Εγγραφή στο newsletter για να μη χάνετε τίποτα! *** Φωνή τέχνης *** ΦΕΤΟΣ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ ΘΕΑΤΡΟ με διπλές προσκλήσεις που μπορείτε να διεκδικήσετε εδώ! *** 1ος Διαγωνισμός Παραμυθιού koukidaki: Κυκλοφορεί ήδη το συλλογικό έργο, με κείμενα που διαγωνίστηκαν, από τις εκδόσεις Δερέ. *** Κατεβάστε ΔΩΡΕΑΝ ebooks ΕΔΩ! *** Αν σας αρέσει το θέατρο -παρακολουθείτε όλα τα είδη- ή έχετε άποψη για μουσικά άλμπουμς ή για ταινίες ή διαβάζετε λογοτεχνικά έργα κτλ. και επιθυμείτε να μοιράζεστε τις εντυπώσεις σας μαζί μας, επικοινωνήστε με το koukidaki. Αρθρογράφοι, κριτικογράφοι, άνθρωποι με ανάλογη κουλτούρα ζητούνται! *** Δείτε τις ημερομηνίες των προγραμματισμένων κληρώσεων στη σελίδα των όρων.
ΚΕΡΔΙΣΤΕ ΒΙΒΛΙΑ ακολουθώντας τους συνδέσμους. Μυθιστορήματα: Το αστικό των φαντασιώσεων * Η διατριβή * Εδώ παπάς εκεί παπάς * Μη μου ξυπνάς τη λύπη * Ο Φτερωτός Κλέφτης * Η νύφη που δεν γέλασε * Θύματα * Η αύρα του έρωτα * Ο θησαυρός της Σμύρνης * Ο Αρσάμης της Περσίας ** Ποίηση: Μικρή μου κόλαση * Τέσσερις ποιητικές συλλογές από τις εκδόσεις Βακχικόν * Ποιητική απόδραση * Κατάβασις * Μέθεξις * Με φόβο και πάθος ** Άλλα: Πέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής ** Διηγήματα: Ο κόσμος πίσω από τον καθρέφτη * Ο Θεός πίσω από την ντουλάπα * Ελληνιστί * Τα αχνά φώτα της Μάρφα ** Παιδικά: Η γοργόνα με τα όμορφα πόδια ** Νουβέλες: Τα απόρθητα κάστρα * Θα τα πω όλα στον Θεό * Club Killaz ** Άλμπουμ μουσικό: The Birds Sing As Bells

Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου 2020

Είδα το φόβο

Ψηφιακό έργο από τον Γιώργο Αγγελίδη

Είδα το φόβο μέσα από τα μάτια της μάνας μου.
Άκουσα τη φωνή της που γινόταν διαφορετική. Και κάθε φορά συνέβαινε το ίδιο παράξενο πράγμα.
Αυτή τον συγχωρούσε και αυτός ξαναγυρνούσε.

Ήμουν μικρός και δεν μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια πράγματα που λένε οι μεγάλοι μεταξύ τους. Αισθανόμουν ότι κάτι έκρυβαν, όχι μόνο μπροστά στα μάτια τα δικά μου αλλά και μεταξύ τους.
Κοίταζα τα βλέμματα που ήταν άλλες φορές επιτακτικά και άλλες υποτακτικά. Κάποιες άλλες στιγμές γίνονταν βλέμματα συγχώρεσης και ένιωθα ότι όλα είχαν περάσει και ότι όλα ήταν κανονικά. Ήμασταν μια κανονική οικογένεια. Μόνο που εκείνος δεν ήταν ο πατέρας μου.

Κάποια στιγμή είχαμε πάει να φάμε και ένιωσα ένα πόνο στο πόδι μου. Κοίταξα αυτόν που κοιτούσε τη μάνα μου με το βλέμμα του να μοιάζει με άρρωστο. Θυμάμαι μετά στο σπορ αυτοκίνητο του να πατάει το γκάζι με δύναμη και να αναρωτιέμαι γιατί το κάνει αυτό.

Τσακωνόταν συχνά με τη μάνα μου και οι φωνές ακούγονταν από το δωμάτιο μέσα. Κλειστή η πόρτα σαν να προσπαθούσαν να κρύψουν το χαμό. Θυμάμαι κάποια φορά που είχε η μάνα μου μελανιά στο χέρι της και όταν τη ρώτησα μου απάντησε ότι είχε χτυπήσει στο ντουλάπι.
Προσπαθούσα να σκεφτώ πώς γίνεται αυτό αφού δεν φτάνει το χέρι εκεί πάνω.

Η νύχτα με τις φωνές της μάνας μου συνεχίστηκε ξανά. Σε κάποια στιγμή βγήκαν έξω και πήγαν στο δωμάτιο μου. Εγώ καθόμουν στο σαλόνι και πήγα να δω τι συνέβαινε. Η μάνα μου κάτω στο πάτωμα να κλαίει και αυτός να τη χτυπάει από πάνω.
Με τη μικρή μου σκέψη που μεγάλωσε σαν φαντασία πήρα ένα σπαθί πλαστικό που είχα και άρχισα να τον χτυπάω στην πλάτη. Σκεφτόμουν ότι του έχωνα το σπαθί στο σώμα και τα άντερα του χύνονταν κάτω. Ήμουν νικητής αφού είχα σώσει τη μάνα μου. Εγώ, ο ιππότης.
Το μικρό πλαστικό παιχνίδι όμως δεν ανταποκρίθηκε στην πραγματικότητα και αυτός γύρισε και με χτύπησε στο πρόσωπο.

Ο χρόνος σταμάτησε καθώς κοίταγα τα έκπληκτα πρόσωπα τους που με κοιτούσαν. Τα δάκρυα μου έπεφταν καθώς το μικρό μου παραμύθι χανόταν.

Με τις πιτζάμες πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα μα δεν έκανε καταγγελία. Εκείνο το βράδυ πέρασε από τη μνήμη γρήγορα.

Αυτός ήρθε από το σπίτι όπως συνήθιζε να κάνει παρακαλώντας τη μάνα μου να τον δεχτεί. Τις πιο πολλές φορές τον δεχόταν πίσω. Έτσι θα έκανε και τώρα, αλλά αυτή τη φορά με κάλεσαν να με ρωτήσουν αν ήθελα εγώ να τον δεχτώ. Σαν ιππότης που δεν χάνει την τιμή του απάντησα αρνητικά.
Ο τύπος έφυγε από το σπίτι και δεν ήρθε ξανά.

Χρόνια μετά μεγάλωσα και μάθαινα για αυτόν πράγματα ότι παραφύλαγε, ήταν κρυμμένος στα δέντρα απέναντι από το σπίτι και μερικές φορές κρυβόταν στο πατάρι του σπιτιού μας για μέρες.
Κάποια στιγμή μάθαμε ότι έπεσε μέσα σε ένα λιμάνι με το καινούργιο σπορ αμάξι του και δίπλα του είχε ένα σημείωμα της μάνας μου.

Νομίζω πως κάποια στιγμή ήρθε εκείνη που λέγεται Δικαίωση. Μα σκέφτομαι ότι όμορφα καλύπτουμε τις αδυναμίες μας με λέξεις και ποικίλες φράσεις. Ντύνουμε τον εαυτό μας καλύπτοντας τα κενά μας. Και αντί να αντικρίσουμε την αλήθεια κατάματα υποχωρούμε και δεν νοιαζόμαστε για τις συνέπειες.

«Πρώτα πρέπει να μάθεις να ακούς» ήταν από τις πρώτες φράσεις που άκουσα από τον ψυχολόγο και αργότερα δάσκαλο μου. Να μην αγνοούμε αυτό που γίνεται αλλά να το αντιμετωπίζουμε. Κάτι που δεν έκανε η μάνα μου ποτέ. Κρυβόταν στα δικά της λάθη, στις δικές τις φωνές που υπερκάλυπταν τα πάντα στον κόσμο της. Μαζί και τη φωνή του παιδιού της που ήθελε να τη βοηθήσει.


Στη συνοδευτική εικόνα βλέπετε ψηφιακό έργο από τον Γιώργο Αγγελίδη

ΔΩΡΑ - Κλικ σε εκείνο/-α που θέλετε για πληροφορίες και συμμετοχές
Μέθεξις, Καλλιόπης ΒελόνιαΟ Θεός πίσω από την ντουλάπα, Γρηγόρη ΦεϊζατίδηΘύματα, Λίας ΝικολάουThe Birds Sing As Bells, Twelve Thousand DaysΤα απόρθητα κάστρα, Παύλου ΓαβαλάΕδώ παπάς εκεί παπάς, Άμοιρου ΑκροβατίδηΟ θησαυρός της Σμύρνης
Ποιητική απόδραση, Σοφίας ΠαπανδρέουΜη μου ξυπνάς τη λύπη, Γεωργίας ΚαλαμαράClub Killaz, Γιάννη ΤζανήΗ νύφη που δεν γέλασε, Θεοδώρας Παπαδοπούλου-ΧαμουζάΟ Αρσάμης της Περσίας, Αντώνη ΞυραφάΚατάβασις, Θεοδόση ΠαπαδημητρόπουλουΠέντε βιβλία των εκδόσεων Ελκυστής
Τα αχνά φώτα της Μάρφα, Νίκος ΤσιπόκαςΟ κόσμος πίσω από τον καθρέφτη, Συλλογικό έργοΗ γοργόνα με τα όμορφα πόδια, Αιμιλίας ΠλατήΘα τα πω όλα στον Θεό, Κώστα ΓραμματικόπουλουΜε φόβο και πάθος, Θάνου ΚωστάκηΟ Φτερωτός Κλέφτης, Χριστοφίλης ΛεκκάκουΗ αύρα του έρωτα, Γιώργου Ζάννου