Το θέατρο Αλεξάνδρεια φιλοξενεί τη θαυμάσια νουβέλα του Φιόντορ Ντοστογιέφσκι Кроткая σε μια διασκευή της με τίτλο Η ήμερη και το εικόνισμα, σε διασκευή και σκηνοθεσία της έμπειρης Μαρίας Φραγκή και με τέσσερις πολύ καλούς ηθοποιούς να ερμηνεύουν τους τέσσερις χαρακτήρες της παράστασης: Βασίλης Βλάχος, Έφη Κεραμίδα, Αιμιλιανή Σταυριανίδου και Τερέζα Καζιτόρη, σε μια υπόθεση που εξελίσσεται σε εποχή της πατριαρχικής οικογένειας εκεί όπου ένας ενεχυροδανειστής επιλέγει να παντρευτεί μια πολύ μικρότερή του κοπέλα, μόλις 16 χρονών, με τη λογική να την διαμορφώσει όπως επιθυμεί.
Τα σχέδιά του όμως ναυαγούν διότι εκείνη, παρόλο το μικρό της ηλικίας της, διαθέτει μια ισχυρή προσωπικότητα που στέκεται ενάντια στις υποδείξεις ενός ανθρώπου που δεν έχει διαλέξει και δεν την κάνει ευτυχισμένη. Οι διαφορές τους έχουν να κάνουν με την κοινωνική θέση του καθενός αλλά και την πολύ μεγάλη διαφορά ηλικίας.
Δυο άνθρωποι που έχουν επιλέξει λανθασμένα και αυτό θα τους σημαδέψει.
Ο μεγάλος συγγραφέας δίνει ιδιαίτερη σημασία στα κακώς κείμενα της εποχής του δείχνοντας με έναν τραγικό τρόπο πού μπορεί να οδηγήσει η λάθος επιλογή.
Η στέρηση της ελευθερίας σε ένα περιβάλλον όπου επικρατούν τα «απαγορεύεται», οι στερήσεις φέρουν σε απόγνωση την μικρή κοπέλα που αποφασίζει να βάλει ένα τέλος στη ζωή της μην έχοντας άλλον τρόπο διαφυγής.
Το παράδοξο, ειρωνικό και συνάμα περίεργο είναι ότι αποφασίζει να πέσει στο κενό με ένα εικόνισμα της Παναγίας – κάτι που θεωρεί σαν πράξη λύτρωσης ή ένα συγγνώμη για την αφαίρεση της ζωής της. Αυτό θα οδηγήσει εκείνον να κάνει μια απολογία και μία προσπάθεια να κατανοήσει τα γιατί που οδήγησαν εκείνη σε κάτι τέτοιο.
Μια ωμή αποκάλυψη μιας αλήθειας, που κρυβόταν πίσω από ψεύτικες ευτυχίες, μια πράξη απόγνωσης και μια αυτοκριτική για τα τόσα ζευγάρια που υποφέρουν σιωπηλά πίσω από τα πρότυπα μιας κοινωνίας που μεταφράζει λανθασμένα τα πρέπει που έχουν υιοθετηθεί.
Μια πολύ καλή παράσταση, με καλές ερμηνείες, με πολλαπλά νοήματα που θέλει να περάσει και με μια ένταση δράματος που νιώθεις από την πρώτη στιγμή και σταδιακά να κορυφώνεται.
Το εξαιρετικό κείμενο του Ντοστογιέφσκι, που έχει ακολουθηθεί σωστά, δίνει τη δραματική χροιά που επιθυμεί να καταθέσει αλήθειες που έχουν κρυφτεί καλά.
Μια κορυφαία στιγμή είναι όταν εκείνος, πάνω από το νεκρό σώμα της γυναίκας του, αντιλαμβάνεται το περιττό τον κανόνων και αναρωτιέται γιατί δεν την άφησε να ζήσει όπως θέλει. Η δική του απολογία και ένα είδος μετάνοιας και συνειδητοποίησης για την τυραννική συμπεριφορά που την οδήγησαν σε αυτή την πράξη λύτρωσης.
Θέλω να ευχαριστήσω την υπεύθυνη επικοινωνίας Νταίζη Λεμπέση για την ευγενική διάθεση των προσκλήσεων.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
