Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Δωρεάν διπλές προσκλήσεις! *** Φωνή τέχνης *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ή διαβάστε λογοτεχνικά κείμενα σε πρώτη δημοσίευση ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμ ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Για πάντα δική σου * Το ξεχασμένο φυλαχτό * Ο φάρος του Κένεμπεκ * Το ματωμένο παρελθόν * Ο κώδικας του αυτοκράτορα * Λέγε με Στράτο * Ματωμένος κάκτος * Ονείρου σκιές ** Ποίηση: Εγκέφαλος Ψάρι * Στην αμφιλύκη της αγρύπνιας * Σκοτεινή κουκκίδα ** Διηγήματα: Όταν η ζωή σού δίνει λεμόνια * Μέχρι να δω τον Άλκη * Ξιπασμένες νοικοκυρές ** Άλλα: Τέσσερις τίτλοι των εκδόσεων Ελκυστής * Τρεις τίτλοι των εκδόσεων Βακχικόν ** Νουβέλες: Το μεγάλο φάσμα των εκδοχών * Η μέρα του καρναβαλιού * Οι μπρούτζινοι κύβοι ** Αυτοβελτίωση: Η συνταγή της ευτυχίας σε επτά ημέρες ** Παιδικά: Οι τρεις μικροί αϊ-Βασίληδες * Κυκλαδίτικα παραμύθια

Είδα το φόβο

Ψηφιακό έργο από τον Γιώργο Αγγελίδη

Είδα το φόβο μέσα από τα μάτια της μάνας μου.
Άκουσα τη φωνή της που γινόταν διαφορετική. Και κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο παράξενο πράγμα.
Αυτή τον συγχωρούσε και αυτός ξαναγυρνούσε.

Ήμουν μικρός και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια πράγματα που λένε οι μεγάλοι μεταξύ τους. Αισθανόμουν ότι κάτι έκρυβαν, όχι μόνο μπροστά στα μάτια τα δικά μου αλλά και μεταξύ τους.
Κοίταζα τα βλέμματα που ήταν άλλες φορές επιτακτικά και άλλες υποτακτικά. Κάποιες άλλες στιγμές γίνονταν βλέμματα συγχώρεσης και ένιωθα ότι όλα είχαν περάσει και ότι όλα ήταν κανονικά. Ήμασταν μια κανονική οικογένεια. Μόνο που εκείνος δεν ήταν ο πατέρας μου.

Κάποια στιγμή είχαμε πάει να φάμε και ένιωσα ένα πόνο στο πόδι μου. Κοίταξα αυτόν που κοιτούσε τη μάνα μου με το βλέμμα του να μοιάζει με άρρωστο. Θυμάμαι μετά στο σπορ αυτοκίνητο του να πατάει το γκάζι με δύναμη και να αναρωτιέμαι γιατί το κάνει αυτό.

Τσακωνόταν συχνά με τη μάνα μου και οι φωνές ακούγονταν από το δωμάτιο μέσα. Κλειστή η πόρτα σαν να προσπαθούσαν να κρύψουν το χαμό. Θυμάμαι κάποια φορά που είχε η μάνα μου μελανιά στο χέρι της και όταν τη ρώτησα μου απάντησε ότι είχε χτυπήσει στο ντουλάπι.
Προσπαθούσα να σκεφτώ πώς γίνεται αυτό αφού δεν φτάνει το χέρι εκεί πάνω.

Η νύχτα με τις φωνές της μάνας μου συνεχίστηκε ξανά. Σε κάποια στιγμή βγήκαν έξω και πήγαν στο δωμάτιο μου. Εγώ καθόμουν στο σαλόνι και πήγα να δω τι συνέβαινε. Η μάνα μου κάτω στο πάτωμα να κλαίει και αυτός να τη χτυπάει από πάνω.
Με τη μικρή μου σκέψη που μεγάλωσε σαν φαντασία πήρα ένα σπαθί πλαστικό που είχα και άρχισα να τον χτυπάω στην πλάτη. Σκεφτόμουν ότι του έχωνα το σπαθί στο σώμα και τα άντερα του χύνονταν κάτω. Ήμουν νικητής αφού είχα σώσει τη μάνα μου. Εγώ, ο ιππότης.
Το μικρό πλαστικό παιχνίδι όμως δεν ανταποκρίθηκε στην πραγματικότητα και αυτός γύρισε και με χτύπησε στο πρόσωπο.

Ο χρόνος σταμάτησε καθώς κοίταγα τα έκπληκτα πρόσωπα τους που με κοιτούσαν. Τα δάκρυα μου έπεφταν καθώς το μικρό μου παραμύθι χανόταν.

Με τις πιτζάμες πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα μα δεν έκανε καταγγελία. Εκείνο το βράδυ πέρασε από τη μνήμη γρήγορα.

Αυτός ήρθε από το σπίτι όπως συνήθιζε να κάνει παρακαλώντας τη μάνα μου να τον δεχτεί. Τις πιο πολλές φορές τον δεχόταν πίσω. Έτσι θα έκανε και τώρα, αλλά αυτή τη φορά με κάλεσαν να με ρωτήσουν αν ήθελα εγώ να τον δεχτώ. Σαν ιππότης που δεν χάνει την τιμή του απάντησα αρνητικά.
Ο τύπος έφυγε από το σπίτι και δεν ήρθε ξανά.

Χρόνια μετά μεγάλωσα και μάθαινα για αυτόν πράγματα ότι παραφύλαγε, ήταν κρυμμένος στα δέντρα απέναντι από το σπίτι και μερικές φορές κρυβόταν στο πατάρι του σπιτιού μας για μέρες.
Κάποια στιγμή μάθαμε ότι έπεσε μέσα σε ένα λιμάνι με το καινούργιο σπορ αμάξι του και δίπλα του είχε ένα σημείωμα της μάνας μου.

Νομίζω πως κάποια στιγμή ήρθε εκείνη που λέγεται Δικαίωση. Μα σκέφτομαι ότι όμορφα καλύπτουμε τις αδυναμίες μας με λέξεις και ποικίλες φράσεις. Ντύνουμε τον εαυτό μας καλύπτοντας τα κενά μας. Και αντί να αντικρίσουμε την αλήθεια κατάματα υποχωρούμε και δεν νοιαζόμαστε για τις συνέπειες.

«Πρώτα πρέπει να μάθεις να ακούς» ήταν από τις πρώτες φράσεις που άκουσα από τον ψυχολόγο και αργότερα δάσκαλο μου. Να μην αγνοούμε αυτό που γίνεται αλλά να το αντιμετωπίζουμε. Κάτι που δεν έκανε η μάνα μου ποτέ. Κρυβόταν στα δικά της λάθη, στις δικές τις φωνές που υπερκάλυπταν τα πάντα στον κόσμο της. Μαζί και τη φωνή του παιδιού της που ήθελε να τη βοηθήσει.


Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε ψηφιακό έργο από τον Γιώργο Αγγελίδη

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Το ματωμένο παρελθόν: Η αφορμή, Βασίλη ΛινάρδουΟνείρου σκιές, Πελούσας ΤσαντάκηΤέσσερις τίτλοι από τις εκδόσεις ΕλκυστήςΛέγε με Στράτο, Χρυσούλας Σ. ΓεωργούλαΟ φάρος του Κένεμπεκ, Σόνιας ΣαουλίδουΜατωμένος κάκτος, Μαρίνας ΧρόνηΣτην αμφιλύκη της αγρύπνιας, Ελένης Τζιώγα
Σκοτεινή κουκκίδα, Γιάννη ΣμίχεληΗ μέρα του καρναβαλιού, Μαριλένας ΠαππάΟ κώδικας του αυτοκράτορα, Νίκου ΚυριαζήΤο μεγάλο φάσμα των εκδοχών, Θεμιστόκλειας ΜωετζήΚυκλαδίτικα παραμύθια, Θάνου ΚωστάκηΟι τρεις μικροί αϊ-Βασίληδες, Γιώργου ΤσιβελέκουΛευκοί νάνοι, Η μαντική μηχανή και Η αντάρα
Το ξεχασμένο φυλαχτό, Λένιας ΤσιάνουΓια πάντα δική σου, Δήμητρας ΔεληλίγκαΜέχρι να δω τον Άλκη, Τίτσας ΔιαμαντοπούλουΞιπασμένες νοικοκυρές, Έφης ΚαραμπάΗ συνταγή της ευτυχίας σε επτά ημέρες, Στέλλας ΣιδεράτουΕγκέφαλος Ψάρι, Λίλιας Τσούβα
Οι μπρούτζινοι κύβοι, Χρυσάνθης Πρωτοψάλτου