληρή που καταστρέφει τα όνειρα.

Η μορφή της ατένιζε το κρυφό σκοτάδι που είχε παραμείνει μαζί της να της κάνει παρέα, κλείνοντας της τα μάτια.

Όμως το φως διεκδίκησε και άλλο χώρο καθώς αυτή τη φορά έπεφτε επάνω της με ορμή μη αφήνοντας άλλο χώρο για το μαύρο.

Αυτή η κίνηση του φωτός την έκανε να ανοίξει τα μάτια της και να δείξει τα νύχια της σε κάποιο φανταστικό εχθρό βγάζοντας μια κραυγή και προβάλλοντας τα δόντια της σαν αγρίμι.
Όμως την επόμενη στιγμή ο ήλιος την τύφλωσε σα να της πρόσταζε να ηρεμήσει.
Αυτό το κάψιμο που αφήνει στο μάτι έφυγε μετά από λίγα λεπτά ακολουθώντας την κίνηση της κόρης του ματιού.

Έβαλε το χέρι της μπροστά στο μέτωπό της και αυτό που αντίκρισε την έκανε να σηκωθεί όρθια.
Έβλεπε χρώματα.
Το μπλε του ουρανού έπαιζε με τα σύννεφα και τον ήλιο δημιουργώντας αποχρώσεις του γαλάζιου και του πορτοκαλί.

Για μια στιγμή που φάνηκε αιώνας κοίταξε επάνω στον ουρανό και τα σύννεφα έπαιρναν διάφορες μορφές παίζοντας με τον αέρα, αλλάζοντας το περίγραμμά τους.

Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να αλλάξει τον εαυτό της για να μπορεί να αισθάνεται πιο ελεύθερα και να μη μένει φυλακισμένη μέσα στο γκρι αυτό κόσμο.
Παρέτεινε το χέρι της να πιάσει τον ήλιο και χάρηκε καθώς σκέφτηκε ότι αυτό το κάνει ένα μικρό παιδάκι που μαθαίνει για πρώτη φορά.

Ένα γελάκι της ξέφυγε και αυτό δημιούργησε κύματα χαράς.
Σκέφτηκε ότι κάποτε είχε όνειρα και ότι είχε χρόνο να τα εκπληρώσει, ακόμα και τώρα.

Πρέπει να ήταν η μόνη στιγμή που ένιωσε τον πραγματικό εαυτό της…

Καθώς τράβηξε το χέρι της από το φως, σκόνταψε σε ένα αντικείμενο και έπεσε στο πάτωμα.
Τρομαγμένη και θολωμένη από το φόβο της στιγμής, κοίταξε το αντικείμενο και στην αρχή δε το αναγνώρισε αλλά μετά θυμήθηκε τι ακριβώς ήταν.

Θυμήθηκε ότι της είχαν κλέψει τα όνειρά της και αυτό το αντικείμενο έκανε αυτή τη δουλειά.
Σου έκλεβε τα πάντα και σε άφηνε μόνο σου στο σκοτάδι.
Ήταν μια ονειροπαγίδα.

Κείτονταν πια χαλασμένη και σπασμένη στο πάτωμα σα ραγισμένο ερωτηματικό.
Ταυτόχρονα η σκέψη που υπήρχε στο μυαλό της κοπέλας ήταν μία.
-Που είναι τα όνειρά μου;

Η πόρτα άνοιξε και φανέρωσε τον εξωτερικό χώρο, εκείνον που παλιότερα είχε σκοτάδι· τώρα ένας παραμυθένιος κόσμος της χαμογελούσε.

Τα χειρότερα είχαν περάσει.
Περισσότερα από τον Πέτρο Βαζακόπουλο
Το συνοδευτικό κολάζ δημιουργήθηκε με τμήματα πίνακα που βρέθηκε σε αυτή τη σελίδα.
Μέρος πρώτο
Μέρος τρίτο

Του ίδιου:
Φθινοπωρινή δολοφονική βροχή
The Black Car
Just 60s

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Απ' το πυκνό δάσος στο πηγάδι της Γερακίνας, Γ.ΤηγανούριαΕξελισσόμενη εφηβεία, Ι.ΚόντοςΒιβλία των εκδόσεων Το ανώνυμο βιβλίοΩρολογοποιός, Άκης ΚαπέταςΑφιερωμένο στον γιο μου, John EmmansΕναλλαγές, Απόστολος ΓκέτσοςΠλανήτης ΦράουλΑ, Ruby
Η Λενιώ και «το αγόρι από τη Συρία», Ελένη ΜπιμπίρηXL: Ιστορίες αγάπης, Στέλλα ΚαλλέΣπύρος Φωκάς, η βιογραφίαΟι πικροδάφνες θέλουν κούρεμα, Α.ΚαϊμακλιώτηΟ Δράκος, Κ. ΔροσίνηΗ τυχερή μέρα του Γκούντερ Νόιμαν, Χρήστος ΝτεκίδηςΕπιλέξτε εσείς τα δώρα σας!
Αναμνήσεις μιας ζωής, Τ.Σ.
ΛεξΩτεχνίεςΑνθρω-Ποινές, Νατάσα ΡεντήφΟ Αίμος ταξιδεύει στα Βαλκάνια, Σοφία ΤσάτσουΜελέτη ζωής, Σπύρος ΣφενδουράκηςΠασιφλόρα, Μαλβίνα ΙωσηφίδουΟ φαροφύλακας της Λάκκας, Χρ. Πατρώνου-Παπατέρπου