.gif)
Ένας ιδιαίτερος χώρος, αφιερωμένος στην τέχνη του θεάτρου, με επιμέλεια προσφέρει τις υπηρεσίες του στους απανταχού λάτρεις του θεάτρου. Μόλις κάποιος μπει σε αυτό τον χώρο θα διαπιστώσει με πόση αγάπη έχει φτιαχτεί βλέποντας παντού κάθε λογής είδη τέχνης όμορφα τοποθετημένα.
Ο Κορυδαλλός έχει το δικό του στολίδι με το θέατρο ΕΝ-Α να διαφέρει από οτιδήποτε έχουμε δει στο παρελθόν. Υπεύθυνη για αυτή την ξεχωριστή δημιουργία είναι η Ελπίδα Αμίτση που την απόλαυσα σε έναν δυνατό μονόλογο με τίτλο Κόκκινος ιπποπόταμος και ξαναγύρισα για να παρακολουθήσω μία από τις ταινίες της όπως είχα υποσχεθεί ότι θα πράξω όταν γνωρίστηκα μαζί της.
Η Ελπίδα είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, ενδυματολόγος, με μεγάλο έρωτα για την τέχνη του θεάτρου και με σκηνοθετική ματιά που ξεπερνά τον τυπικό ορισμό για το τι λέμε σκηνοθεσία.
Η πρώτη ταινία που είδα –και θα υπάρξει και συνέχεια– είναι μια βραβευμένη ταινία σε αρκετά ανεξάρτητα φεστιβάλ με τον τίτλο Ταξίδι στην έρημο γραμμένη από τον εξαιρετικό μας συγγραφέα Γιάννη Παπάζογλου και την σκηνοθετική ματιά της Ελπίδας Αμίτση.
Η μουσική ανήκει στον Δημήτρη Παριανό, τα σκηνικά από τον Κωνσταντίνο Μουσίκα και σε πρωταγωνιστικούς ρόλους η Ελπίδα Αμίτση, ο Γιώργος Δρουγούτης, ο Θωμάς Μαυρογονάτος και η Αγγελική Τσαπάρα.
Ένα αλληγορικό έργο που καταπιάνεται με τη φρίκη του εμφύλιου πόλεμου, τον έρωτα, την εμμονή, την απόγνωση, τη ματαιοδοξία, την εξαπάτηση και τη λύτρωση.
Με βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ψυχολογίας, περιγράφεται ένα μέρος που δεν υπάρχει με όνομα Μαχάμπ όπου και εξελίσσεται η ιστορία που είδαμε.
Η παρουσιάστρια στην πατρίδα και ο φωτορεπόρτερ στην εμπόλεμη ζώνη όπου θα εξαφανιστεί και αυτό θα φέρει την παρουσιάστρια στο Μαχάμπ για να αναγνωρίσει ένα πτώμα μετά από επικοινωνία με έναν διπλωμάτη της πρεσβείας.
Όμως τα πράγματα δεν είναι καθόλου όπως φαίνονται και πολλά από τα γεγονότα είναι επιμελώς αλλαγμένα πίσω από σκοτεινές επιδιώξεις σε ένα μεταφυσικό θρίλερ που κρατάει το ενδιαφέρον μέχρι το τελευταίο λεπτό με τις συνεχείς ανατροπές, τις καλές ερμηνείες και την πολλή δουλειά που έχει κάνει η σκηνοθέτης ώστε να μας παρουσιάσει ένα φουτοριστικό τοπίο σε πραγματικό, πετυχαίνοντάς το εξαιρετικά.
Αν και οι ανεξάρτητες παραγωγές δεν διαθέτουν την οικονομική επιφάνεια που έχουν οι μεγάλες παραγωγές, η Ελπίδα καταφέρνει να το ξεπεράσει δίνοντας βάση σε στοιχεία που έχουν να κάνουν με μια σφιχτή δομή και την ποιότητα έναντι των εντυπωσιακών σκηνικών.
Εξαιρετική προσπάθεια που αξίζει τις διακρίσεις που έχει κερδίσει αποτελώντας ένα καλό δείγμα του ελληνικού σινεμά που έχει ανάγκη από τέτοιες προσπάθειες.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
