Μπορεί κάτι να είναι… τόσο υπερβολικά καλοφτιαγμένο;
Το 2021, η Sarah Kinsley γνώρισε ξαφνική αναγνωρισιμότητα όταν το κομμάτι The King έγινε viral. Ήταν μια απολύτως ταιριαστή «έκρηξη»: η τεχνική της αρτιότητα και η εμμονή της να χρησιμοποιεί όλη αυτή τη γνώση αποκλειστικά για να υπηρετεί το συναίσθημα και την ατμόσφαιρα, οδήγησαν σε κάτι πραγματικά ξεχωριστό και συνεχίζουν να το κάνουν. Τώρα, στο EP Fleeting, όλα είναι πιο γυαλισμένα από ποτέ. Αλλά μήπως αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα;
Το Fleeting ανοίγει με το Lonely Touch, ένα κομμάτι με έντονες αναφορές στα 80's, τόσο στιλπνό και γυαλιστερό που κινδυνεύεις να γλιστρήσεις πάνω του. Είναι εντυπωσιακό, σχεδόν θαυματουργό. Η Kinsley ισορροπεί ανάμεσα στη νοσταλγία και τη φρεσκάδα με τέτοια ακρίβεια, που σχεδόν την ακούς να χορεύει και, χωρίς να το καταλάβεις, χορεύεις κι εσύ μαζί της.
Ως αυτόνομο τραγούδι είναι αριστοτεχνικά φτιαγμένο και αντιπροσωπεύει το καλύτερο πρόσωπο μιας καλλιτέχνη που εξελίσσεται συνεχώς. Ταυτόχρονα, συμπυκνώνει την ουσία της: η Kinsley είναι απόφοιτος του Columbia University, με Ivy League παιδεία στη θεωρία της μουσικής, αλλά διοχετεύει αυτή την υπερ-διανοητική προσέγγιση στην alt-pop, δημιουργώντας ένα υπέροχο «high-low» αίσθημα. Δεν υπονοώ σε καμία περίπτωση ότι η pop είναι «χαμηλή» τέχνη. Η pop είναι θεμέλιο των πάντων.
Αυτό που έχει ενδιαφέρον εδώ είναι να βλέπεις μια καλλιτέχνη με τα εργαλεία να κάνει τα πάντα, να επιλέγει ένα είδος σχεδιασμένο για αμεσότητα και πιασάρικα hooks. Και ακριβώς εκεί βρίσκονται οι κορυφές της Kinsley: παίρνει εξειδικευμένες τεχνικές και τεχνολογία και τις ενσωματώνει σε pop τραγούδια, για να χτίσει μια καθαρή συναισθηματική ατμόσφαιρα που δύσκολα εξηγείται αν δεν έχεις αντίστοιχες γνώσεις. Είναι ανεπιτήδευτο, απολαυστικό και ταυτόχρονα απόλυτα δεξιοτεχνικό κι αυτό είναι που την κάνει σπουδαία.
Το Lonely Touch είναι η πιο καθαρή έκφραση αυτής της δύναμης, όπως και το ομώνυμο κλείσιμο του EP, το Fleeting, όπου το hook «you can cut your hair all you want, but you'll never stop the feeling» καρφώνεται στο μυαλό και δεν φεύγει.
Ωστόσο, με δύο τόσο χρυσά teasers σε ένα τόσο σύντομο project, ήταν αναμενόμενο τα υπόλοιπα τρία κομμάτια να δυσκολευτούν να σταθούν στο ίδιο ύψος. Το αποτέλεσμα μοιάζει με σάντουιτς όπου το ψωμί είναι εξαιρετικό, αλλά η γέμιση όχι εξίσου δυνατή.
Και το παράδοξο είναι ότι, αντικειμενικά, δεν υπάρχουν αδυναμίες. Η Kinsley είναι τεχνικά άψογη, με εκπληκτικές ερμηνείες, προσεγμένες παραγωγές που «αγκαλιάζουν» τον στίχο και πλούσιες ενορχηστρώσεις με έγχορδα και ηλεκτρονικές λεπτομέρειες.
Το After All ξεχωρίζει, ειδικά με τη συμμετοχή της Paris Paloma, ως κάτι κινηματογραφικό. Όμως, μοιάζει σαν η ταινία να έχει γίνει υπερβολικά «μεγάλης οθόνης» – πολύ γυαλιστερή και πολύ αποστασιοποιημένη. Κάτι μοιάζει να μπαίνει ανάμεσα στον ακροατή και στο συναίσθημα. Όταν επιστρέφω στο Ascension ή στο Escaper, τα συναισθήματα με χτυπούν κατευθείαν. Κομμάτια όπως τα Lovegod και Sublime με αποσυντονίζουν πλήρως. Εκεί, η δεξιοτεχνία της χρησιμοποιείται πιο φειδωλά. Χτίζει κορυφώσεις, λειτουργεί ως στίξη, όχι ως μόνιμη κατάσταση. Στο Fleeting, αντίθετα, η ένταση δεν χαλαρώνει σχεδόν ποτέ. Τα Lonely Touch και Fleeting έχουν αυτό το «όλα στο κόκκινο» αποτέλεσμα, αλλά ως συνολικό πακέτο λείπει μια στιγμή ανάσας. Ακόμα και στις πιο ήσυχες στιγμές, όλα παραμένουν υπερφωτισμένα, σαν ένας εκτυφλωτικός προβολέας στραμμένος συνεχώς πάνω στην ιδιοφυΐα της, κάτι που ακούγεται σχεδόν παράλογο να το λες.
Ακούγεται λάθος να υποστηρίξεις ότι ένα project είναι υπερβολικά καλό ή φτιαγμένο με υπερβολική ικανότητα. Κι όμως, το Fleeting κάπου χάνει την ανθρώπινη διάσταση, γιατί του λείπει μια ρωγμή, μια ωμότητα, μια στιγμή να «σπάσει». Του λείπει το αυθόρμητο και το απρόβλεπτο. Είναι τόσο καλογυαλισμένο που αστράφτει, αλλά αυτή η λάμψη, κρατάει τελικά, μια απόσταση.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
