Είμαι συγκινημένη που Η ελευθερία της Ελευθερίας, κρατώντας μια βαλίτσα γεμάτη συναισθήματα, ξεκίνησε το ταξίδι της προς τους αναγνώστες.
Η ιστορία του βιβλίου δεν βασίστηκε σε κάποιο αληθινό γεγονός, ούτε την έχω εμπνευστεί από κάπου συγκεκριμένα. Χτιζόταν σιωπηλά μέσα μου για περίπου έναν χρόνο. Την κουβαλούσα χωρίς να την καταγράφω. Απλώς τη ζούσα νοερά, ζωντανεύοντας τις εικόνες και τους διαλόγους. Κάθε ιστορία που γεννιέται μέσα μας, στην αρχή μοιάζει με σκέψη, με αίσθηση, με κάτι αόριστο μέχρι που κάποια στιγμή χωρίς προειδοποίηση, ζητά να βγει προς τα έξω.
Έτσι, όταν ένιωσα πως είχε ολοκληρωθεί εσωτερικά και αφότου κατάφερα να μπω στη θέση της Ελευθερίας, ξεκίνησα να γράφω. Από την πρώτη στιγμή ήξερα ότι αυτή η ιστορία πρέπει να γραφτεί σε πρώτο πρόσωπο. Δεν ήθελα να περιγράψω απλώς την υπόθεση. Ήθελα να είμαι εκεί μαζί της. Να νιώθω ό,τι νιώθει, να ακούω τη σκέψη της, να βιώνω τον φόβο και την αγωνία της.
Δεν έχω σπουδάσει λογοτεχνία, ούτε έχω κάνει μαθήματα δημιουργικής γραφής ή σεμινάρια. Δεν θεωρώ τον εαυτό μου λογοτέχνη. Εκείνο που ξέρω όμως είναι ότι μπορώ να αποτυπώσω στο χαρτί τα έντονα συναισθήματα που ζούμε όλοι μας στην καθημερινότητά μας. Δεν γράφω για να διηγηθώ, γράφω για να νιώσω και να μοιραστώ. Η γραφή για μένα είναι βίωμα. Αφήνω την Εύα πίσω και παίρνω τον ρόλο των ηρώων.
Αυτό το βιβλίο είναι για μένα μια κατάθεση ψυχής. Είναι η ανάγκη να ακουστεί μια φωνή που συνήθως δεν ακούγεται. Μια φωνή που αγωνίζεται να υπερασπιστεί την αλήθεια της μέσα σε ένα μηχανισμό που δεν ακούει, δεν βλέπει, δεν νιώθει. Να αναδείξω τι σημαίνει να αισθάνεσαι εγκλωβισμένος σε ένα σύστημα που δεν σε βλέπει, να ψάχνεις το δίκιο σου χωρίς να ξέρεις αν θα το βρεις. Την ίδια στιγμή, δεν ήθελα η ηρωίδα μου να είναι θύμα, ήθελα να είναι άνθρωπος με αξιοπρέπεια, δύναμη και θάρρος.
Καθώς έγραφα, πολλές φορές σταματούσα. Όχι γιατί δεν ήξερα τι να πω, αλλά γιατί με συγκινούσε αυτό που έβγαινε. Όταν γράφεις σε πρώτο πρόσωπο, δεν μπορείς να κρυφτείς. Πρέπει να το νιώσεις στο πετσί σου για να μπορέσεις να το μεταδόσεις. Κάθε σκηνή τη ζούσα βαθιά μέσα μου και μετά την κατέγραφα στο χαρτί.
Μπορώ να πω ότι αυτό το βιβλίο με δυσκόλεψε ψυχολογικά περισσότερο από ό,τι περίμενα. Όμως με δίδαξε πολλά. Μου υπενθύμισε πως πίσω από κάθε ιστορία υπάρχει μια ανθρώπινη ψυχή και το κυριότερο ότι η λογοτεχνία δεν είναι απαραίτητα η τέχνη της «σωστής φράσης», αλλά το βίωμα, το συναίσθημα, να νιώσεις αυτό που γράφεις και να το μεταφέρεις στον αναγνώστη.
Τώρα πια που το βιβλίο κυκλοφορεί, νιώθω πως το αποχαιρετώ. Δεν ανήκει πια σε μένα αλλά στους αναγνώστες. Θα το νιώσουν όπως εκείνοι έχουν ανάγκη. Ίσως δουν κάτι δικό τους μέσα σε αυτό, κι αυτό είναι και το πιο όμορφο κομμάτι της συγγραφής, ότι εσύ απλώς γράφεις, αλλά το βιβλίο συνεχίζει μόνο του.
Εύα Λεοντιάδου
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το μυθιστόρημα της Εύας Λεοντιάδου Η ελευθερία της Ελευθερίας κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
