1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki - Διαβάστε τα κείμενα που συμμετέχουν, βαθμολογήστε ή σχολιάστε τα! *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο, παρακολουθείτε όλα τα είδη και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις προγραμματισμένες ημερομηνίες των κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει * Πέρα από τις οκτάβες * Ωκεανός * Ψίθυροι εραστών * Η κληρονομιά του αίματος * Λίλιθ και Λασθινία * Το μαντήλι της Θέμιδος * Ανατομία ενός καλλιτέχνη ** Θέατρο: Άκουσε τα κύματα * Ταξίδεψα για να σε βρω ** Διηγήματα: Ο Μπίλλυ και η Αμαλία στο νησί * Ευτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα * Σκοτεινά φεγγάρια ** Ποίηση: Ως εδώ βυθίζομαι * Ευδόκιμο μέλι * Ένα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός * Σώματα δίχως χρόνο * Λαξεμένοι ψίθυροι ** Νουβέλα: Ενηλικίωση * Η σιωπή της Περσεφόνης * Όταν η μοίρα εκδικείται ** Παιδικό: Τύχη... Ουρανοκατέβατη ** Δοκίμιο: Συμβολή στην ιστορία της Κασσάνδρας ** Άλλα: Αλφισμός

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2019

Ο νεκροθάφτης

Γράφει ο Πέτρος Λυγίζος

Ο νεκροθάφτης είναι ψυχρός.
Δεν έχει ωράριο
μέρα και νύχτα ζει περιμένοντας το θάνατο.
Των άλλων.
Έχει πρόχειρες ευχές
για άντρες και γυναίκες
για κάθε ηλικία.
Τις νύχτες κρύβεται στο γραφείο.
Ακούει ήσυχη μουσική
λύνει σταυρόλεξα
ονειρεύεται πως οι άλλοι τον αγαπούν
"Μα είμαι καλός και έντιμος"
μονολογεί…

Ο νεκροθάφτης είναι ψύχραιμος.
Δεν έχει το άγχος της ανεργίας.
Έχει την αγωνία της μοναξιάς.
"Δε μπορούμε να τα ‘χουμε όλα"
μονολογεί…
Και κρύβεται ξανά στο γραφείο.
Η πόρτα χτυπά ξαφνικά.
"Τα συλλυπητήριά μου!"
Ίδιες λέξεις, ίδιο ύφος, ίδια τελετή.

Οι μέρες, τα χρόνια περνούν.
Ο νεκροθάφτης είναι θλιμμένος.
Μα έχει ήδη φροντίσει
για την κηδεία του, για τα μνημόσυνα.
Βλέπει το άδειο φέρετρο που τον περιμένει,
κομψό, ξύλο καρυδιάς,
σαν το δέντρο που κρυβόταν μικρός.
Ο νεκροθάφτης φοβάται.
Κρύβεται πάλι στο γραφείο.
Η πόρτα χτυπά ξαφνικά.
"Κύριε, πόσο λυπάμαι!"
Κι ήταν η πρώτη του φορά,
που έλεγε την αλήθεια…

🍂

Copyright © Πέτρος Λυγίζος
All rights reserved
Το έργο περιέχεται στην έκδοση «Η αφηρημένη ταχύτητα της ζωής»
Στη συνοδευτική φωτογραφία βλέπετε έργο της Heidi Hatry η οποία μετά την αυτοκτονία ενός φίλου της, το 2008, δημιούργησε μια μέθοδο ζωγραφικής για να φτιάχνει πορτραίτα εκλιπόντων: χρησιμοποιεί τις στάχτες του νεκρού και κερί. Τα έργα του εκτίθενται στην Ubu Gallery της Νέας Υορκης

Του ίδιου:

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου


ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Λίλιθ και Λασθινία, Μιχάλης ΓριβέαςΣκοτεινά φεγγάρια, Γιώργος ΔόλγυραςΕυτυχώς που δεν πάθαμε τίποτα, Χρυσούλα ΔιπλάρηΨίθυροι εραστώνΣώματα δίχως χρόνο, Δέσποινα ΣιμάκηΕυδόκιμο μέλι, Νεφέλη ΣμίχεληΛαξεμένοι ψίθυροι, Μαρίζα Καζακλάρη
Ανατομία ενός καλλιτέχνη, Ισαβέλλα ΠρίτσαΤαξίδεψα για να σε βρω, Ν.Βαρδάκας και Φ.ΤσαγανάκηΘ.Θεοδωρής, Πέρα από τις οκτάβεςΣυμβολή στην ιστορία της ΚασσάνδραςΤο μαντήλι της Θέμιδος, Λ. ΚαποπούλουΩκεανός, Μ.ΚατρακηςΤύχη... ουρανοκατέβατη, Δ.Κανλή
Η σιωπή της Περσεφόνης, Θεοφάνης ΠαναγιωτόπουλοςΗ κληρονομιά του αίματος, Νικόλαος ΝτέτσικαςΕνηλικίωση, Νικόλαος Κατέχης
Το αγόρι που δεν ήθελε να μεγαλώσει, Κ. ΙωακειμίδηςΈνα δέντρο λιβάνι και πάλι ο ξηρανθός, Ευφροσύνη Μαντά-ΛαζάρουΩς εδώ βυθίζομαι, Αναστάσιος ΜεγαλοοικονόμουΌταν η μοίρα εκδικείται, Νίκος Δημητρούλιας