.gif)
Όταν με ρωτούν πώς γεννήθηκε Η πρώτη συνάντηση, δυσκολεύομαι να δώσω μία μόνο απάντηση. Δεν ήταν μια ιστορία που εμφανίστηκε ξαφνικά στον νου μου, ούτε μια στιγμή έμπνευσης που με κατέκλυσε και έπρεπε πάση θυσία να αποτυπώσω. Ήταν περισσότερο μια αργή συσσώρευση στιγμών, εικόνων, συζητήσεων και ανθρώπων που πέρασαν από τη ζωή μου και, χωρίς να το ξέρουν, άφησαν πίσω τους μια μικρή ιστορία. Κάθε διήγημα του βιβλίου είναι ένα ίχνος από κάποιο βλέμμα που με συγκίνησε, μια συνάντηση που με ξάφνιασε, ένα συναίσθημα που με ακολουθεί ακόμα.
Πάντα είχα την αίσθηση ότι οι ιστορίες κυκλοφορούν γύρω μας σαν μικρές, αόρατες σπίθες, και περιμένουν να πέσουν πάνω σε όσους θα θελήσουν να τις αισθανθούν. Έτσι αισθάνθηκα όταν άρχισα να γράφω αυτά τα διηγήματα: σαν να μην ήμουν εγώ που τις επινόησα, αλλά σαν να μου ψιθύρισαν οι ίδιες τη μορφή τους και μου ζήτησαν να τις αφήσω να ειπωθούν.
Δεν ξεκίνησα να γράφω με σκοπό να φτιάξω μια συλλογή. Απλώς άρχισα να γράφω για να για να κρατήσω ζωντανά κάποια συναισθήματα, κάποιο χρώμα, μια μυρωδιά, μια στιγμή που με συγκίνησε. Ένα απόγευμα, κοιτώντας τα κείμενα που είχα γράψει, συνειδητοποίησα πως είχαν ένα κοινό νήμα: όλες οι ιστορίες μιλούσαν για συναντήσεις. Συναντήσεις απρόσμενες, συχνά τυχαίες, που όμως αλλάζουν τους ανθρώπους και τον κόσμο μας – έστω και λίγο.
Η στιγμή που ένιωσα πως κάτι πάει να γίνει, ήταν όταν τελείωσα τη συγγραφή του πρώτου διηγήματος. Θυμάμαι ότι έκλεισα τον υπολογιστή και έμεινα να κοιτάζω επί ώρα τον κέρσορα που αναβόσβηνε στην οθόνη. Ένιωθα ένα αίσθημα παράξενο, ένα μείγμα χαράς, ντροπής και φόβου. Χαρά, γιατί είχα καταφέρει να ολοκληρώσω κάτι που είχα ανάγκη να πω. Ντροπή, γιατί το γράψιμο είναι σαν να γδύνεσαι συναισθηματικά μπροστά σε έναν άγνωστο. Και φόβο, γιατί κάθε φορά που γράφω, φοβάμαι ότι ίσως να μην είναι αρκετό.
Το βιβλίο αυτό σημαίνει πολλά για μένα. Είναι η πρώτη φορά που μοιράζομαι κομμάτι του εαυτού μου με τόσο ανοικτό τρόπο. Όσα δεν τολμώ να πω μεγαλόφωνα, καταλήγουν στις λέξεις και οι λέξεις πάντοτε βρίσκουν τον δρόμο τους προς τους άλλους. Μερικές φορές πιστεύω ότι γράφω για να μην ξεχάσω από τι είμαι φτιαγμένη. Από φόβους, από ενοχές, από παιδικές αναμνήσεις, από τρυφερότητα και από μια βαθιά ανάγκη να συνδεθώ.
Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα στη διαδικασία ήταν η στιγμή που συνειδητοποίησα ότι οι ιστορίες δεν ανήκουν πια σε μένα. Ανήκουν σε εκείνον που τις διαβάζει. Κάποιος μπορεί να γελάσει σε μια σκηνή που για μένα ήταν δραματική ή να συγκινηθεί από κάτι που εγώ δεν είχα καν προσέξει. Κάθε αναγνώστης κάνει τις ιστορίες δικές του. Και αυτό είναι η μαγεία τους.
Δήμητρα Γεράση
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Η συλλογή διηγημάτων της Δήμητρας Γεράση Η πρώτη συνάντηση κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
