Υπάρχει ένα νέο θέατρο στην Συγγρού με την ονομασία Συγγρού 33 που έχει μια καταπληκτική διαρρύθμιση σε όλους τους χώρους και μια ιδιαίτερη αίθουσα όπου μπορείς να απολαμβάνεις την κάθε παράσταση με άνεση. Εμένα προσωπικά με ενθουσίασε ο χώρος που δημιουργεί από την αρχή την επιθυμία να παρακολουθήσεις, σε ένα ιδιαίτερο μέρος, μια θεατρική παράσταση.
Το έργο που επέλεξα να παρακολουθήσω είναι Το μεγάλο φαγοπότι (La Grande Bouffe του Marco Ferreri, 1973) ένα εξαιρετικά τολμηρό έργο που προκάλεσε και σόκαρε θέλοντας να στείλει ένα μήνυμα για τον ξεπεσμό του δυτικού πολιτισμού, τη λαιμαργία, την ανυπαρξία ηθικής, την έλλειψη επικοινωνίας και τον καπιταλισμό που δεν έχει όρια.
Ο Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος σκηνοθετεί αυτό το δύσκολο έργο θέλοντας να θυμίσει ότι, στις μέρες μας, η παρακμή του δυτικού πολιτισμού έχει ξεπεράσει τα όρια και οι άνθρωποι μετατρέπονται σε τέρατα, σε μια παρακμή χωρίς σταματημό.
Δύο γυναίκες και τέσσερις άνδρες βρίσκονται σε μια βίλα για να φάνε μέχρι σκασμού και να ανατρέψουν ό,τι ακόμα τους διατηρεί με όρους ανθρώπινους.
Το πού μπορεί να φτάσει ένας άνθρωπος, αυτό το έργο, το δείχνει χωρίς φραγμούς.
Η αυτοκαταστροφή εξελίσσεται ζωντανά, σκληρά και σουρεαλιστικά με σκληρότητα και η προσπάθεια να σοκάρει πετυχαίνεται.
Στα θετικά είναι η πολύ καλή παρουσία όλων των ηθοποιών που ζουν την κάθε σκηνή και εκτελούν άψογα την υπόθεση και τα μηνύματα που θέλει να δώσει.
Αυτό που θα γράψω ως αρνητικό είναι ότι διαρκεί πολύ περισσότερο από ό,τι πρέπει και κουράζει επειδή κάποια στιγμή επαναλαμβάνεται.
Ξεκάθαρα όμως η προσπάθεια είναι αρκετά καλή, το θέμα όμως είναι κατά πόσο μπορεί να το κατανοήσει ο μέσος όρος του κοινού που παρακολουθεί θέατρο στη χώρα μας.
Επιμέλεια - διορθώσεις: Τζένη Κουκίδου
