Σκηνή πρώτη:
Ένας σπόρος, ένας ξαφνικός τριγμός και βρέθηκα να επιπλέω σ' ένα χλιαρό νερό ενός πρωτόγνωρου τόπου. Άμορφος ακόμα, αλλά ήταν ζεστά και μπορούσα να κοιμάμαι σε μια γαλήνια ησυχία. Δεν ξέρω ούτε θυμάμαι από πού είχα έρθει και ποιος ήταν ο δημιουργός μου. Σίγουρα εκείνος ήξερε τον χρόνο που χρειαζόμουν για να πάρω μια συγκεκριμένη μορφή, έτσι όπως με είχε φαντασθεί στο μυαλό του. Αλλά αυτό στην πορεία ίσως δεν είχε τόσο σημασία για μένα όσο το γιατί, ενώ ήμουν έτοιμο να γεννηθώ, αναβλήθηκε η έξοδός μου προς τον κόσμο. Ένιωθα σαν να έμεινα ένα ξεχασμένο έμβρυο στα αζήτητα. Τότε έπεσα σε νάρκη έως ότου με αναζητήσουν, αν ζω ή πέθανα. Φοβόμουν βέβαια την εγκατάλειψη αλλά αυτό δεν το μοιράστηκα με κανέναν. Απλά έκρυψα το κεφάλι ανάμεσα στα πόδια μου και αποκοιμήθηκα.
Σκηνή δεύτερη:
Κάποια στιγμή ένιωσα μια δύναμη να με ξυπνά από εκείνον τον άχρονο ύπνο. Ένα δυνατό φως πάνω από το κεφάλι μου με τύφλωνε και μια φιγούρα φώτιζε κάθε πλευρά μου, αν όλα ήταν καλά, αν παρόλο που ήμουν στη νάρκη συνέχιζα να ωριμάζω και να παίρνω την τελική μορφή μου. Με καθάρισε μ' ένα σφουγγάρι, έσβησε κάθε λεκέ που την ενοχλούσε και με άπλωσε προσεκτικά πάνω σ' ένα λευκό άθικτο σεντόνι να στεγνώσω. Δεν το κρύβω ότι ένιωθα μόνο μου, ξένο χωρίς να ξέρω ποια είναι η φιγούρα που με ανέσυρε από το σκοτάδι και μ' έφερε σε αυτό το άγνωστο και κρύο δωμάτιο. Αλλά περίεργο, νιώθω ότι καταλαβαίνει τους φόβους μου αφού μ' άφησε στην άκρη μέχρι να συνηθίσω τον δικό της κόσμο. Είμαι τρομαγμένο αλλά αυτό δεν θα το δείξω ποτέ, θα είναι το επτασφράγιστο μυστικό μου, πρέπει να κερδίσω την εύνοιά της.
Σκηνή τρίτη:
Δεν ξέρω πόσων χρονών είμαι, το μέτρημα του χρόνου είναι άγνωστο σε μένα. Ακούω όμως τη δημιουργό μου, όταν μονολογεί αγχωμένη, ότι επείγει να γράψει στο σώμα μου τις ιστορίες που έρχονται στο μυαλό της, κι ας φοβάται ότι χρειάζεται πολλή δουλειά για την τελική μορφή μου. Την παρακολουθώ διακριτικά για να την γνωρίσω καλύτερα. Είναι καλή μαζί μου αλλά και πολύ αυστηρή όταν την μπερδεύω άθελα με τις ιδέες μου. Με τον καρό έχει αναπτυχθεί μια σχέση περίεργη. Άλλοτε περνάει πολλές ώρες μαζί μου και με χαϊδεύει ευχαριστημένη και άλλοτε γδέρνει το δέρμα μου για να σβήσει τις ανεπιθύμητες λέξεις που χάραξε. Βαριεστημένη αν κάτι δεν της βγαίνει με ξεχνάει στο συρτάρι της. Δυσανασχετεί γιατί δεν μεταμορφώνομαι έτσι όπως αυτή θέλει και ξαφνιάζεται όταν μιλάω παράξενα και αλλόκοτα. Με πιέζει να μιλήσω για εκείνα τα μυστικά που δεν μοιράστηκα με κανέναν πριν γεννηθώ, αλλά εγώ δεν θέλω να την ενοχοποιήσω ότι μπορεί και να πέθαινα που με είχε αφήσει ξεχασμένο.
Όμως, όταν θυμάμαι πράγματα, κι ας είναι παράξενα, από εκείνη την πρώτη μήτρα μου, τότε είναι που γράφει ασταμάτητα και στο τέλος όλα γύρω μας είναι πιο ξεκάθαρα και φωτεινά. Μου σφυρίζει τρυφερά στο αφτί ότι αυτά που λέω μοιάζουν με τις δικές της σκέψεις. Και εγώ τότε νιώθω σπουδαία κα ισότιμα μαζί της.
Σκηνή τέταρτη:
Η δημιουργός μου, τον τελευταίο καιρό, κάθεται πολλές ώρες μαζί μου. Νομίζω ότι δεν έχει μείνει πολύς χώρος για να χωρέσουν όλα αυτά που λέμε τα βράδια.
Ιστορίες μυθολογικές βγαλμένες από τις αποθήκες του μυαλού μας, οικείες και ανοίκειες αλλά όλες αληθινές. Κλαίμε και γελάμε με το παιχνίδι της φαντασίας, μοιάζουμε τόσο πολύ. Όταν κοιτάω στον καθρέφτη βλέπω ότι το είδωλό μου έχει το δικό της πρόσωπο. Όλες οι πτυχές του δέρματός μου είναι γεμάτες σαν τις σελίδες των βιβλίων που διαβάζει τα βράδια. Σήμερα έγραψε και την τελευταία ιστορία μας και ένα σπάνιο άρωμα γέμισε το δωμάτιο. Για να έχω ταυτότητα μου έδωσε το όνομα Οι κόρες της Δήμητρας γιατί λέει ότι από εκείνον τον αρχαίο κόσμο γεννήθηκα και θα ταξιδέψω στον παρόντα για να ενηλικιωθώ.
Ξέρω ότι όταν έρθει η ώρα του αποχωρισμού μας θα κλάψουμε αγκαλιά από συγκίνηση και χαρά. Αλλά θα πάρω μαζί μου την αγάπη και τις ευχές της να έχω ένα καλό ταξίδι. Και, ποιος ξέρει, μπορεί να επιστρέψω έγκαιρα και να μοιραστούμε μαζί τις καινούργιες εμπειρίες μας. Σίγουρα πάντα θα θυμάμαι ότι την ύπαρξή μου την οφείλω στην αγάπη της για γνώση και την ευγνωμονώ.
Αριστούλα Δάλλη
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
Το βιβλίο της Αριστούλας Δάλλη Οι κόρες της Δήμητρας κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν.
